ถ้าเหตุผลที่เจิงฝูชุ่นพาแม่กลับไปถูกคนอื่นรู้เข้าอีก แล้วคนอื่นจะมองเธอยังไง?
กัวไช่เฟิ่งยังเข้าใจหลักการเลือกเอาสิ่งที่เบากว่าจากสองทางที่เลวร้ายได้
กัวไช่เฟิ่งค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้น แล้วเดินไปเก็บข้าวของของตัวเองในห้องข้างทางตะวันออกอย่างคนยอมรับชะตากรรม
เมื่อเห็นท่าทางสิ้นหวังราวกับวิญญาณหลุดลอยของเธอ เจิงฝูชุ่นก็รู้สึกเห็นใจขึ้นมานิดหน่อย แต่เขารู้ว่าถ้าปล่อยให้กัวไช่เฟิ่งอยู่ต่อไป ไม่แน่ว่าวันหน้าจะก่อเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้นมาอีก
บางทีแม้แต่เขาเองก็อาจได้รับผลกระทบไปด้วย
เจิงฝูชุ่นเดินเข้าไปในห้อง เห็นเซี่ยเสี่ยวอวิ๋นนั่งอยู่บนเตียง จึงพูดว่า “เสี่ยวอวิ๋น วันนี้ผมจะส่งแม่กลับไปแล้วนะ อย่าโกรธเลย ผมจะจ่ายเงินจ้างคนมาดูแลเธอตอนอยู่ไฟ ที่เขตบ้านพักของเรามีป้าหลายคนว่างอยู่”
“อืม” เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นขานรับอย่างเย็นชา
เจิงฝูชุ่นอยากพูดอะไรต่อ แต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไป
เฉียวอันกับฮั่วจี้วิ๋นสบตากัน แล้วลุกขึ้นพร้อมกัน
“เสี่ยวอวิ๋น พวกเรากลับบ้านก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะให้เจิงอวี่กับเจิงจิ้งกลับมา พอดีจะได้ถือโอกาสนี้คุยกันให้รู้เรื่อง”
พูดจบ เฉียวอันก็วางเครื่องบันทึกเสียงในมือลงข้างหัวเตียง “ฉันวางเครื่องบันทึกเสียงไว้ตรงนี้นะ ท่านผู้พันเจิงว่างเมื่อไรก็ลองฟังให้ดีแล้วกัน”
พอได้ยินคำพูดเสียดสีเช่นนั้น ใบหน้าของเจิงฝูชุ่นก็เปลี่ยนเป็นแดงสลับเขียว
“อ้อ จริงสิ ประตูรั้วบ้านคุณฉันเป็นคนถีบพัง ส่วนประตูห้องก็เป็นฉันใช้มีดฟืนฟันจนพัง แบบนี้คงไม่ต้องให้ฉันชดใช้ใช่ไหม?”
ตอนกำลังจะออกจากบ้าน เฉียวอันก็หันกลับมาถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“มะ...ไม่ต้อง” เจิงฝูชุ่นตอบทั้งที่ฝืนใจ