โรวินรู้สึกได้เพียงว่า ทันทีที่ค่าสถานะ 3,500 แต้มสลายไปจากแผงข้อมูล
กระแสพลังสองสายซึ่งมีคุณสมบัติแตกต่างกันก็พุ่งเข้าปะทะร่างกายและจิตวิญญาณของเขาอย่างรุนแรง
สิ่งแรกคือ【เคล็ดลมหายใจเตาหลอมหมื่นลักษณ์】ซึ่งในตอนนี้มีคุณสมบัติเพียงอย่างเดียว นั่นคือ【น้ำแข็ง】
เขารู้สึกถึงความเจ็บแปลบเย็นเยียบระเบิดขึ้นจากส่วนลึกของหัวใจ ก่อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างในชั่วพริบตา
ราวกับถูกจับแก้ผ้าแล้วผลักลงทะเลสาบน้ำแข็งกลางเหมันตฤดู ผิวกายทุกตารางนิ้วหดเกร็งด้วยความหนาวเหน็บ
จากนั้น ภายใต้การชี้นำของกฎอันทรงพลังบางอย่าง ร่างของเขาก็ถูกหลอมขัดเกลาและจัดเรียงขึ้นใหม่อย่างฝืนบังคับ
เสียงกรอบแกรบแผ่วเบาดังมาจากส่วนลึกของไขกระดูก คล้ายผลึกน้ำแข็งกำลังเติบโต ก่อร่างเป็นโครงกระดูกที่แข็งแกร่งกว่าเดิม
แม้แต่การไหลเวียนของโลหิตก็ดูเหมือนจะเจือความเย็นเยียบรุนแรง
ยามหายใจ เขาราวกับมองเห็นธาตุเวทมนตร์เบาบางในอากาศถูกชักนำและดูดซับเข้ามาอย่างเป็นธรรมชาติ
ความรู้สึกถึงพลังอันมั่นคงและเป็นระเบียบเคร่งครัดหยั่งรากลงในร่าง นี่คือการยกระดับที่มีต้นกำเนิดจากแก่นแท้ของชีวิต
กำแพงขวางกั้นจาก «อัศวินฝึกหัด» สู่ «อัศวินเต็มตัว» ซึ่งผู้คนมากมายไม่อาจก้าวข้าม ถูกเขาทะลวงผ่านอย่างง่ายดาย
«เมล็ดพันธุ์ชีวิต» ก่อตัวขึ้นเองตามธรรมชาติ
ในสายตาของเขา สรรพสิ่งใต้หล้ากลับกลายเป็นแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
ถัดมาคือ【วิชาธนูจาริกเงียบงัน】
มันไม่ได้ส่งผลต่อกระดูก กล้ามเนื้อ หรืออวัยวะภายใน แต่สลักลึกลงไปในความทรงจำของกล้ามเนื้อและการรับรู้ในห้วงสมองโดยตรง
ความรู้และประสบการณ์เกี่ยวกับวิชายิงธนูจำนวนมหาศาลแปรเปลี่ยนเป็นจุดแสงนับไม่ถ้วน ประทับลงในส่วนลึกของจิตสำนึกเขาโดยตรง
นิ้วทั้งสิบของเขาขยับกระตุกเบา ๆ อย่างควบคุมไม่ได้ เสียงหึ่งดังอยู่ในหู ก่อนจะกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอันพิกล
ภายใต้การรับรู้ที่เงียบงันนี้ แม้แต่เส้นทางที่สายลมพัดใบไม้ร่วงหล่นอยู่ไกลออกไปก็ยังแจ่มชัดผิดปกติ
นี่ไม่ใช่การเพิ่มพูนพละกำลังอย่างก้าวกระโดด แต่เป็นการบรรลุถึงขีดสุดของทักษะ
【ตรวจพบว่าวิชาธนูจาริกเงียบงันเลื่อนระดับเป็นขั้น 3】
【ปลดล็อกวิชาธนูขั้นสูง...】
พิรุณศรลมเหนือ — ยิงธนูวิถีโค้ง ลูกศรผลึกน้ำแข็งแตกตัวกลางอากาศได้หลายครั้ง ก่อนโปรยปรายเป็นห่าฝนครอบคลุมพื้นที่
ศรต่อเนื่องสะพานน้ำค้างแข็ง — ยิงต่อเนื่อง ลูกศรเชื่อมต่อกันด้วยน้ำค้างแข็งระหว่างพุ่งทะยาน หากถูกศรหลายดอกโจมตีจะเพิ่มพลังทะลวง
พิธีศพเงียบงัน — ลูกศรเย็นเยียบถึงขีดสุด อากาศรอบวิถีศรสะท้อนแสงอย่างผิดธรรมชาติ ทำให้มันหายไปจากสายตา
ม่านเหมันต์ปกฟ้า — ยิงลูกศรผลึกน้ำแข็งขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วจุดระเบิดกลางอากาศ ก่อเกิดเขตหนาวเหน็บอันกว้างใหญ่
«อึก—!»
