หยุนซุยซุยเล่นจนเหนื่อยแล้ว จึงกอดขวดน้ำไว้ เปิดฝาอย่างทุลักทุเล ก่อนดื่มไปอึกหนึ่ง “หวานจัง!”
พูดจบก็ยกขึ้นดื่มอึก ๆ อีกหลายครั้ง น้ำขวดเล็กขนาด 300 มิลลิลิตร ถูกเธอดื่มไปเกินครึ่ง
ชาวแคว้นมังกรในห้องถ่ายทอดสดพากันร้อนใจ 【ซุยซุย ดื่มน้อย ๆ หน่อยสิ!】
【น้ำจืดกลางทะเลมีค่ามาก เอาไว้ช่วยชีวิตนะ อย่าดื่มอึก ๆ แบบนั้นสิ!】
【ระบบขี้เหนียวชะมัด ให้มาแค่น้ำจืดขวดเดียว แถมยังแค่ 300 มิลลิลิตรอีก ถ้าแน่จริงก็ให้มา 3 ลิตรสิ】
【ถ้าไม่ได้จริง ๆ 30 ลิตรก็ยังดี!】
ชาวญี่ปุ่นทนดูไม่ไหว 【พวกคุณคิดว่าระบบเป็นเต่าในบ่อขอพรหรือไง อยากได้ 30 ลิตรก็จะได้ 30 ลิตรเลยหรือ?】
ระบบเกมเอาชีวิตรอด 【ตรวจพบชาวญี่ปุ่นด่าทอระบบ ผู้เข้าแข่งขันชาวญี่ปุ่นทุกคนถูกหักน้ำจืดคนละ 300 มิลลิลิตร】
ผู้เข้าแข่งขันชาวญี่ปุ่น “ขอร้องล่ะ ชาวแคว้นมังกร ช่วยระวังคำพูดหน่อย เลิกเล่นกันสักที ถ้าพวกเราตาย พวกคุณก็อย่าหวังว่าจะรอด!”
คราวนี้ชาวญี่ปุ่นไม่กล้าปริปากสักคำ กลัวว่าระบบจะเกิดบ้าอะไรขึ้นมาแล้วลงโทษผู้เข้าแข่งขันของพวกเขาอีก
ชะตากรรมของพวกเขาผูกติดอยู่กับผู้เข้าแข่งขัน หากผู้เข้าแข่งขันถูกลงโทษจนตายกันหมด คนที่ถูกสุ่มเลือกก็อาจเป็นพวกเขาเอง
อีกอย่าง ถ้าผู้เข้าแข่งขันขึ้นกระดานจัดอันดับไม่ได้และตกเป็นอันดับสุดท้าย ชาวแคว้นนั้นก็จะถูกลงโทษไปด้วย
รุ่งเรืองก็รุ่งเรืองด้วยกัน พินาศก็พินาศด้วยกัน
พวกเขากลัวแล้ว
ผู้นำญี่ปุ่นรีบออกคำเตือนอย่างรุนแรง ให้ประชาชนระวังคำพูด อย่านำภัยพิบัติมาสู่ประเทศ
ทั้งยังสืบหาตัวคนที่พูดพล่อย ๆ จนทำให้ผู้เข้าแข่งขันถูกลงโทษ คนที่พูดจาเหลวไหลเหล่านั้นก็ถูกตัดเสบียงไปด้วย
พวกที่ไม่สร้างประโยชน์แล้วยังสร้างความวุ่นวาย ตายไปสักคนก็ช่าง พวกเขาไม่เห็นใจหรอก!
ญี่ปุ่นต้องการประชาชนที่เก่งกาจ สามารถต่อสู้และหาผลประโยชน์ให้ประเทศได้!
หยุนซุยซุยดื่มน้ำจนเกือบอิ่ม พอมองเห็นน้ำที่เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งขวดก็เสียดาย ไม่ยอมดื่มต่อ ก่อนเก็บกลับเข้าไปในกระเป๋าใบเล็กของตัวเอง
กระเป๋าใบเล็กที่ได้จากชุดของขวัญมือใหม่ ก็คือกระเป๋าของเธอในตอนนี้
มันเป็นกระเป๋าเริ่มต้น ถ้าภายหลังได้การ์ดเพิ่มพื้นที่กระเป๋า ก็จะขยายความจุและใส่ของได้อีกมาก
ตอนนี้ใส่ได้แค่ขวดน้ำขวดเดียว
หยุนซุยซุยมองคันเบ็ดสำหรับเด็กแล้วก็นึกขึ้นได้ “พ่อก็มีคันเบ็ดเหมือนกัน ของพ่อคันใหญ่ ของหนูคันเล็ก หนูจะตกปลาใหญ่ กุ้งตัวโต ปูตัวใหญ่ให้แม่กินเหมือนพ่อด้วย!”
