[ความคืบหน้าการคัดลอก: 1%……]
อูชื่อซานมองแถบความคืบการคัดลอก หัวใจกระตุกวูบ!
แถบความคืบนี้ช่างเหมือนต้นไม้แก่ที่งอกหน่อใหม่ คืบคลานจนคนแทบตาย!
นี่มันไม่ใช่การจีบกันสักหน่อย จะให้เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม?!
อูชื่อซานด่าในใจ!
พูดยังไม่ทันจบ ใต้แถบความคืบการคัดลอก ก็มีแถบความคืบอีกอันผุดขึ้นมา[ค่าขี้อวด]?
[ค่าขี้อวด: สามารถรับค่าขี้อวดได้จากการขี้อวด เมื่อแถบเต็ม 100 จะได้รับสิทธิ์คัดลอกโดยตรงหนึ่งครั้ง]
[หมายเหตุ: ของรางวัลสำหรับมือใหม่ หากขี้อวดได้สมบูรณ์แบบหนึ่งครั้ง จะได้รับสิทธิ์คัดลอกโดยตรงหนึ่งครั้งทันที!]
'ฟ้าไม่คิดจะฆ่าฉัน!'
เห็นแบบนี้ อูชื่อซานก็โล่งอก
ขี้อวดเหรอ?
ขอโทษนะ ตอนเรียนหนังสือ ผมมีฉายาว่า ผู้ชายที่ขี้อวดเก่งที่สุดในโลก!
นี่มันตรงสายเป๊ะ ๆ เลย!
——
"ลวี่เหม่ากุ๊ย นายขยับหน่อยสิ ปล่อยให้เขาผ่านหน่อย แม่งขวางทางอยู่ เบ๊อะตาป่าววะ?"
เต๋อหัวส่งสายตาเหยียดให้ลวี่เหม่ากุ๊ย: "นกโง่!"
"โอ้ ๆ ๆ ได้ ๆ"
ลวี่เหม่ากุ๊ยขยับก้น หาที่ให้นั่ง
"ขอแนะนำทุกคนก่อน คนที่หน้าตาดีพอ ๆ กับผมประมาณห้าเซ็นนี้นี่แหละ คือคนใหม่ที่มาสมัครเข้ากิลด์เรา"
เต๋อหัวมองกล้อง แล้วอธิบายให้คนดูในห้องสตรีมฟัง:
"เอ้อ มา สิบสาม เข้ามาทักทายพวกพี่ ๆ ในห้องสตรีมหน่อยสิ"
เต๋อหัวขยับออกไป
อูชื่อซานนั่งลง ยิ้มกว้าง แล้วทักทายคนดูในห้องสตรีมกว่า 300,000 คนอย่างใจเย็น: "สวัสดีทุกคน ผมชื่ออูชื่อซาน"
ก่อนหน้านี้อูชื่อซานนั่งเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ อยู่ด้านหลัง คนในห้องสตรีมเลยไม่เห็นหน้า
พอเห็นหน้าเต็ม ๆ เข้า ห้องสตรีมก็แทบระเบิด
"โอ้โห? ไอ้เพื่อนคนนี้หน้าตาเหมือนโมเดลปั้นมาแท้ ๆ!"
"เปิดฟิลเตอร์ลบหน้ามั้ง?"
"คนข้างบน เปิดไรฟ่ะ ดูหน้าเต๋อหัวนั่นสิ ดำปี๋ขนาดนั้น เปิดได้แค่ฟิลเตอร์ทำให้หน้าขาวกระจ่างใสก็บุญแล้ว!"
"จริงด้วย ผิวขาวเย็น ๆ แบบนี้ เต๋อหัวกรองหน้าขาวให้ ไอ้เพื่อนคนนี้กลายเป็นแวมไพร์ลอร์ดไปเลย หล่อโหดมาก!"
"อูชื่อซาน? กิลด์เต๋อหัวได้ไอดอลหน้าใหม่มาแล้ว!"
"ใช่ ๆ มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่สงสัยว่าทำไมเขาถึงชื่อนี้"
"……"
เดิมทีเต๋อหัวจะถามว่าอูชื่อซานเล่นตำแหน่งอะไร จะได้เปลี่ยนสายให้ รีบเปิดเกม
แต่แชทในห้องสตรีมถล่มทลายไปหมด เพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศ เลยถามตรง ๆ: "เอ่อ สิบสามนะ ทุกคนอยากรู้มากว่าทำไมนายถึงชื่อนี้"
"งั้นนายก็เล่าให้ทุกคนฟังสั้น ๆ หน่อยสิ ทำไมครอบครัวนายถึงตั้งชื่อนี้ให้"
จริง ๆ แล้วเต๋อหัวก็อยากรู้เหมือนกัน ใครมันจะไปตั้งชื่อแปลก ๆ แบบนี้?