โรวินครางในลำคอ ร่างสั่นไหวเล็กน้อย เหงื่อเย็นชั้นหนึ่งผุดซึมออกมาจากผิวกายอย่างห้ามไม่อยู่
ไม่กี่อึดใจต่อมา ปรากฏการณ์ประหลาดและความเจ็บปวดทั้งหมดก็เลือนหายไปราวกับภาพลวงตา เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ลึกเข้าไปในดวงตา ราวกับมีดวงดาวเยือกแข็งกับเงาลูกศรแวบผ่านไปชั่วขณะ
ลมหายใจที่ผ่อนออกมาแผ่วเบาทิ้งรอยน้ำค้างแข็งสั้น ๆ แต่แจ่มชัดไว้ในอากาศเบื้องหน้า
โรวินไม่ลังเล เอื้อมมือไปหยิบลูกศรสามดอกออกจากแล่งในคราวเดียว
ท่วงท่าของเขาลื่นไหลราวกับฝึกฝนมาแล้วนับล้านครั้ง
เขายืนแยกเท้าเล็กน้อย เอียงตัว แล้วพาดลูกศรขึ้นสายธนู
เคล็ดลมหายใจเตาหลอมหมื่นลักษณ์เริ่มโคจรขึ้นเอง พลังเย็นเยียบมหาศาลไหลเข้าสู่แขนทั้งสองข้าง
ธนูรีเคิร์ฟที่บิดาเหลือไว้ถูกน้าวจนตึงอย่างมั่นคง
สายธนูโค้งดุจจันทร์เต็มดวง
โลกในสายตาของเขาเคลื่อนไหวช้าลง หรือจะกล่าวให้ถูกคือ การรับรู้ของเขาเร็วขึ้น
ตรงรอยต่อระหว่างเกราะอกกับเกราะไหล่ของหัวหน้ากลุ่มอัศวินถือขวาน มีรอยสึกหรอเป็นช่องเล็ก ๆ
แม้ผิวหนังที่เผยออกมาจะมีพื้นที่เพียงน้อยนิด แต่ภายใต้การรับรู้จากวิชาธนูจาริกเงียบงัน มันกลับสว่างเด่นราวกับเป้าธนู
ม้าศึกที่เขาขี่อยู่ยกขาหน้าขึ้นเล็กน้อยเพราะนายของมันกำลังวางท่าโอหัง เป็นจังหวะที่ช่องโหว่ตรงอกเผยออกมาเพียงชั่วครู่...
«ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!»
สายธนูสั่นสะเทือนสามครั้งด้วยความถี่สูง เสียงแทบต่อเนื่องเป็นเสียงสั่นกังวานยาว
ศรสามดอกพุ่งออกไปต่อเนื่องกัน!
ศรต่อเนื่องสะพานน้ำค้างแข็ง!
ลูกศรทั้งสามไม่ได้พุ่งออกไปพร้อมกัน แต่ทิ้งช่วงห่างเพียงน้อยนิดจนตาเปล่าแทบมองไม่เห็น ไล่ตามกันไปจากสายธนู!
บนก้านลูกศร พลังเวทมนตร์เย็นเยียบสีฟ้าอ่อนถูกชักนำด้วยทักษะพิเศษ ทิ้งรอยน้ำค้างแข็งเรืองแสงสามสายไว้
รอยน้ำค้างแข็งทั้งสามเชื่อมโยงกันราง ๆ ราวกับสร้างสะพานน้ำแข็งที่ปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตากลางอากาศ
ลูกศรแหวกอากาศไป แต่กลับส่งเสียงทุ้มต่ำผิดปกติ
«พุ่บ!» «ฉึก!» «กร๊อบ!»
ลูกศรดอกแรกพุ่งเข้าไปในช่องเกราะด้านข้างลำคอของหัวหน้ากลุ่มอัศวินอย่างแม่นยำ ตรงจุดที่เผยออกเล็กน้อยเพราะเขากำลังหัวเราะเสียงดัง
หัวลูกศรเย็นเยียบฝังเข้าไป เหลือเพียงขนนกท้ายศรสั่นไหวอยู่ด้านนอก
เสียงหัวเราะบ้าคลั่งของหัวหน้ากลุ่มขาดห้วง ทว่าพลังต่อสู้คุ้มกายของอัศวินเต็มตัวกลับป้องกันไม่ให้หัวลูกศรเจาะลึกเข้าไป
ลูกศรดอกที่สองพุ่งมาตามวิถีของดอกแรกแทบพอดี กระแทกเข้ากับท้ายลูกศรดอกแรก
ด้วยแรงเสริมจากสะพานน้ำค้างแข็ง พลังทะลวงของลูกศรดอกนี้เพิ่มขึ้นเล็กน้อย มันฝังลึกเข้าไปในทรวงอก ความเย็นยะเยือกแทบลามถึงหัวใจและปอด
ลูกศรดอกที่สามตามมาติด ๆ อัดกระแทกท้ายลูกศรดอกที่สองอย่างรุนแรงด้วยแรงที่มากกว่าเดิม!