หยุนซุยซุยเหวี่ยงคันเบ็ดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เบ็ดที่ไม่มีเหยื่อจุ่มลงน้ำ ทุ่นสีแดงลอยพ้นผิวน้ำ โยกไหวไปมาตามคลื่น
หยุนซุยซุยเอามือข้างหนึ่งเท้าคางกลมป้อม สวมชุดนอนผ้าฝ้ายยับย่น นั่งยอง ๆ อยู่ข้างเป็ดเหลืองตัวใหญ่ ดวงตากลมใสจ้องทุ่นที่ไหวไปมาไม่กะพริบ ก่อนจะยื่นปากน้อย ๆ “ปลาใหญ่ กุ้งตัวโต ปูตัวใหญ่ ทำไมยังไม่กินเบ็ดอีกล่ะ?”
เบื้องหน้าห้องถ่ายทอดสด เมื่อเห็นหยุนซุยซุยตกปลาเหมือนเจียงไท่กงตกปลา ใครอยากกินเหยื่อก็กิน เหล่านักตกปลาต่างร้อนใจจนแทบจะนั่งไม่ติด
【ซุยซุย ต้องโปรยเหยื่อล่อก่อนสิ!】
【หนูน้อยซุยซุย ไม่มีเหยื่อล่อ ปลาทึ่มแค่ไหนก็ไม่กัดเบ็ดหรอก】
【แย่แล้ว พอถึงตอนค่ำที่ระบบสรุปเสบียง ซุยซุยของเราคงตกไม่ได้สักตัวแน่!】
【ดูท่าว่าวันนี้เราคงไม่ได้กินเสบียงที่ซุยซุยเอามาส่งแล้ว ดื่มลมหนาวประทังชีวิตกันต่อไปเถอะ!】
【ดีจริง วันนี้ก็ได้ดื่มลมหนาวอีกวันแล้ว!】
ขณะที่ชาวแคว้นมังกรในห้องถ่ายทอดสดกำลังติดป้ายให้หยุนซุยซุยว่าเป็นเด็กตกปลาไม่ได้สักตัว ทุ่นก็ขยับสองสามครั้ง
จากนั้นก็ถูกกระชากลงไปอย่างแรง
แรงกระชากมหาศาลเกือบลากหยุนซุยซุยตกทะเล
หยุนซุยซุยชะงักไป ก่อนจะคว้าคันเบ็ดสำหรับเด็กแน่นโดยสัญชาตญาณ ออกแรงสุดกำลัง กัดฟันแน่น แล้วเอนก้นถอยหลัง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของชาวแคว้นมังกรที่แทบอยากช่วยดึงคันเบ็ดให้ ทั้งลุ้นระทึก ตื่นเต้น และฮึกเหิม เธอก็หงายก้นล้มลงไป
ขณะเดียวกัน ปลาเก๋าดอกแดงหนักราว 10 กว่าจินก็กระโจนขึ้นมา หางฟาดเป็ดเหลืองตัวใหญ่เสียงดังปึงปัง สะบัดไปมาอย่างบ้าคลั่ง พยายามกระโดดกลับลงทะเล
หยุนซุยซุยล้มจนผมหยิกฟู ชุดนอนยับย่นมีหยดน้ำกระเซ็นเปื้อนเต็มไปหมด
ใบหน้าเล็กกลมป้อมขาวผ่องก็เปียกไปด้วยหยดน้ำเช่นกัน
ปลาใหญ่กำลังจะกระโดดพ้นขอบเป็ดเหลืองตัวใหญ่ลงทะเล หยุนซุยซุยจึงพุ่งเข้าใส่ ใช้ร่างอวบป้อมของตัวเองกดปลาเก๋าดอกแดงที่ดิ้นสะบัดเอาไว้ ทั้งยังถูกหางปลาทรงพลังฟาดหน้าไม่หยุด
หยุนซุยซุย “ปลาใหญ่ อย่าไปนะ ถ้าไปแล้วหนูจะกินอะไรล่ะ?”
