“ที่ควรตื่นเต้น…คือฝั่งตรงข้ามต่างหาก”
[ค่าขี้อวด: 3%]
อูชื่อซานสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของแผงสถานะ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
จริงอย่างที่คิด แค่ขี้อวด ค่าความคืบหน้าของค่าขี้อวดก็เพิ่มขึ้น!
แค่เพิ่มน้อยไปหน่อย แค่ 3% เอง
—
“ไม่เอาน่า ขี้อวดได้ขนาดนี้เลยเหรอ?”
“อยากรู้จัง ไอ้หนูนี่เป็นถุงพลาสติกของวอลมาร์ทยี่ห้ออะไรกันแน่!”
“ตอนนี้เก่งอยู่น่า รอเดี๋ยวถูกตีคุกเข่าเมื่อไหร่ เรื่องตลกมันจะมาถึงแล้ว!”
“พี่ๆ ผมขอสู้ด้วยคน! ดูผมสั่งสอนมัน!”
“……”
การขี้อวดอย่างไม่แยแสของอูชื่อซาน ทำให้บางคนรู้สึกอึดอัดใจ
ไม่รู้ว่าฝีมือระดับไหน แต่ขี้อวดขนาดนี้?
ไม่รู้นึกว่าเป็นแชมป์ KPL เก้าสมัยซ้อนอยู่
บางคนในห้องสตรีมสดเตรียมดักซุ่มในเกมทันที ตั้งใจจะตบหน้าอูชื่อซานให้สาสม ดูเรื่องตลกของเขา
“ให้ตายเถอะ ฝีมือเกมไม่รู้เป็นยังไง แต่ความขี้อวดนี่โคตรจะเก่ง!”
ลวี่เหม่ากุ๊ยดูคอมเมนต์แล้ว อดเกาหัวไม่ได้ คนที่รู้ระดับฝีมือจริงของอูชื่อซาน เห็นเขาขี้อวดแล้วมันคันไปทั้งตัวจริงๆ
เพื่อนเอ๊ย!
ตอนนี้แกขี้อวดได้สะใจแล้ว แต่เดี๋ยวแพ้เมื่อไหร่ ครอบครัวแกคงเอาตัวไม่รอด…ให้ตายเถอะ ลืมไป เขาไม่มีแม่นี่นา
มือถือสั่นขึ้นมา จับคู่สำเร็จ!
“เอาล่ะ เข้าเกมแล้ว!”
เต๋อหัวจิบน้ำแล้วพูดข้างๆ ว่า “สิบสาม แกจะเล่นฮีโร่อะไร?”
“มิยาโมโตะสิ”
อูชื่อซานอยู่ชั้นห้า ประเดิมเลือกมิยาโมโตะ มุซาชิ
“มิยาโมโตะเหรอ?”
เต๋อหัวมองด้วยความแปลกใจ แล้วหันไปมองซีเสวียนชุยที่อยู่ข้างๆ “แกก็เล่นมิยาโมโตะด้วยเหรอ? ฉันเองก็เป็นมิยาโมโตะอันดับหนึ่งของประเทศ!”
“อาฉุย เดี๋ยวแกดูดีๆ แล้วเล่าให้ทุกคนฟัง ว่ามิยาโมโตะของเขานี่เล่นเป็นยังไง”
ซีเสวียนชุยพยักหน้า “ได้ครับอาจารย์”
ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น แค่พูดถึงฮีโร่มิยาโมโตะ มุซาชิตัวนี้ ซีเสวียนชุยมั่นใจเต็มร้อย
ทั้งสองฝ่ายแบนฮีโร่และเลือกฮีโร่ตามปกติ ฝั่งตรงข้ามชั้นสามเล่นป่าเลือกมิเรอร์ก่อน
ซีเสวียนชุย: “เฮ้ย มิยาโมโตะสู้มิเรอร์ลำบากนะ ไม่คิดจะเปลี่ยนฮีโร่หน่อยเหรอ?”
“ไม่ต้อง”
อูชื่อซานล็อกมิยาโมโตะไว้ ใจเย็นๆ จิบน้ำ “ฮีโร่เสียเปรียบ แค่ใช้การควบคุมและรายละเอียดชดเชยก็พอ”
“เฮ้ย คำพูดนี้มีคุณค่าจริงๆ นะ!”
เต๋อหัวยกนิ้วโป้งให้ “มีอานุภาพเหมือนฉันสมัยก่อน ที่ใช้ลิ่วปู้สู้ยอดฝีมือทั่วหล้าเลย!”
ชุนฉงกับลวี่เหม่ากุ๊ยที่อยู่ข้างๆ กลอกตา “สมัยก่อน สมัยก่อน นั่นมันกี่ปีมาแล้วล่ะ ยังจะเอามาพูดอีก?”
