ดู้หยิน ห้องไลฟ์สดของลวี่เต๋อหัว!
สามแสนคนกำลังดูการไลฟ์สดครั้งแรกบนดู้หยินของลวี่เต๋อหัว!
"เฮ้ย ให้ตายสิ!"
"ชุนฉง เจ้าโง่เอ๊ย ลวี่ปู้ไม่กระโดดอัลติเมต เจ้าจะเก็บไว้ใช้ตอนไหน!"
"เจ้าโง่เขลา!"
มองดูคำว่า "แพ้" ตัวใหญ่บนจอ ลวี่เต๋อหัวหน้าก็แดงก่ำด้วยความโมโห จ้องเขม็งไปที่ชุนฉง
"ไม่ใช่นะ ผมโดดไปก็ไม่มีประโยชน์ ฝั่งนั้นมีเหล่าฟูจื่อ จับผมไว้แล้ว ผมก็เคลียร์ไลน์ไม่ได้"
ชุนฉงลูบจมูกแล้วพูดอย่างเก้อเขิน
ตอนแรก พวกเขาหลายคนตกลงกันไว้แล้วว่า จะแกล้งเต๋อหัวเล่น ๆ เพื่อทำคอนเทนต์
แต่ตอนนี้ แพ้ติดต่อกันสองชั่วโมง แจกไอโฟน 17 ไปแล้วร้อยเครื่อง!
ถึงเต๋อหัวจะซื้อจำนวนมาก ทางฝั่งแอปเปิลจะลดให้หน่อย แต่ไอโฟน 17 ร้อยเครื่องนี่ก็เกือบห้าแสนหยวนแล้ว!
ห้าแสน! สำหรับเต๋อหัวแล้ว นี่ไม่ใช่เงินน้อย ๆ เลย!
ยิ่งไปกว่านั้น นี่แค่สองชั่วโมงเอง!
ยังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมง ถ้าแพ้ต่อไปอีก หนึ่งคืนล้านหยวนก็ยังไม่พอ!
นั่นมันขาดทุนยับเยิน!
"ใช่สิ เปิดอัลติเมตก็ไม่มีประโยชน์"
ลวี่เหม่ากุ๊ยที่อยู่ข้าง ๆ ออกมาช่วยพูด
เขามองออกว่าเต๋อหัวไม่ได้โกรธจริง แต่ชุนฉงเริ่มตื่นตระหนก รีบอธิบาย
"พูดเรื่องมัน ไม่ได้พูดเรื่องเจ้า!"
เต๋อหัวหันไปมองลวี่เหม่ากุ๊ย น้ำลายแทบกระเด็นใส่หน้า ชี้นิ้วไปที่จมูกของลวี่เหม่ากุ๊ย: "ไอ้โง่เอ๊ย เล่นไปเจ็ดแมตช์!"
"แต่ละแมตช์ก็ 0/5, 0/6 ให้ตายเถอะ แต้มความน่าเชื่อถือโดนหักไปตั้งเจ็ดแปดแต้มแล้ว!"
"ไอ้โง่ทั้งคู่!!"
เต๋อหัวนอนเอนกายพิงเก้าอี้ ริมฝีปากเริ่มเขียวคล้ำด้วยความโกรธ
เสียงที่ดังข้างหูขัดจังหวะความคิด อูชื่อซานเพิ่งจะประมวลผลความทรงจำได้หมด แล้วกลับมาจากความตกใจ!
ข้ามมิติมาจริงเหรอ?
เมื่อครู่ อูชื่อซานยังเป็นสตรีมเมอร์สายความงาม เล่นเกมคู่กับพี่ใหญ่หญิงผู้สนับสนุนอันดับหนึ่ง
วินาทีถัดมา ลืมตาขึ้นก็มาอยู่ในโลกคู่ขนาน ข้ามมาเป็นคนที่ชื่อเหมือนกัน บ้านเกิดเดียวกัน แถมหน้าตาเหมือนกันเป๊ะ!
ร่างเดิมก็ชื่ออูชื่อซาน เป็นมือปืนรับจ้างของเกม"คิงออฟกลอรี" เรียนจบแค่มัธยมต้นแล้วก็เข้าทำงานในโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ เล่น "King of Glory" ได้ดี จนกลายเป็นมือปืนรับจ้างของสตูดิโอเต๋อหัว
เพราะผลงานดี เล่นได้ทุกตำแหน่ง ห้าตำแหน่งได้หมด ทุกระดับเป็นดาวเด่นเล็ก!
ยังขยันอีก เป็นคนหน้าตาดี จึงถูกเต๋อหัวเห็นความสามารถ ให้โอกาสสัมภาษณ์หนึ่งครั้ง
ถ้าผ่านการสัมภาษณ์ อูชื่อซานก็จะได้เป็นสตรีมเมอร์ใต้สังกัดเต๋อหัวทันที เงินเดือนพื้นฐานเดือนละสองหมื่นบาทขึ้นไป อยู่บ้านกินข้าวฟรี!