“ปลาใหญ่เด็กดี หนูชอบกินปลาที่สุดเลย!”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะชาวแคว้นมังกรคิดไปเองหรือไม่ ปลาตัวใหญ่ในอ้อมแขนหยุนซุยซุยที่กำลังดิ้นรุนแรง จู่ ๆ ก็เหมือนหมดแรง ล้มแผ่เหมือนปลาตาย ไม่ขยับเขยื้อน
ถ้าไม่ใช่เพราะปากปลายังอ้าหุบอยู่ คงคิดว่าถูกหยุนซุยซุยกดตายไปแล้วจริง ๆ
เมื่อเห็นปลาเก๋าดอกแดงตัวใหญ่สงบลง หยุนซุยซุยก็เผยรอยยิ้มมีความสุข ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ถูกหางปลาฟาดจนแดง แถมยังบวมขึ้นมานิดหน่อย
หยุนซุยซุยยิ้มแล้วแก้มก็ขยับจนเจ็บ เธอสูดปาก “ปลาใหญ่แรงเยอะจัง หนูจะกินหางปลาที่มีแรงเยอะ ๆ!”
ชาวแคว้นมังกร 【เด็กคนนี้ ดูก็รู้ว่าเป็นนักกิน!】
【นักตกปลาที่ไม่ได้ปลาออกอาการสงสัย ผมตกปลาไม่ได้ เพราะผมเกี่ยวเหยื่อไว้หรือเปล่า?】
【ฮ่า ๆ ซุยซุยของเราเป็นเด็กนำโชคจริง ๆ ด้วย ไม่เกี่ยวเหยื่อก็ยังมีปลาทึ่มมาติดเบ็ด!】
ชาวญี่ปุ่น 【ฉันสงสัยว่าพวกคุณโกง แต่ไม่มีหลักฐาน!】
【ถ้าพูดเป็นก็พูดให้เยอะ ๆ เถอะ ยังไงผู้เข้าแข่งขันของพวกคุณก็ยังไม่ถูกเล่นจนตาย พูดต่อไปสิ พวกเราจะคอยดูพวกคุณโดนลงโทษ ฮ่า ๆ!】
ชาวญี่ปุ่น 【บ้าก้า!】
ชาวแคว้นมังกร 【เจ้าระบบ รีบออกมาเร็ว ชาวญี่ปุ่นด่าแกอยู่นะ!】
ชาวญี่ปุ่น 【ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้ทำ ฉันด่าชาวแคว้นมังกรต่างหาก!】
ระบบเกมเอาชีวิตรอด 【รับชมการถ่ายทอดสดอย่างมีอารยธรรม ใช้ถ้อยคำสุภาพ ห้ามโจมตีกันด้วยวาจา ชาวญี่ปุ่นด่าทอชาวแคว้นมังกร ผู้เข้าแข่งขันชาวญี่ปุ่นถูกลงโทษ โดยหีบสมบัติของวันนี้จะถูกล้างเป็นศูนย์!】
ชาวแคว้นมังกรโห่ร้อง 【เจ้าระบบใจดีจริง ๆ!】
【เจ้าระบบทำได้ยอดเยี่ยม!】
【เจ้าระบบเป็นระบบที่มีอารยธรรมและสุภาพจริง ๆ!】
ชาวญี่ปุ่น 【&8^%4#*&%&*】
สรุปก็คือด่าหยาบมาก
ผู้เข้าแข่งขันชาวญี่ปุ่น “พังพินาศไปให้หมดเถอะ ไม่อยากมีชีวิตแล้ว!”
ไม่นาน ทางญี่ปุ่นก็ประกาศ 【ผู้เข้าแข่งขันชาวญี่ปุ่นสามคนเสียชีวิตแล้ว สุ่มเลือกผู้เข้าแข่งขันสำรองสามคน ประเทศอื่น ๆ เตรียมตัวให้พร้อม!】
เมื่อได้ยินประกาศไปทั่วโลก ชาวแคว้นอื่น ๆ ต่างตัวสั่นงันงก
ไม่คิดเลยว่าจะมีผู้เข้าแข่งขันตายพร้อมกันถึงสามคนเร็วขนาดนี้
ก็สมควรแล้ว วันนี้คนในประเทศของพวกเขาปั่นป่วนกันยกใหญ่ เดิมทีเกมเอาชีวิตรอดก็โหดร้ายอยู่แล้ว ไม่ลดค่าพละกำลังก็ลดน้ำจืด ตอนนี้ยังล้างหีบสมบัติให้หมดอีก ไม่คิดจะให้มีใครรอดเลยหรือไง
ผู้เข้าแข่งขันที่เดิมทีก็ใช้ชีวิตลำบากอยู่แล้ว ถูกซ้ำเติมถึงสามต่อ พอเผลอแป๊บเดียวก็ถูกสัตว์ทะเลโจมตี จนต้องตายอยู่ในปากมัน เรื่องแบบนี้ก็พอเข้าใจได้
ชาวญี่ปุ่นไม่คิดเลยว่าแค่พูดเอามันไม่กี่คำ จะก่อผลกระทบร้ายแรงขนาดนี้
ชาวญี่ปุ่นโกรธจนพากันด่าบ้าก้ากันยกใหญ่ ทั้งด่าพ่อด่าแม่และสบถคำหยาบต่าง ๆ แทบอยากจับชาวเน็ตปากเสียพวกนั้นมาแล่เนื้อเถือหนัง
เรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวอะไรกับหยุนซุยซุยเลย เธอมองปลาเก๋าดอกแดงตัวเบ้อเริ่มตรงหน้าแล้วก็ลำบากใจ!
