"ถ้าแอบดูจอแล้วยังชนะนายไม่ได้ล่ะก็ ฉันสมควรตายจริง ๆ!"
จิงมุมปากยกยิ้ม เขาคือไอ้พวกสไนป์ในห้องสตรีมของเต๋อหัว,
คือจิงที่เอะอะโวยวายจะขับชน เพื่อลงโทษอูชื่อซานให้หลาบจำนั่นแหละ
อูชื่อซานคุมมิยาโมโตะ มุซาชิมาถึงป่าน้ำเงิน
"บัฟน้ำเงินไม่ถูกแตะ?"
"กิ้งก่าก็ยังอยู่?"
อูชื่อซานเดินเข้ามาทางป่าน้ำเงินฝั่งทรราชจากแม่น้ำ ได้ข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ สองอย่าง
บวกกับแผนที่เล็ก ๆ ตรงกลางต้าเฉียวกับจิงไม่เปิดภาพ เส้นเลนกลางมีฝั่งตรงข้ามที่เลนสู้ลงมาช่วยเก็บ
ยิ่งไปกว่านั้น,
อูชื่อซานยังรู้อีกว่าจิงฝั่งตรงข้ามแอบดูจออยู่!
งั้นพวกมัน มีโอกาสสูงมากที่จะนั่งซุ่มรอตัวเองอยู่ที่ป่าน้ำเงิน!
"งั้นนายคิดอะไรอยู่กันแน่ เดาจริง ๆ ยากเหลือเกิน?"
อูชื่อซานมุมปากกระดกขึ้น ส่งสัญญาณรวมพลให้เพื่อนร่วมทีม แสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไรแล้วเดินหน้าต่อไป
โจมตีธรรมดาเร่งพลังแนบชิดบัฟน้ำเงินเพื่อสร้างความเสียหาย มือหนึ่งกดสกิลหนึ่งค้างไว้ไม่ปล่อย เผื่อมือเอาไว้หนึ่งไม้
และก็,
ตอนที่ใช้สกิลสองเคลื่อนที่รีเฟรชพาสซีฟ อูชื่อซานยังเผลอสอดแนมกอหญ้าข้างบัฟน้ำเงินไปด้วย รอบหนึ่ง ไม่มีใคร
ในเมื่อตรงนี้ไม่มีใคร,
แล้วพวกมันก็อยากฆ่าฉัน,
"งั้นที่พวกแกซ่อนได้ ก็คงมีที่เดียวสินะ"
สายตาอูชื่อซานเหลือบไปทางซ้ายบน ระหว่างบัฟน้ำเงินกับกอหญ้าหน้าทาวเวอร์กลางของฝั่งตรงข้าม
พออูชื่อซานโจมตีธรรมดาเร่งพลังครั้งที่สองออกไป แล้วใช้สกิลสองรีเฟรชโจมตีธรรมดาเร่งพลังอีกครั้ง ในกอหญ้าหลังทาวเวอร์กลางก็พุ่งแสงสีทองออกมา
จิงลงมือแล้ว!
คนที่ลงมือก่อนจิงคือต้าเฉียว ทิ้งสกิลสองสามใส่เท้ามิยาโมโตะ ตั้งใจจะเงียบเขา เพื่อรวมกับจิงยิงดาเมจลงสังหารให้ตายในพริบตา!
ต้าเฉียวออกของสายพลังเวท
จิงเก็บหัวมาได้สองสามคน เศรษฐกิจสู้มิยาโมโตะของอูชื่อซานไม่ได้ แต่ดาเมจก็ไม่เบา!
สองคนรวมพล แอบมีโอกาสฆ่าอูชื่อซานได้จริง ๆ!
แต่,
อูชื่อซานเตรียมตัวไว้แล้ว!
วินาทีที่เห็นแสงสีทอง สกิลหนึ่งที่อูชื่อซานกดค้างไว้ตลอดก็ปล่อยออกมาในที่สุด!
สกิลหนึ่งติดสถานะไร้เทียมทาน ฟันสะพานเงียบที่ต้าเฉียวทิ้งมาทิ้ง!
และยังกันสถานะควบคุมหนักตอนจิงใช้สกิลหนึ่งสามโฉบหน้าได้ด้วย!
ถึงจิงจะตีดาเมจใส่ได้ แต่อูชื่อซานไม่ถูกควบคุม พอจบสกิลหนึ่ง อัลติเมตก็ล็อกต้าเฉียวที่เพิ่งออกจากกอหญ้าได้โดยตรง!
ดีดต้าเฉียวลอยขึ้นพร้อมกับหลุดออกจากรัศมีอัลติเมตของจิง!