ฟังแล้วต้องเป็นตาสว่างแน่ ๆ!
ลวี่เหม่ากุ๊ย ชุนฉง ซีเสวียนชุยที่อยู่ข้าง ๆ ก็เงี่ยหูฟัง พวกเขาก็อยากรู้เหมือนกัน
ครอบครัวปกติทั่วไปใครมันจะไปตั้งชื่อลูกแบบนี้?
อูชื่อซานรอคำถามนี้อยู่!
เดี๋ยวจะได้รู้กันว่า อะไรคือตาสว่างระดับโปร!
"ผมเป็นเด็กกำพร้า"
อูชื่อซานกระแอมเสียงหนึ่ง แล้วพูด: "โตที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ชื่อนี้ผมก็ตั้งเอง"
"เด็กกำพร้า……"สายตาเต๋อหัวเปลี่ยนไป รีบขอโทษ: "ขอโทษนะ ผม ผมไม่รู้ว่านายเป็นเด็กกำพร้า ขอโทษด้วย"
"ไม่เป็นไร พี่หัว นายก็ไม่รู้เรื่องของผม"
อูชื่อซานโบกมือ พูดเสียงนุ่ม: "มันก็ไม่ได้เป็นไร ผมชินแล้ว"
"แล้วทำไมนายถึงตั้งชื่อตัวเองว่าสิบสามล่ะ?"
ลวี่เหม่ากุ๊ยถาม
อูชื่อซาน: "เพราะผมเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีชื่อไม่มีนาม ไม่มีพ่อไม่มีแม่ ไม่มีปู่ไม่มีย่า ไม่มีพี่สาวไม่มีน้องสาว ไม่มีพี่ชายไม่มีน้องชาย ไม่มีเมียไม่มีเพื่อน……"
ชุนฉงนับนิ้ว: "ไม่ใช่นะ งี้ก็นับได้แค่สิบสองคำว่าไม่มีนี่หว่า?"
"ใช่ ๆ แล้วอีกคำหนึ่งล่ะ?" ลวี่เหม่ากุ๊ยแหย่เข้ามาถามต่อ
ซีเสวียนชุย เต๋อหัว ก็มองไปที่อูชื่อซาน
แชทในห้องสตรีมก็หยุดถล่ม รอฟังคำตอบกันหมด
ทุกคนถูกดึงความอยากรู้ไว้เต็มเปี่ยม
นี่แหละคือจุดเด่นของการขี้อวด!
ยิ่งทำให้คนอื่นอยากรู้มากเท่าไหร่ ตัวเราก็ยิ่งขี้อวดได้อย่างสบายใจเท่านั้น
ท่ามกลางสายตาของทุกคน อูชื่อซานมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ พ่นคำสองคำออกมา: "ไร้เทียมทาน……"
"ไร้……โอ้โห้ย?"
ชุนฉงหลุดคำหยาบออกมาทันที
"นี่เพื่อน นายขี้อวดได้ขนาดนี้เลยเหรอ?"
ลวี่เหม่ากุ๊ยก็อดไม่ไหว กิลด์เรามีตาสว่างมาแล้ว!
ซีเสวียนชุยกลั้นหัวเราะ
เต๋อหัวเกาหัว นิ่งไปสองสามวิแล้วค่อยรู้ตัว: "นายหมายความว่า นายเล่นเกมไร้เทียมทาน?"
อูชื่อซานตอบรับ "อืม"
"ซี้ด~"
เต๋อหัวลูบปลายจมูก: "เด็กหนุ่มมีความทะนงตนหน่อยฉันเข้าใจ เพราะตอนหนุ่ม ๆ ฉันก็ชอบขี้อวดเหมือนกัน"
"แต่นายคนนี้ เหมือนจะเกินไปหน่อยนะ ถึงฟังอันจะไม่ม่ายโจ๊กขนาดนายก็เถอะ"
ห้องสตรีมระเบิด
"โอ้โห ทึ่งมาก!"
"สรุปได้แล้ว นี่คือตาสว่างสายพันธุ์แท้ระดับโปร!"
"ความทะเยอทะยานอยู่บนฟ้า!"
"อวดเก่งขนาดนี้!"
"ไร้เทียมทาน……ความม่ายโจ๊กนี้ไม่แพ้ฟังอันเลย!"
