"โชคช่วย สงสัยจะเป็นโชคช่วยแน่ๆ"
ลวี่เหม่ากุ๊ยกำผมตัวเอง พึมพำอยู่ในปาก
คงไม่ใช่ว่าเขาบรรลุธรรมกลางสนามรบหรอกนะ?
"ไอ้คนนี้มีของจริง!"
"ไม่แปลกที่มันจะทำตัวกวนขนาดนั้น ที่แท้ก็มีฝีมือจริงๆ"
"ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ความเข้าใจเกมและรายละเอียดเท่านี้ ก็ถึงระดับเซิร์ฟเวอร์ประเทศแล้วจริงๆ"
"แมวตาบอดเจอหนูตาย ซวยล้วนๆ!"
"เฮ้ย มีแค่ฉันคนเดียวหรือที่รู้สึกว่าสไตล์การเล่นของอูชื่อซาน เหมือนกับซีเสวียนชุยมาก?"
"..."
คอมเมนต์ในห้องสตรีมเริ่มวิจารณ์กัน
สำหรับผู้ชมที่ล้วนเป็นระดับเซิร์ฟเวอร์ประเทศแล้ว การเล่นเมื่อกี้ของอูชื่อซาน ยังไม่คู่ควรให้เขามาทำตัวขี้อวดขนาดนั้น
"อาฉุย นายคิดว่าการเล่นรอบนี้ของสิบสามเป็นยังไงบ้าง?"
เต๋อหัวเหลือบมองคอมเมนต์ กลัวว่าอูชื่อซานจะถูกบางคนปั่นหัว เลยให้ซีเสวียนชุยพูดแทน: "นายเป็นมิยาโมโตะอันดับหนึ่งของประเทศ นายมีสิทธิ์ที่จะวิจารณ์"
"เต็มไปด้วยรายละเอียด!"
ซีเสวียนชุยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง: "รอบเมื่อกี้ ถ้าเป็นฉันเล่นเอง ก็ทำได้แค่แบบเดียวกับเขา"
"ไม่ว่าจะเป็นการใช้สกิลสังหารฆ่าตัวกินมด หรือการเดินหลบสกิล เก็บเลเวลอย่างละเอียด ให้หยวนเกอกินประสบการณ์ด้วย ล้วนสุดยอดมาก!"
"ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แนวคิดการเล่นป่าของเขาเรียกว่าออนไลน์เต็มขั้นเลยล่ะ"
ซีเสวียนชุยยอมรับอูชื่อซานจริงๆ!
เพราะรอบเมื่อกี้ การเล่นของอูชื่อซาน คิดเหมือนกับที่เขาคิดไว้เป๊ะ!
ขั้นตอนและรายละเอียด ต่างกันแม้แต่นิดเดียว!
ความคิดของสองคนนี้ มาจากต้นทางเดียวกัน!
แต่เพียงแค่ความคิดเหมือนกัน ก็ถือเป็นเรื่องปกติ เพราะแนวคิดของเซียนนั้นเชื่อมถึงกันได้
ซีเสวียนชุยคิดในใจ พร้อมดูต่อไป
ผ่านไปสองนาทีครึ่ง อูชื่อซานเก็บป่าหมด แถมเกี่ยงเงินทองเลนกลางอีก เห็นเลนพัฒนาเล่นลึกไป เลยอ้อมไปโจมตีหลัง ได้ดับเบิลคิลมาอีก!
ไม่มีอะไรโดดเด่นนัก เป็นเพียงการแสดงแนวคิดการเล่นป่าระดับท็อปเท่านั้น
ในสามนาทีแรก จังหวะทั้งหมดของทีม ล้วนถูกอูชื่อซานควบคุมไว้
"โอ๊ย ได้ดับเบิลคิลอีกแล้ว!"
"รู้สึกว่าฝั่งตรงข้ามทำไมโง่ขนาดนี้วะ เหมือนคนไม่สมเหตุสมผลกับเลเวลนี้เลย"
ไก่บ้านเต๋อหัวเอาแขนกอดอก พึมพำ: "รอบนี้ ให้ฉันขึ้นไปเล่นเองก็แพ้เละเทะเหมือนกันแหละ!"
ชุนฉงพยักหน้า: "จริงด้วย รอบนี้ออกจะเป็นรอบให้ของขวัญฟรีๆ"
ลวี่เหม่ากุ๊ยเหลือบมองเต๋อหัว: "ไม่ว่าจะยังไง บอส รอบนี้อย่างน้อยท่านก็ปลอดภัยเรื่องโทรศัพท์ ได้เงินคืนมานิดหน่อย"
เต๋อหัวถอดรองเท้าแตะฟาดหัวลวี่เหม่ากุ๊ยทันที: "ยายของลี่ ไอ้หมานี่นายยังกล้าพูดอีกเรอะ?"