หนี้หัวเป่ยเก่าที่ค้างไว้ เจ็ดหมื่นหยวน สองสามเดือนก็ใช้หมดแล้ว
'สวัสดิการแบบนี้ดีมากเลย!' อูชื่อซานคิดในใจ: 'แต่เราไม่มีทางผ่านการสัมภาษณ์แน่นอน!'
เขาหาเลี้ยงชีพด้วยหน้าตา ระดับสูงสุดก็แค่แพลทตินัม ส่วนแอคเคาท์ที่เต๋อหัวใช้ทดสอบนั้นเป็นแอคเคาท์ระดับพันอันดับแรก แสนอันดับแรกทั้งนั้น!
ถึงจะหลอมรวมความทรงจำของร่างเดิม แต่พรสวรรค์หรือไหวพริบอะไรของร่างเดิม อูชื่อซานไม่ได้สืบทอดมาสักนิด!
ขึ้นไปก็มีแต่โดนฆ่า!
"ทำไงดี?"
"ถ้าเขาจะทดสอบเราตอนนี้ล่ะ?"
"ถ้ารู้ว่าจริง ๆ แล้วฉันมันมือใหม้ สงสัยว่าใบสั่งก่อนหน้านี้ฉันใช้แฮกมา ฉันจะไม่ถูกจับเป็นแพะรับบาปให้เต๋อหัวเหรอ?"
อูชื่อซานเหลือบมองไมโครโฟนสีน้ำเงินดำที่เต๋อหัวใช้จนเกรอะกรัง แล้วก็เหลือบมองสีหน้าหมองคล้ำของเต๋อหัว
ชุนฉงกับลวี่เหม่ากุ๊ยโดนด่าแล้วไม่กล้าพูดอะไร
จวินจื่อไปเข้าห้องน้ำ ไม่มีใครรับคำ บรรยากาศในห้องทั้งห้องยิ่งต่ำช้าลงอย่างน่ากลัว
ลูกศิษย์ใหญ่ของเต๋อหัวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซีเสวียนชุย เป็นคนเดียวที่สีหน้าสงบนิ่ง เขามีความสามารถจริง!
เทพมิยาโมโตะระดับประเทศ ไหวพริบและเทคนิคครบเครื่อง เป็นเพียงหน้าเดียวของกิลด์เต๋อหัวเท่านั้น เขาไม่ต้องรับความกดดันนี้
"เฮ้ เดี๋ยวนะ นั่นอะไร?"
อูชื่อซานยังคิดหาทางออกอยู่ ก็จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติ บนหัวของเต๋อหัวมีตัวหนังสือปรากฏขึ้นมา: [มือถือพังยับ], [ยายของลี่], [ถอดรองเท้ากลางอากาศ]
?
นี่มันหมายความว่ายังไง?
อูชื่อซานงงอยู่ครู่หนึ่ง จ้องมองอย่างตั้งใจ ก็พบว่าหลังจากตัวหนังสือสี่ตัวนั้น มีตัวหนังสือเล็ก ๆ โผล่ออกมา
[มือถือพังยับ: เจ้ารู้วิธีที่จะทำมือถือแบล็กสกรีนได้ในพริบตา]
[ยายของลี่: ปากก็คือวัฒนธรรมประจำชาติ ทักษะการพูดจาไร้สาระของเจ้าพุ่งกระฉูด]
[ถอดรองเท้ากลางอากาศ: ตอนเล่น "King of Glory" เจ้าสามารถสลับรองเท้าเป็น เกราะฟื้นคืนชีพ ได้ในพริบตา]
"ทำมือถือพัง... งั้นนี่คือ... พรสวรรค์ของเต๋อหัวเหรอ?"
ลองนึกถึงประวัติอันน่าตกตะลึงของเต๋อหัวที่ไลฟ์หนึ่งครั้ง ทำมือถือพังเป็นสิบเครื่อง อูชื่อซานก็เริ่มเข้าใจ
[จะคัดลอกหรือไม่?]
[เวลาคัดลอก: 24 ชั่วโมง เป้าหมายการคัดลอกต้องอยู่ในระยะสองเมตรจากเจ้า ถ้าออกห่างจะถูกขัดจังหวะ เข้าใกล้จะคัดลอกต่อ]
"คัดลอกพรสวรรค์ของคนอื่นได้ด้วยเหรอ?!"
อูชื่อซานตาเป็นประกาย!
ของแจกมา!
งั้นก็มีทางรอดแล้วสิ?
ที่นี่นอกจากตัวเองแล้วมีอีกสามสี่คน ล้วนเป็นมือปืนรับจ้างของกิลด์เต๋อหัวทั้งนั้น ฉันสุ่มคัดลอกพรสวรรค์ของใครสักคน การสัมภาษณ์ก็ไม่ต้องกังวลแล้วสิ?
ของเต๋อหัว... เอ่อ... ข้ามเขาไปเถอะ
ลวี่เหม่ากุ๊ย... [ลาโง่]!
ชุนฉง... [นกโง่]!
ไม่สิ นี่มันอะไรกันวะ?