"จริงหรือเปล่าเนี่ย ยังว่าไร้เทียมทานอีก ถ้านายไร้เทียมทานจริง จะไปเผาชีวิตอยู่โรงงานประกอบชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ได้ยังไง?"
"ฉันสืบมาแล้ว อย่างมากก็แค่ระดับเซียนเซิร์ฟเวอร์เล็ก ๆ จะไปไร้เทียมทานอะไรกัน พูดโม้ไปเรื่อยเปื่อย"
"เข้าไปสู้ซักยกในศึกเซียนหมื่นอันดับแรก แล้วเจ้าเด็กนี่จะรู้ซึ้งเอง"
"มาอีกคนทำคอนเทนต์อะไรกันเนี่ย? เบื่อแล้ว เอียน"
"รีบให้มันสู้สักยกเร็ว ฉันจะได้เจอแล้วจัดการมันให้รู้แล้วรู้รอด!"
"……"
แชทส่วนใหญ่มาดูขำ ไม่ได้เอาคำพูดของอูชื่อซานใส่ใจ แค่ถือเป็นเรื่องขำ ๆ
เต๋อหัวดูแชท แล้วมองอูชื่อซาน: "เอ่อ นายอย่าไปสนใจเสียงพวกนั้นมากนัก เล่นตามสเตตัสจริงของตัวเองก็พอ"
"อย่าไปกดดันตัวเองมาก เล่นแบบปกติก็พอ"
"หรือว่านายจะปรับสภาพก่อน แล้วค่อยมาทีหลัง?"
เต๋อหัวกลัวจริง ๆ ว่าเด็กคนนี้จะรับแรงกดดันไม่ไหว
อูชื่อซานโบกมือ: "ศึกเซียนหมื่นอันดับแรก แค่อุ่นเครื่องก็พอ"
โอ้โห!
ไอ้เด็กนี่ติดใจการขี้อวดแล้ว!
แม่งไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเลยเหรอวะ? กล้าพูดอะไรใหญ่โตขนาดนั้น!
ลวี่เหม่ากุ๊ยกับชุนฉงสบตากัน สายตาเต็มไปด้วยความดูถูก
พวกเขาเคยจัดทีมเล่นด้วยกันกับอูชื่อซานมาก่อน รู้ดีว่ามันมีดีแค่ไหน
มีฝีมืออยู่บ้าง แต่ไม่มาก
อูชื่อซานเองก็สังเกตเห็นสายตาของทั้งคู่ แต่ไม่ได้ใส่ใจ สายตากวาดไปที่แผงสเตตัสของตัวเอง
[ขี้อวดสำเร็จ!]
[ระบบประเมิน: วงการเกมมีตาสว่างระดับโปรมาแล้ว!]
คัดลอกสกิล[อัจฉริยะมิยาโมโตะ]ของซีเสวียนชุยสำเร็จ!
มองสกิลใหม่ที่เพิ่มขึ้นมาบนแผงสเตตัสที่ว่างเปล่าของตัวเอง อูชื่อซานก็โล่งอกสุด ๆ
ซีเสวียนชุยมิยาโมโตะอันดับหนึ่งของประเทศ เล่นศึกเซียนหมื่นอันดับแรก แค่นี้ก็เกินพอ!
"งั้นถ้าอย่างนั้น นายเล่นตำแหน่งอะไร ฉันจะได้เปลี่ยนให้"
เห็นอูชื่อซานพูดแบบนี้ เต๋อหัวก็ไม่ได้ห้ามอะไรต่อ เขาคิดเอาเองว่าเด็กคนนี้คงเป็นวัยรุ่นขบถ ขี้อวดเกินไปหน่อย
ช่างเถอะ เดี๋ยวพอเขาหรี่ ตัวเองค่อยช่วยพูดแทนให้หน่อย จะได้ไม่โดนด่าเละ
เต๋อหัวคิดในใจ
"ตำแหน่งป่าเถอะ"
อูชื่อซานขยับนิ้ว แล้วหยิบกระดาษทิชชู่เช็ดเหงื่อที่ฝ่ามือ: "ผมเล่นป่าได้ ควบคุมจังหวะเกมเอง"
"ได้ งั้นฉันเลือกโปเกม่อนป่าให้นาย"
เต๋อหัวเลือกเสร็จ กดเริ่มจับคู่ แล้วส่งมือถือให้อูชื่อซาน: "อย่าตื่นเต้น เล่นตามสบาย ๆ"
อูชื่อซานจิบชานมเย็น ๆ แล้วพูด: "คนที่ควรตื่นเต้น……คือฝั่งตรงข้าม"