โทรศัพท์ฉัน ไม่ใช่นายทำพังหรอกหรือ?
"ให้ตายเถอะ ดูให้ดีๆ เรียนรู้ไว้ ดูว่าสิบสามเขาเล่นยังไง!"
ลวี่เหม่ากุ๊ยหุบปาก
แต่ในใจกลับคิดว่า จะเรียนบ้าหรือไง อูชื่อซานฝีมือห่วยหรือไม่ห่วย เขายังไม่รู้อีกหรือ?
ชุนฉงกลั้นหัวเราะ ถูกเต๋อหัวเห็นเข้า เลยได้รองเท้าแตะฟาดไปอีกที: "แล้วก็แกด้วย ไอ้พวกของบกสองคน ตั้งใจเรียนให้ดีๆ!"
"สถานการณ์นี่ดีมากๆ!"
ในสี่นาทีแรก อูชื่อซานนำจังหวะ เปิดฉากได้ทั้งบนและล่าง
แต่กระจกฝั่งตรงข้ามเล่นเก่งมาก!
gank ไปเลนสู้ ได้เอาข้อได้เปรียบที่หยวนเกอทำไว้กลับคืนมา!
แล้วฉวยจังหวะที่อูชื่อซานกำลังควบคุมทหารในเลนกลาง ต้าเฉียวเปิดอุลติเรียกเพื่อน เปิดทีมในเลนพัฒนา สู้สี่ต่อสอง ได้ดับเบิลคิลมา!
"โอ๊ย ทาวเวอร์เลนล่างพังแล้ว เจ้าทรราชก็ไม่ได้เรื่องด้วย"
"กระจกนี่เล่นเก่งมาก สิบสามอยู่เลนล่าง มันก็ไปgankเลนบน ให้ตายเถอะ ป่าน้ำเงินก็โดนเก็บไปอีก!"
"เฮ้อ พ่อกระจกนี่..."
เต๋อหัวเกาหัวโต หันไปมองอูชื่อซาน: "รู้สึกว่ามันจะอ่านนายออกนะ สิบสาม?"
"หรือว่ามันเป็นเซียนจริงๆ?"
ซีเสวียนชุยเงียบไปสองวินาที แล้วพูด: "อาจจะกำลังแอบดูจออยู่ก็ได้"
"แอบดูจอ?"
เต๋อหัวเบิกตาโต: "จริงหรือเปล่าเนี่ย พูดแบบนี้ไม่ได้นะอาฉุย"
"ถ้าไม่ใช่แอบดูจอ งั้นมันก็ใช้โปรแกรมมองทะลุกำแพง สงสัยไม่ได้เลย"
ซีเสวียนชุยพูดต่อ: "เมื่อกี้หลายๆ ครั้ง มุซาชิไม่เห็นวิวเลยด้วยซ้ำ พ่อกระจกนั่นทำเป็นสำรวจหญ้า แต่สกิลดันไปลงที่มุซาชิทั้งหมด"
"มันเกินไปหน่อย"
เต๋อหัวสีหน้าเปลี่ยนไป นิ้วชี้ไปมา เริ่มด่าโดยไม่รอช้า: "โอ๊ย ยายของลี่ พวกสไนป์ไอ้พวกนี้มาทำให้คนหงุดหงิดอีกแล้ว!"
"นายจะมาวุ่นวายกับฉันก็เรื่องของนาย แต่คนอย่างสิบสามกำลังสัมภาษณ์อยู่ พวกนายมาวุ่นวายทำไม!"
"โอ๊ย คนพวกนี้นี่มัน..."
เต๋อหัวอารมณ์พลุ่งพล่าน เกือบสำลักน้ำลายหายใจไม่ออก
ข้างๆ อูชื่อซานปลอบ: "ไม่เป็นไรพี่หัว ไม่ว่าแอบดูจอหรือโปรแกรม ก็ไม่สำคัญแล้ว"
"หา?"
เต๋อหัวคิดว่าอูชื่อซานไม่รู้ว่าพวกสไนป์ในห้องสตรีมของเขาน่ารังเกียจแค่ไหน เลยรีบพูด: "พวกสไนป์นี่น่ารังเกียจมาก นายทำอะไรพวกมันก็รู้หมด!"
"ชนะไม่ได้หรอก..."