ไม่ใช่เพื่อผลักให้มันเข้าไปลึกกว่าเดิม แต่เพื่อ...
«ตูม!»
ก้านลูกศรดอกแรกระเบิดขึ้นภายในร่างของอีกฝ่าย!
เศษน้ำแข็งแหลมคมปะปนกับเศษไม้ แช่แข็งเนื้อเยื่อโดยรอบในทรวงอกของเขาจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา
หัวหน้ากลุ่มอัศวินกรีดร้องออกมาครั้งหนึ่ง แววตาก็ดับมืดลงอย่างสิ้นเชิง
ร่างใหญ่โตของเขาโงนเงนไปมา
ขวานศึกในมือหล่นกระแทกพื้นเสียงดัง
จากนั้นทั้งร่างก็หงายหลังตกจากหลังม้าแข็งทื่อราวกับต้นไม้ยักษ์ที่ถูกโค่น กระแทกพื้นดังสนั่น
ไม่มีเลือดพุ่งออกมาจากบาดแผล มีเพียงสีขาวซีดปะปนกับผลึกน้ำแข็งสีแดงคล้ำ
ทุกสิ่งเกิดขึ้นในชั่วพริบตา
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของอัศวินพเนจรอีกสี่คนพลันแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง
«ซี๊ด...» เสียงสูดหายใจด้วยความตกใจดังขึ้นทั่วบริเวณ
«นั่นมันวิชายิงธนูอะไรกัน?!»
«ลูกศรสามดอก...เรียงเป็นเส้นเดียวกันงั้นหรือ?!»
«ศรเวทมนตร์! นั่นมันศรเวทมนตร์!»
«หัวหน้าตายแล้ว!»
เสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวเข้ามาแทนที่เสียงด่าทออวดดี
เมื่อพวกเขามองเห็นร่างที่ยืนถือธนูอยู่บนกำแพงเมืองชัด ๆ รอบกายของอีกฝ่ายยังคล้ายมีหมอกน้ำแข็งที่ไม่จางหายลอยวนอยู่
ความคิดหนึ่งที่ทำให้พวกเขาขวัญผวาผุดขึ้นมา
«อัศวินเต็มตัวงั้นหรือ?!» อัศวินพเนจรวัยหนุ่มคนหนึ่งร้องเสียงแหลม แฝงความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่ออย่างถึงที่สุด
«หนี! รีบหนีเร็ว! หัวหน้าถูกฆ่าแล้ว! ฝ่ายนั้นก็มีอัศวินเต็มตัว!»
ความแตกตื่นเกิดขึ้นในชั่วพริบตา
อัศวินฝึกหัดพเนจรที่เหลือทั้งสี่ เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ที่น่าจะเป็นอัศวินเต็มตัว ก็หมดสิ้นเจตนาต่อสู้
พวกเขาไม่สนใจแม้แต่จะเก็บศพหัวหน้า รีบควบม้าหนีเตลิดไปตามทางที่มาอย่างลนลาน
บนกำแพงเมืองเงียบสนิท
เหล่าทหารยามทุกคน รวมถึงเจสันผู้เป็นหัวหน้าหน่วย ต่างเบิกตากว้าง จ้องศพเย็นชืดเบื้องล่างเขม็ง
นั่นคือกองอัศวินพเนจรขวานยักษ์ผู้เลื่องชื่อในละแวกนี้เชียวนะ โจนาธาน บัคลีย์ หัวหน้ากองเป็นอัศวินเต็มตัว ก่อนหน้านี้แม้แต่ท่านหญิงก็ทำได้เพียงขับไล่อีกฝ่ายไปเท่านั้น
สมุดบันทึกในมือพ่อบ้านเฮนรี่หล่นลงพื้นดังแปะ แต่เขากลับไม่รู้สึกตัวเลย
ท่านลอร์ด...ท่านลอร์ดที่ตลอดสามปีมานี้มีแต่ท่านหญิงคอยปกป้องดินแดน...ถึงกับฝึกเคล็ดลมหายใจน้ำแข็งสืบทอดประจำตระกูลจนบรรลุขั้นอัศวินเต็มตัวแล้วงั้นหรือ?!
แล้วยังวิชายิงศรต่อเนื่องอันน่าอัศจรรย์นั่นอีก?!
เงียบ!
เงียบงันราวกับความตาย!
โรวินหัวเราะเบา ๆ วางธนูล่าสัตว์ลงอย่างช้า ๆ แล้วหันหลังกลับไปยังปราสาทของตน
«ข้าต้องหลีกทางให้คมดาบของผู้ใดด้วยหรือ?»
......