“คนเก่งไม่พูดเรื่องความเก่งเมื่อก่อน เข้าใจไหมเนี่ย?”
เต๋อหัวเม้มปาก อยากพูดอะไรหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้พูด เพราะตอนนี้ฝีมือเขาแย่จนน่าเอาถุงเท้าบีบเท้า
“เลือกมิยาโมโตะ จะสู้กับเทพมิเรอร์ได้ยังไงเนี่ย?”
ผู้เล่นเลนยิงชั้นสามพิมพ์ข้อความ ยังไม่ทันเริ่มก็คิดว่าจะแพ้แล้ว “ชั้นห้าแกยังจะเลือกมิยาโมโตะอีก ที่แท้ก็อัจฉริยะ”
อูชื่อซานไม่เปิดไมค์ พิมพ์เพียงประโยคเดียว: “งั้นก็ดูดีๆ ว่าฉันจะเล่นสู้มิเรอร์ยังไง”
เริ่มขี้อวดอีกแล้ว!
ลวี่เหม่ากุ๊ยกับชุนฉงอึดอัดจนอยากแคะเท้า แกไม่มีฝีมือแล้วยังจะฝืนขี้อวดอีกเหรอ?
ป้ายเล็กๆ ในเกมระดับหมื่นแรงค์อย่างนี้ ไม่ถ่วงทีมก็ถือว่าเก่งแล้ว ยังจะพูดว่าพาทีมชนะอีก?!
ไม่กลัวลมแรงจะหอบลิ้นหนีเหรอ!
“ถึงแม้คนนี้จะพูดไม่เพราะ แต่จริงอยู่ว่ามิยาโมโตะสู้มิเรอร์ลำบาก”
เต๋อหัวรู้สึกไม่ชอบน้ำเสียงของคนแปลกหน้า แต่ความคิดเห็นของเขาไม่ได้ผิด “ดูว่าสิบสามจะเล่นยังไงก็แล้วกัน”
—
ฝั่งตรงข้ามเป็นทีมของต้าเฉียวกับเล่าจื๊อจื่อ
ต้าเฉียวไปเลนกลาง เลนพัฒนาเป็นต้าอวี่กับซุนซ่างเซียง
อูชื่อซานดูแล้ว เริ่มจากป่าแดง เตรียมจะไปเลนบน
“เริ่มจากป่าแดงแล้วขึ้นไปเลนบน นี่เป็นการเริ่มต้นที่ปกติมาก กวาดป่าแดงเสร็จ แล้วไปป่าน้ำเงินเก็บอีกหนึ่งบัฟ…เฮ้ มิเรอร์ฝั่งตรงข้ามเก็บป่าครบเลเวลสี่แล้ว!”
เต๋อหัวทำหน้าที่พากย์
พอเห็นอูชื่อซานยังเก็บป่าน้ำเงินอยู่ แต่มิเรอร์ฝั่งตรงข้ามเลเวลสี่แล้ว ตรงไปเลนสู้กับหยวนเกอทันที ก็ถึงกับตกตะลึง
“นี่มันแค่หนึ่งนาทีสิบวินาทีเองนะ!”
“จังหวะนี้หยวนเกอยังปีนลึกขนาดนี้ รู้สึกว่าจะไม่รอดแล้ว”
“เริ่มต้นก็แพ้แล้ว!”
เต๋อหัวหมุนสมองอันช้าๆ พูดว่า “รู้สึกว่าทำได้แค่เก็บป่าให้เสร็จตามปกติ แล้วไปรับเวฟมินเนี่ยน ช่วยหยวนเกอเก็บกวาดซากที่เหลือ”
แต่การทำของอูชื่อซาน ตรงกันข้ามกับเต๋อหัวโดยสิ้นเชิง!
ดูแถบประสบการณ์ สามขีดครึ่ง เลิกตีบัฟน้ำเงินที่ตีไปครึ่งหนึ่งแล้ว ออกไปช่วยทันที!
“เฮ้? ไม่เอาบัฟน้ำเงินแล้วเหรอ? แต่ตอนนี้แกเพิ่งเลเวลสาม ไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร?”
เต๋อหัวเห็นแบบนี้ พูดทันที “จังหวะนี้สิบสามจัดการผิดพลาดนะ ยังไม่เลเวลสี่ ไปแล้วจะต่างอะไรกับการไปมอบตัว?”
ชุนฉง: “จบแล้ว จบแล้ว จังหวะนี้ไปก็คือไปตาย”
ลวี่เหม่ากุ๊ยดูคอมเมนต์ รู้ว่าการขี้อวดของอูชื่อซานเมื่อกี้ กำลังจะโดนผลข้างเคียงแล้ว
แต่ ซีเสวียนชุยที่อยู่ข้างๆ กลับเลิกคิ้วขึ้น
‘ในมือมีสกิลสังหาร ปีนขึ้นไปสังหารจื่อเจียตรงนั้นทันที แถมแอบเก็บค่าประสบการณ์จากมินเนี่ยนอีกเวฟ เลเวลสี่ได้ทันที!’
