ด้วยความทรงจำของร่างเดิม เฉียวอันรู้ว่านี่เป็นอาการที่เกิดจากการตั้งครรภ์
“ฮึ่ม” เฉียวอันยกมือทุบเขาหนึ่งที “ก็เพราะคุณนั่นแหละ”
“อะไรนะ? เท้าบวมแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม?”
ฮั่วจี้วิ๋นไม่เข้าใจที่มาที่ไป
“ผู้หญิงบางคนพอตั้งท้องเท้าก็บวม แถมยังอ้วนขึ้นจนเสียโฉม รูปร่างเปลี่ยนไป ท้องก็มีรอยแตกลายจากการตั้งครรภ์”
“หา? ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ฮั่วจี้วิ๋นแทบไม่เคยใกล้ชิดผู้หญิงมาก่อน ตอนเฉียวอันท้องครั้งก่อนเขาก็ไม่ได้อยู่ข้างกายเธอ จึงไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย
“ฮั่วจี้วิ๋น ครั้งนี้ฉันตัดสินใจคลอดลูกในท้องออกมาเองก็จริง แต่ฉันขอเตือนคุณไว้เลยว่า ห้ามมีครั้งต่อไปเด็ดขาด”
เฉียวอันพูดอย่างจริงจัง “ต่อไปทุกครั้งต้องป้องกันให้ดี ฉันไม่ยอมให้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นอีก”
“เข้าใจที่ฉันพูดไหม?”
นานๆ ทีเฉียวอันจะทำหน้าจริงจัง ฮั่วจี้วิ๋นจึงรีบตั้งท่ารับฟังอย่างจริงจัง
“ผมเข้าใจแล้ว ผู้หญิงตั้งท้องคลอดลูกไม่ใช่เรื่องง่าย ผมรับรอง”
“ไม่! ผมขอสาบานต่อฟ้า ว่าจะไม่ทำให้คุณตั้งท้องอีกเด็ดขาด”
ทหารอย่างฮั่วจี้วิ๋นถึงกับยกมือขึ้นสาบาน
“อืม ฉันเหนื่อยแล้ว เท้าก็ไม่สบาย อยากแช่เท้า”
“คุณรออยู่ตรงนี้นะ!”
ฮั่วจี้วิ๋นวิ่งเหยาะๆ ไปต้มน้ำที่ห้องครัว ไม่นานก็ยกกะละมังเข้ามาในห้องฝั่งตะวันออก
เขาลองทดสอบอุณหภูมิน้ำก่อน จากนั้นก็นั่งยองๆ ประคองเท้าของเฉียวอันลงในกะละมัง แล้วค่อยๆ ล้างเท้าให้เธออย่างอ่อนโยน
เฉียวอันต้องนั่งรถไฟสองวันทั้งที่ท้องโต เธอจึงเหนื่อยไม่น้อย
หลังล้างเท้าเสร็จ เธอไม่มีแรงแม้แต่จะกินมื้อกลางวัน พอล้มตัวลงบนเตียงก็หลับไปทันที