ลาโง่ นกโง่ นี่มันคำที่เต๋อหัวชอบด่าสองคนนี้ไม่ใช่เหรอ ไปเป็นพรสวรรค์ของพวกเขาได้ยังไง!
[ลาโง่: ระดับสูงสุดก็แค่ดาวเด่นระดับเมือง]
[นกโง่: ดีกว่าลาโง่อยู่หน่อย อย่างน้อยไหวพริบกับฝีมือก็พอจะเท่ากัน มีระดับดาวเด่นระดับจังหวัดแบบลวก ๆ]
อูชื่อซานรู้สึกหมดคำพูด นี่มันเป็นการประเมินความสามารถของสองคนนี้โดยระบบสินะ? ไม่เห็นมีพรสวรรค์อื่นเลย!
เจ้านายแบบไหน ก็มีลูกน้องแบบนั้น สองคนนี้อยู่กับเต๋อหัวมานาน พรสวรรค์ก็เพี้ยนตามไปด้วย!
"นี่มันอะไรกันวะ ทั้งกิลด์เต๋อหัว หาคนปกติที่มีความสามารถจริง ๆ สักคนไม่ได้เลยเหรอ?"
อูชื่อซานบ่นในใจ มองไปที่คนสุดท้ายในห้อง ซีเสวียนชุย!
[อัจฉริยะมิยาโมโตะ], [อารมณ์มั่นคง], [มือเช็ดก้น]
มองแท็กพรสวรรค์บนหัวของซีเสวียนชุย อูชื่อซานก็หน้าบูด นี้ก็เป็นคนเก่งที่นามธรรมเหมือนกัน!
แต่ไม่มีเวลาดูรายละเอียดอื่นแล้ว อูชื่อซานกดเลือก[อัจฉริยะมิยาโมโตะ]ทันที
[อัจฉริยะมิยาโมโตะ: ราชามิยาโมโตะอันดับหนึ่งของประเทศ รายละเอียดการเล่นเหนือคนธรรมดา จุดสูงสุดของมิยาโมโตะ คว้าเทพมิยาโมโตะระดับประเทศได้สบาย ๆ!]
ไม่ลังเล กดคัดลอกทันที!
[ความคืบหน้าการคัดลอก: 0.1%……]
อูชื่อซานยกก้น ลากเก้าอี้ไปข้างหน้า อยากเข้าใกล้ซีเสวียนชุยมากขึ้น
บังเอิญชนเข้ากับลวี่เหม่ากุ๊ย เขาเหลือบตามองอูชื่อซานหนึ่งที สแกนเสื้อกล้ามสีขาว กางเกงขาสั้นสีดำกับถุงเท้าสีขาวของอูชื่อซาน แล้วก็นึกถึงบ้านเกิดของอูชื่อซาน...
ค่อย ๆ ขยับหนีออกไปเล็กน้อย พึมพำในปากว่า ครอบครัวไม่ติดด้วย
ระหว่างที่อูชื่อซานกำลังคัดลอกพรสวรรค์ ข้อความในห้องไลฟ์ก็ปั่นป่วนไปหมด
"ไอ้เหยี่ยว ดูกระอักกระอ่วน เข้าโรงพยาบาลเถอะ"
"คนข้างบน พูดแบบนี้หมายความว่าไง เจ้าวิ่งไม่ทันพี่ฮั่วของเราหรอกรู้ไหม!"
"สองชั่วโมง ไอโฟน 17 ร้อยเครื่อง นี่มันเทพเจ้าแห่งการโปรยเงินชัด ๆ"
"ไอ้โง่ พูดคนอื่น แต่ตัวเองน่ะโง่ที่สุด!"
"กิลด์ใหญ่ขนาดนี้ ยกเว้นซีเสวียนชุยแล้วไม่มีใครสู้ได้เลย มีแต่พวกขี้แพ้"
"ดูท่าจะหมดแรงแล้ว อย่างน้อยชนะสักแมตช์เถอะ?"
"มีแต่คอนเทนต์ทั้งนั้น ดูมากก็เบื่อ เล่นดี ๆ สักสองแมตช์เถอะ?"
"คนข้างบน ลาโง่ก็มีแค่ความสามารถเท่านั้น ใครตั้งใจทำคอนเทนต์ล่ะ?"
"..."
เต๋อหัวมองข้อความที่ปั่นป่วน หน้ายิ่งดำกว่าเดิม พูดอย่างเจ็บใจ: "ใช่สิ ฉันเลี้ยงพวกโง่ ๆ แบบนี้ไว้ทำไม!"
"ฉันไม่เชื่อว่า กิลด์ใหญ่ขนาดนี้ของฉัน ยกเว้นอาจ๋อยแล้ว จะหาคนสู้ได้สักคนไม่ได้!"
เต๋อหัวพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วหยุดอยู่ที่อูชื่อซาน พยักหน้า: "เอ็งนั่นแหละ เอ่อ เอ็ง อู อูชื่อซาน เอ็งนั่นแหละ มาก่อน"
อูชื่อซานมองแถบคัดลอกที่ยังได้แค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ รู้สึกได้ว่ามีเรื่องไม่ดีแน่ ๆ!