‘แค่หยวนเกอเลเวลสาม จังหวะนี้ก็สู้ได้’
ซีเสวียนชุยพึมพำในใจ
การเคลื่อนไหวของอูชื่อซาน ก็ตรงกับที่เขาคิดเป๊ะ!
สังหารจื่อเจีย!
หลบการดึงของเล่าจื๊อจื่อด้วยการขยับตัว การโจมตีปกติเสริมเก็บมินเนี่ยนเลือดเหลือน้อย เลเวลสี่!
หยวนเกอก็กินค่าประสบการณ์จากมินเนี่ยนตัวนี้ขึ้นเลเวลสามด้วย พร้อมกันนั้น แฟลชถอยหลังเพื่อหลบดาเมจจากมิเรอร์ชุดหนึ่ง แล้วหันหลังโยนหุ่นเชิด ควบคุมเล่าจื๊อจื่อได้!
“เฮ้!”
“เล่าจื๊อจื่อถูกควบคุม!”
“สวนกลับได้!”
การพลิกผันอย่างกะทันหันบนสนาม ทำให้เต๋อหัว ชุนฉง ทั้งสามคนตื่นเต้นตะโกน: “อุลติล็อกตายายแก่ได้เลย ยิงปิดเกมได้ทันที!”
ไม่ต้องพูดอะไรอีก!
อูชื่อซานล็อกอุลติไว้ตั้งแต่เนิ่นแล้ว ลงพื้นโจมตีปกติเสริมคั่นสกิลสอง ประสานงานกับหยวนเกอระดมดาเมจฆ่าเล่าจื๊อจื่อตาย เก็บเฟิร์สบลัดได้!
“มิเรอร์ตัวนี้มีอุลตินะ!”
“กดใช้แล้ว ยังจะโชว์เก่งต่ออีกเหรอ?!”
อูชื่อซานไม่แยแสเลย แค่ยืนอยู่ริมขอบอุลติของมิเรอร์ ขวางทางที่เธอจะกลับหอ
เลนกลางซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ก็ขึ้นมาช่วยแล้ว
มิเรอร์อยากฝ่าวงล้อมออกไป แต่พอออกนอกขอบเขตอุลติเท่านั้น ก็โดนระดมดาเมจฆ่าตาย!
อูชื่อซานเก็บสังหารด้วยสกิลหนึ่ง คว้าดับเบิลคิล!
“สวย!”
เต๋อหัวยิ้มมุมปาก ราวกับว่าการเคลื่อนไหวเมื่อกี้เป็นเขาทำเอง “มาๆๆ ไอ้สิบสามนั่น เปิดไมค์หน่อยสิ มา”
อูชื่อซานไม่เข้าใจว่าเต๋อหัวจะทำอะไร แต่ก็เปิดไมค์ตามที่บอก
เต๋อหัวโน้มหน้าไปใกล้โทรศัพท์ แล้วหัวเราะเย็นๆ: “หึ เห็นไหม? เห็นวิธีเล่นสู้มิเรอร์ยังไงไหม? อ้า~~”
เสียงเย้ายวน ลากเสียงท้ายยาว ใครไม่รู้คงคิดว่าเป็นขันทีในวัง
พูดจบ เต๋อหัวก็โน้มตัวมาอีกครั้ง “เฮ้ๆๆ ดูสิว่าไอ้มือปืนนั่นเปิดหูฟังอยู่หรือเปล่า? เมื่อกี้ที่ฉันพูด เขาได้ยินไหม?”
“ได้ยิน เขาไม่ได้ปิดหูฟัง”
“ไม่ได้ปิดก็ดี หึ~ไม่เห็นเลยนะว่าไอ้หนูมิยาโมโตะของแกนี่มีชั้นเชิงขนาดนี้!”
ขี้อวดหน่อยๆ แล้ว เต๋อหัวรู้สึกอารมณ์ดี จิบน้ำแล้วคิดในใจ อืม การขี้อวดนี่มันฟินขนาดนี้เลยเหรอ ไม่แปลกใจเลยที่อูชื่อซานชอบขี้อวดนัก
อูชื่อซานลูบปลายจมูก ดูค่าขี้อวดที่ขยับแค่ 0.5 แล้วรู้สึกหมดคำพูด
เต๋อหัวพูดประโยคที่เขาจะขี้อวดหมดแล้วนี่นา!
ลวี่เหม่ากุ๊ยกับชุนฉงที่อยู่ข้างๆ มองตากันปุกปัก งงไปหมด!
ไม่ใช่สิ? เพื่อนเอ๊ย! แกดวงขึ้นจริงๆ เหรอ หรือว่าเปิดโหมดโกงจริงๆ!