"ขอโทษนะ กลอุบายแค่นี้ของนาย ยังกักฉันไว้ไม่ได้หรอก"
อูชื่อซานมุมปากกระดกขึ้น พูดอย่างไม่ถ่อมตัวไม่หยิ่งยโส: "เจอฉันเมื่อไหร่ นายต่างหากที่เป็นเหยื่อ"
[ค่าขี้อวด: 15%]
[ระบบประเมิน: กลิ่นขี้อวดเข้มข้นมาก ทำต่อไป]
"โว้ย!!!"
"ในกอหญ้านี้มีคน?!"
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา!
พอเต๋อหัว ชุนฉง และลวี่เหม่ากุ๊ยตั้งสติได้ อูชื่อซานก็เปลี่ยนจากเหยื่อเป็นนายพรานเรียบร้อยแล้ว!
สามคนกุมหัว จ้องอูชื่อซานพร้อมกัน ตาโต หน้าตาตกตะลึง
เต๋อหัวอยากร้องถาม แต่กำลังเป็นช่วงสำคัญที่อูชื่อซานกำลังบังคับ พวกคำพูดติดปากก็ต้องกลืนลงท้องไป
—
ต้าเฉียวตอนนี้คิดจะหนี ก็ไม่ทันการแล้ว!
รอบที่แล้วตอนอูชื่อซานจะจับนาง แย่งแฟลชของต้าเฉียวออกมา ตอนนี้ยังคูลดาวน์ไม่เสร็จ!
ต้าเฉียววางวงกลมใต้เท้าตัวเอง ตั้งใจจะนั่งเทเลพอร์ตกลับบ้าน แล้วค่อยปล่อยอัลติเมตเรียกเพื่อน!
อัลติเมตปล่อยออกมาจริง แต่นางประเมินดาเมจของอูชื่อซานมิยาโมโตะ มุซาชิ ตำแหน่งเศรษฐกิจอันดับหนึ่งของทั้งแมพต่ำไป!
อัลติเมตเปิด สกิลสองสลับโจมตีธรรมดาเร่งพลัง ก่อนต้าเฉียวจะเทเลพอร์ต เก็บนางไปต่อหน้าต่อตาเลย!
ทะลวงทุกสิ่ง!
จิงออกจากรัศมีอัลติเมต ทะลุกำแพงมาจะช่วยคน แต่ช้าไปหนึ่งก้าว!
อูชื่อซานเก็บต้าเฉียวเสร็จ มองจิงที่โผล่มาให้เอง หัวเราะเย็น: "เฮอะ ส่งตัวมาให้ถึงที่เลยนะ"
จิงไม่มีอัลติเมต!
เมื่อกี้สกิลหนึ่งทะลุกำแพงก็ใช้ไปแล้ว ยังคูลดาวน์ไม่เสร็จ!
เลยต้องประชิดตัวใช้สกิลสองถู ๆ ดาเมจ รีเฟรชสกิลหนึ่งจะหนี!
แต่อูชื่อซานมีบัฟแดงติดตัว เหนียวจนจิงหนีไม่รอดจริง ๆ!
อีกหนึ่งดาบเก็บหัวจิงไปได้!
ดับเบิลคิล!
คนอื่นฝั่งตรงข้ามเทเลพอร์ตมา เล่าจื๊อจื่ออัลติเมตแฟลชมัดอูชื่อซาน ซุนซ่างเซียงกับต้าอวี่ก็มาถึง รวมพลยิงเป้าเก็บมิยาโมโตะ!
แต่เพื่อนร่วมทีมอูชื่อซานก็มาถึงแล้ว!
เส้าหลิงเยวียน(?) ฟื้นเลือด พยุงอูชื่อซานไว้ได้หนึ่งลมหายใจ ยังไม่ตาย!
ห้าตีสาม!
ระดมยิงอีกรอบ เก็บฝั่งตรงข้ามทีมแตกได้โดยตรง!
ม็อบไฟต์รอบเดียว ปูทางชัยชนะโดยตรง ป่าฝั่งตรงข้ามแตก ทาวเวอร์กลางสองก็รักษาไว้ไม่ได้แล้ว!
"โว้ย!"
กว่าม็อบไฟต์รอบนี้จะจบ เต๋อหัวถึงเบิกตาโตวาว เข้าไปถาม: "สิบสาม เมื่อกี้แกทำได้ยังไง?"
"ใช้สกิลหนึ่งกันคอนโทรล... แกไวขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"หรือว่า แกรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาซ่อนอยู่ตรงนั้น?"
"ใช่สิ ปฏิกิริยาแกนี่ ให้ตายเถอะ ทำเอาฉันคิดว่าแกเปิดโหมดเทพ!"
ลวี่เหม่ากุ๊ยก็อยากรู้เหมือนกันนะเพื่อน แกเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย!