"ก็เหมือนกันน่ะแหละพี่หัว"
อูชื่อซานหันไปมองเต๋อหัว แสงไฟสีขาวเย็นตกลงบนดั้งจมูกสูงของเขา ทอแสงเย็นเป็นวงกว้าง เขาพูด:
"ไม่ว่าจะโปรแกรมหรือแอบดูจอ ขอแค่ผมอยากชนะ ก็ไม่มีทางแพ้"
อูชื่อซานใช้เสียงที่นุ่มนวลที่สุด พูดคำที่ขี้อวดที่สุดออกมา
"โว้ย?"
เต๋อหัวที่ตั้งใจจะห้ามปราม กลับเบิกตากว้างทันที คำพูดนี้ช่างขี้อวดจริงๆ รีบหยิบตำราลวี่ชื่อชิวชีขึ้นมาจดไว้ เก็บไว้ใช้ครั้งหน้า
"โว้ย!"
ลวี่เหม่ากุ๊ยลูบปลายจมูก ขนลุกทั้งกายด้วยความเขิน: "ไม่ใช่สิเพื่อน นายทำตัวขี้อวดขนาดนี้ หมายความว่ายังไง เล่นจบรอบนี้ไม่เอาชีวิตแล้วหรือไง?"
แม้แต่คนที่นัดเล่นเกมในรายชื่อเพื่อนของเต๋อหัวก็ยังออกมาวุ่นวายด้วย
[เมียถูกสามีขุดตอนกลางคืน]: พี่หัว ให้นายลูกน้องปากน้อยๆ หน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวสามีฉันตื่นขึ้นมา จะต้องปั่นหัวอีก
คำเตือน! ห้องสตรีมมีเนื้อหาลามก!
"ไอ้คนนัดเล่นเกม ยายของลี่ ส่งคอมเมนต์แบบนี้อีก เดี๋ยวฉันออกไป จะลากนายเข้ามาประชุมทันที!"
"ให้ตายเถอะ ทำให้คนเสียสมาธิ!"
เต๋อหัวมองคำเตือนในห้องสตรีม โกรธจนหน้าดำ
"ขี้อวดก็ต้องขี้อวดให้สุด!"
"ฝีมือก็ไม่มี!"
"ฮ่าๆ รอดูโดนตีเละ!"
"ความหดหู่ของคนคนนี้ ไม่เบากว่าฉันเลย!"
"..."
คอมเมนต์ยิ่งดูคึกคัก มีไม่กี่คนที่คิดว่าอูชื่อซานจะชนะ
[ค่าขี้อวด: 4.5%]
แถบความคืบหน้าเพิ่มขึ้นไม่มาก อูชื่อซานมองคอมเมนต์ พอเดาได้ ค่าขี้อวดน่าจะเกี่ยวข้องกับจำนวนคนที่ยอมรับ
ถ้าให้คนสามแสนในห้องสตรีมยอมรับเขา!
ค่าขี้อวดต้องพุ่งทะยานแน่!
"สิบสาม พิสูจน์ให้พวกเขาเห็น!"
เต๋อหัวตบไหล่อูชื่อซาน: "ทำให้ไอ้พวกสไนป์นั่นจำไปจำ!"
"ได้"
อูชื่อซานพยักหน้าเบาๆ แล้วเริ่มเล่น
"ชอบแอบดูจอ?"
"หลบฉัน แล้วฉวยจังหวะที่ฉันไม่อยู่ บอกพิกัดเพื่อนเพื่อเปิดทีม?"
"งั้นฉันจะบังคับนายให้สู้ตัวต่อตัวกับฉัน!"
อูชื่อซานพึมพำเบาๆ นิ้วเลื่อนบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
ดันเลน
กดทาวเวอร์
บุกเข้าป่า!
นายกระจกจะหนีได้ แต่ป่าของนายหนีไม่ได้!
ทาวเวอร์ของนายหนีไม่ได้!
แต่ถ้าไม่หนี เจออูชื่อซานตัวต่อตัว ก็สู้ไม่ได้ เสียหัวฟรีๆ อีก
"ต้าเฉียว อุลติพร้อมยัง? มาช่วยฉันเฝ้าป่าน้ำเงินหน่อย ไอ้หมอนี่บุกเข้าป่าน้ำเงินฉันอีกแล้ว!"
กระจกเห็นอูชื่อซานบังคับมุซาชิมุ่งหน้าเข้ามาหาตัวเองอีกครั้ง รีบเรียกเพื่อนทันที มุมปากยกยิ้มอย่างเยาะเย้ย:
"ชอบทำตัวขี้อวด?"
"เดี๋ยวจะทำให้นายบินได้!"