“คุณครับ บะหมี่ของคุณ ทานช้า ๆ นะครับ”
หลิวฉางชวนนั่งอยู่ในร้านบะหมี่ พลางซดบะหมี่พลางมองไปยังทางแยกฝั่งตรงข้าม พอมีรถออกมาเขาก็ใช้ดวงตาสแกนตรวจดู แต่ผ่านไปทั้งเช้าก็ยังไม่เห็นรถของจางเหลียนเซิงโผล่มา
“ให้ตายสิ หรือว่าจะค้างคืนข้างนอก?” หลิวฉางชวนวางชามเปล่าแล้วครุ่นคิดในใจ
ตอนเที่ยง ขณะที่หลิวฉางชวนกำลังคิดจะเดินเข้าไปในเขตที่พักเพื่อสังเกตการณ์ใกล้ ๆ ก็เห็นรถยนต์สีดำยี่ห้อเจนเนอรัลคันหนึ่งขับออกมาจากเขตที่พัก หลิวฉางชวนรีบใช้ดวงตาสแกนส่องทันที
กำลังสแกน…………
[จ้าวฮอฮวา อายุ 23 ปี ไม่มีอาชีพ]
[หวังหู่ อายุ 33 ปี คนขับรถ]
[จางเหลียนเซิง อายุ 48 ปี พ่อค้า]
“เพี๊ยะ...” หลิวฉางชวนถ่มน้ำลายทันที พ่อค้าบ้าบออะไรกัน ก็แค่พวกอันธพาลแก๊งชิงเขียวคนหนึ่ง
“สามล้อ...”
หลิวฉางชวนออกจากร้านบะหมี่แล้วเรียกรถสามล้อ จากนั้นยื่นเงินให้คนลากหน่วนึงหนึ่งเหรียญ ปากก็พึมพำว่า “เดี๋ยวข้าจะดูว่าพวกเจ้าจะหนีไปไหนกัน ฮึ ถ้าให้ข้ารู้ว่าเจ้ามีชายอื่นนอกบ้านล่ะก็ ข้าจะตีเจ้าให้ตายแน่”
“น้องชาย ช่วยตามรถยนต์คันหน้าให้หน่อยได้ไหม?”
คนลากรถสามล้อดีใจมาก เจอคนใจป๋า ลงมือก็ให้ตั้งหนึ่งเหรียญ เสียดายแต่ว่าท่านผู้นี้ ภรรยามีชายอื่นนอกบ้าน ช่างน่าสงสารเสียจริง
“ท่านวางใจเถอะ ช่วงนี้ถนนหนานเดินไม่ค่อยสะดวก รถยนต์ยังวิ่งสู้รถสามล้อไม่ได้เลย ท่านดูให้ดีเถิด ข้าจะตามให้ทันแน่” คนลากรถที่ได้เงินแล้วฮึกเหิมขึ้นมา
คนลากรถสามล้อวิ่งฉิว นั่งอยู่บนรถหลิวฉางชวนจำทะเบียนรถไว้ในใจ ถ้ามีโอกาสเขาจะลงมือทันที จัดการจางเหลียนเซิงให้สิ้นซาก แม้ไม่ได้พกปืน แต่เขามีกริชซ่อนไว้ในอก เข็มพุ่งนั้นใช้ดีแต่เฉพาะสถานการณ์พิเศษ พลังทำลายของเจ้าสิ่งนั้นคาดเดายาก เขายังไม่ชำนาญพอ อาจจะสังหารจางเหลียนเซิงไม่ได้