สายตาชุนฉงที่มองอูชื่อซาน ไม่มีความดูแคลนแบบเมื่อก่อนอีกต่อไป เขาเข้าใจแล้ว ไอ้ใหม่นี่ที่แท้ก็แสร้งทำเป็นหมูหมากาไก่มาทั้งนั้น!
ก็เพื่อโชว์เหนือต่อหน้าคน!
สำคัญคือ ดูท่าไอ้นี่จะขี้อวดสำเร็จจริง ๆ ด้วย!
"ไม่ใช่เพราะฉันไว แต่เดาไว้แล้วว่าพวกมันซ่อนอยู่ตรงไหน เตรียมตัวไว้แล้ว หัวหน้าหวาแกมาแกก็ทำได้"
อูชื่อซานอธิบายความคิดและการตัดสินใจของตัวเองเมื่อกี้อย่างง่าย ๆ
ลวี่เต๋อหัวฟังจบก็ลูบหัวลาโง่: "โอ้โฮโฮโฮ เหมือนกับที่ฉันคิดเลย นี้แหละที่เรียกว่าผู้กล้าย่อมเห็นเหมือนกัน"
"ที่ไหนง่ายขนาดนั้น เมื่อกี้นี้ ใครมือช้าหน่อย ต่อให้รู้ว่าคนซ่อนอยู่ไหน ก็ต้องตามปฏิกิริยาไม่ทันแน่นอน"
ลวี่เหม่ากุ๊ยพูด
คนมีตารู้ดีว่าอูชื่อซานกำลังเกรงใจเต๋อหัวอยู่
การเล่นเมื่อกี้ของอูชื่อซาน จริง ๆ แล้วสุดขีดมาก!
ชั่ววินาทีเดียวที่ปล่อยสกิลหนึ่งออกมา กันคอนโทรลสองตัวด้วยสถานะไร้เทียมทาน ถ้าช้าไปนิดเดียว ก็ตายอยู่ตรงนั้นแล้ว!
เหมือนเกมเล็ก ๆ จับไม้บรรทัด นายรู้ว่าไม้บรรทัดลอยอยู่กลางอากาศ สักวันต้องร่วงลงมา แต่นายไม่รู้ว่ามันจะร่วงตอนไหน
ต้องตอบสนองให้ทันในชั่วพริบตา!
คนที่จับไม้บรรทัดได้ มีสักกี่คน?
"เฮ้ อาไชว่ แกว่าไง การเล่นเมื่อกี้ของเขา เป็นยังไง?"
ชุนฉงมองซีเสวียนชุยที่มีสิทธิ์พูดมากที่สุด
"เก่งมาก!"
ซีเสวียนชุยเงียบไปครู่หนึ่ง ถึงพูด: "ให้ฉันเล่นเอง ก็ทำได้แค่นี้แหละ"
การเล่นเมื่อกี้ โชว์การอ่านสถานการณ์ระดับท็อปของอูชื่อซาน และการเล่นที่กล้าหาญแต่รอบคอบได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
ต้องมีฝีมือระดับท็อปเท็นเซิร์ฟเวอร์ของมิยาโมโตะแน่นอน
แต่...
ยิ่งซีเสวียนชุยดู ยิ่งรู้สึกว่าความคิดของอูชื่อซานดูเหมือนกับตัวเอง!
ทุกการเคลื่อนไหวของอูชื่อซานเมื่อกี้ เหมือนกำลังบังคับตามความคิดของซีเสวียนชุยเองเลย
จะว่าเหมือนก็ไม่เชิง เรียกว่า... เหมือนกันทุกอย่างเลยต่างหาก!
แต่ซีเสวียนชุยไม่พูดออกมา เพราะมันฟังดูพิลึก พูดออกไปก็คงไม่มีใครเชื่อ
"อ๋า แอบดูจอ แอบสไนป์!"
"ไม่ใช่ชอบสไนป์เหรอ? ไม่ใช่ชอบสไนป์เหรอ?"
"ไอ้โง่! นกโง่! ลาโง่!"
"ให้แกแอบดูจอก็ชนะไม่ได้อยู่ดี!"
ลวี่เต๋อหัวไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พอเห็นอูชื่อซานชนะรอบนี้ได้ ปากก็จ่อไปที่ไมค์สีน้ำเงินดำตัวใหญ่ อ้าปากก็คือการยิงถล่ม
พอพูดได้ใจความ ยังไม่ลืมเสยผมหน้ามัน ๆ ของตัวเอง: "ขนาดไม่ต้องให้ฉันลงมือเองด้วยซ้ำ!"
ขี้อวดเสร็จ เต๋อหัวถึงหันมามองอูชื่อซาน ยิ้มโชว์ฟันเหยิน: "เหอเหอเหอ สิบสาม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกก็เป็นคนของฮวาเชวงเราแล้ว!"
"ยินดีต้อนรับ!"