เป็นทหารมาหลายปี เลือดไหลเหงื่อไหล แต่ไม่เคยเสียน้ำตา
ฮั่วจี้วิ๋นแทบลืมไปแล้วว่าความรู้สึกตอนร้องไห้เป็นอย่างไร
พอเห็นฮั่วจี้วิ๋นน้ำตาไหล เฉียวอันก็ชะงักไปด้วย
ในนิยาย ฮั่วจี้วิ๋นเป็นพระเอก ดูเหมือนว่าทั้งชีวิตจะไม่เคยร้องไห้เลย
แต่ตอนนี้เขากลับกำลังเช็ดน้ำตาอยู่งั้นเหรอ?
“ภรรยา พอคลอดลูกแล้ว เราจ้างคนจากในสวนสตูดิโอทหารมาช่วยเลี้ยงลูกตอนกลางวันนะ คุณอยู่ไฟ ผม...ผมจะกลับมาดูแลคุณทุกวัน รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้คุณเหนื่อยแน่นอน”
บ้านคนอื่นพอลูกสะใภ้คลอด แม่สามีก็จะคอยดูแลตอนอยู่ไฟ แต่แม่ของเขาพึ่งพาไม่ได้
“ได้”
ฮั่วจี้วิ๋นคิดได้ถึงขั้นนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว
“ฉันไม่อยากให้นมลูก ฉันซื้อนมผงไว้เยอะมาก เตรียมไว้สำหรับตอนคลอดลูก เพราะงั้นต่อไปเวลาลูกตื่นมากินนมตอนกลางคืน คุณต้องเป็นคนลุกไปชงให้”
“ได้ ๆ คุณก็พักผ่อนให้เต็มที่ นอนให้เยอะ ๆ ส่วนที่เหลือผมจัดการเอง” ฮั่วจี้วิ๋นพยักหน้ารัว ๆ
เขาดีใจที่ได้ทำอะไรสักอย่าง อย่างน้อยเฉียวอันก็จะไม่รู้สึกว่าเขาไม่มีประโยชน์เลย
เฉียวอันเองก็รู้ว่าที่จริงเมื่อครู่นี้เธอแค่ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
แต่พอนึกถึงผลเสียที่การคลอดลูกมีต่อผู้หญิง ใจเธอก็รู้สึกไม่เป็นธรรมขึ้นมา
เมื่อก่อนเธอไม่ใช่คนแบบนี้ บางทีอาจเป็นเพราะฮอร์โมนแปรปรวนตอนตั้งครรภ์ อารมณ์ถึงได้เปลี่ยนแปลงมากขนาดนี้
เฉียวอันปรับอารมณ์ของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว
“ภรรยา ผมนวดขาให้คุณนะ” ฮั่วจี้วิ๋นขยับเข้ามาใกล้
“ตอนซ้อมรบครั้งนี้ ผมได้รู้จักคนคนหนึ่ง เป็นหมอจีนที่สืบทอดวิชาจากตระกูล เขานวดเก่งมาก ผมเลยให้เขาสอนมาบ้าง”