ไม่รู้จะเริ่มกินจากตรงไหนด้วยซ้ำ
ปกติเวลากินปลา แม่จะนึ่งให้สุกก่อน
“ใช่แล้ว ซุยซุยต้องนึ่งปลาด้วย!” หยุนซุยซุยเดินวนหาไปทั่วเรือเป็ดเหลืองลมยาง แต่ไม่เจอทั้งหม้อนึ่ง เตาแก๊สที่ใช้ได้ หรือหม้อชามกะละมัง เธอกำหมัดน้อย ๆ อย่างจนปัญญา “หนูอยากหาแม่!”
หมิงเยว่มีน้ำตาไหลลงมา “ซุยซุยลูก แม่ไปหาไม่ได้ ฮือ ๆ ซุยซุยของแม่ ลูกต้องเข้มแข็งนะ!”
หยุนซุยซุยเศร้าอยู่สามวินาที ก่อนเช็ดน้ำตาบนใบหน้า “ซุยซุยต้องเข้มแข็ง กล้าหาญเหมือนพ่อ เตาของพ่อก็ตกขึ้นมาได้ ซุยซุยก็จะตกเตาขึ้นมาเหมือนกัน!”
เมื่อนึกได้ดังนั้น หยุนซุยซุยก็ไม่สนปลาเก๋าดอกแดงที่ไม่ดิ้นแล้วและนอนรอความตายอย่างสงบ เธอเหวี่ยงคันเบ็ดสำหรับเด็กอย่างทุลักทุเล ใช้มันแทนเหยื่อล่อปลอม เหวี่ยงไปทางนี้ที ทางโน้นที ทุกคนคิดว่าเธอเสียสติไปแล้ว
คันเบ็ดของเธอไม่ใช่คันสำหรับเหยื่อล่อปลอมเสียหน่อย
แต่พอเห็นหยุนซุยซุยเกี่ยวหีบสมบัติขึ้นมาได้จริง ๆ แถมยังเป็นหีบไม้ ทั้งชาวแคว้นมังกรและชาวต่างชาติต่างก็อึ้งไปตาม ๆ กัน 【แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?】
【เป็นหีบไม้จริง ๆ ด้วย ไม่คิดเลยว่าเธอจะเกี่ยวขึ้นมาได้】
【ฉันบอกแล้วว่าซุยซุยเป็นเด็กนำโชค เยี่ยมไปเลย แคว้นมังกรมีหวังแล้ว!】
ซุยซุยมองหีบไม้ที่เกี่ยวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น ดีใจจนแทบอดใจไม่ไหว เธอออกแรงลากมันขึ้นมาบนเป็ดเหลืองตัวใหญ่ แล้วประสานมือเหมือนกำลังอธิษฐานขอพรวันเกิด “แม่ช่วยอวยพรหนูด้วยนะ ขอเตา ขอเตา ขอเตาสำหรับนึ่งปลา หนูอยากกินปลา หนูรักการกินปลา!”】
หมิงเยว่ก็อยากอวยพรให้ลูกสาวเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่เธอเป็นแค่คนธรรมดา ทำแบบนั้นไม่ได้เลย!
ชาวแคว้นมังกรที่อยู่หน้าจอถ่ายทอดสดต่างจ้องมือเล็ก ๆ ของหยุนซุยซุยที่วางลงบนหีบไม้ด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง เธอกำลังจะเปิดมันแล้ว
ทุกคนแทบลืมหายใจ
พวกเขาภาวนาอยู่ในใจโดยไม่รู้ตัว ขอให้หยุนซุยซุยสมหวังเถอะ ขอเตาให้เธอ ให้หม้อนึ่งเธอ จะได้มีชีวิตรอด!
วินาทีต่อมา หยุนซุยซุยออกแรงเปิดหีบไม้ มองของที่อยู่ข้างในด้วยดวงตากลมโตอันว่างเปล่า “นี่มันอะไรอะ?”