ผู้ชมที่กำลังดูถ่ายทอดสดต่างเบิกตากว้าง
เพื่อดูให้ชัดว่าข้างในหีบสมบัติมีอะไร คนสายตาสั้นถึงกับถอดแว่นมาเช็ด แล้วเพ่งดูให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด
หมิงเยว่กำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น
จ้าวหลินหลินสูดหายใจเฮือก “เจ้าหนูน้อยปลาคาร์ปนำโชค ตอนนี้ฉันเชื่อแล้วว่าซุยซุยเป็นเจ้าหนูน้อยปลาคาร์ปนำโชคจริง ๆ แบบนี้ไม่เร็วกว่าการไปขอพรที่วัดยงเหอกงอีกเหรอ?”
ชาวแคว้นมังกรคนอื่น ๆ ทำหน้างุนงง พอได้ฟังคำแปลถึงเข้าใจว่าเจ้าหนูน้อยวัยสามขวบเปิดได้ของดีอะไรบ้าง!
หยุนซุยซุยหยิบขวดน้ำแร่สามขวดที่เปิดได้จากหีบสมบัติออกมาอย่างอยากรู้อยากเห็น ขวดสูงเกือบถึงไหล่เธอ “ลัลลา น้ำเยอะแยะเลย! ต่อไปแม่ไม่ต้องกลัวว่าหนูจะไม่มีน้ำดื่มแล้ว!”
ระบบเกมเอาชีวิตรอดประกาศเสียง:
【ยินดีกับผู้เข้าแข่งขันสำรองหมายเลข 10 แห่งแคว้นมังกร หยุนซุยซุย เปิดหีบไม้ได้ น้ำแร่ขนาด 1 ลิตร จำนวน 3 ขวด
การ์ดปรุงอาหารสำเร็จในคลิกเดียว +1
ร่มกันลม กันฝน และบังแดด +1
ค่าชะตาประเทศ +2】
คนอื่น ๆ ได้ค่าชะตาประเทศ +1+1+1+1 กันทั้งนั้น
แม้แต่ชุดของขวัญสำหรับมือใหม่ก็ยังได้แค่ +2+3
แทบไม่มีใครได้ +5
ค่าชะตาประเทศจากชุดมือใหม่ของหยุนซุยซุยได้ +5
ตอนนี้หีบไม้คุณภาพแย่ที่สุดใบนี้ ยังเปิดได้ค่าชะตาประเทศ +2 อีก
แบบนี้จะเรียกว่าโชคดีสุด ๆ ไม่ได้หรือไง!
แค่วันเดียว หยุนซุยซุยก็ช่วยแคว้นมังกรหาแต้มค่าชะตาประเทศได้ 7 แต้มแล้ว
ต้องรู้ว่าเกมเอาชีวิตรอดเปิดมาได้ครึ่งปีแล้ว ต่อให้หยุนจวิ้นเจี๋ยขยันขันแข็ง ทุ่มสุดชีวิต ร่วมมือกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นพยายามเปิดหีบสมบัติ รวมชุดของขวัญมือใหม่เข้าไปด้วย ก็ยังสะสมค่าชะตาประเทศได้แค่ 21 แต้ม
ค่าชะตาประเทศเป็นของมีประโยชน์ เอาไปซื้อของหลายอย่างที่จำเป็นได้ในห้างค่าชะตาประเทศ
อย่างเช่นการ์ดระบุตำแหน่ง การ์ดเคลื่อนย้าย และการ์ดเตือนภัย
ของพวกนี้ต้องใช้ค่าชะตาประเทศซื้อทั้งนั้น
แถมราคาขั้นต่ำก็เริ่มที่ 10 แต้ม
ตอนหาแต้มค่าชะตาประเทศแทบต้องกระเบียดกระเสียร แต่พอใช้กลับไหลเป็นน้ำ
เก็บสะสมได้ถึง 21 แต้มก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว
ตอนนี้พอรวม 7 แต้มที่หยุนซุยซุยเปิดได้ ก็กลายเป็น 28 แต้ม
ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ 7 วันนี้ ระบบจะแจกหีบสมบัติวันละสามใบ จะคว้ามาได้หรือไม่ก็ต้องดูฝีมือของมือใหม่เอง
ไม่นับชุดของขวัญมือใหม่ หยุนซุยซุยยังไม่ได้หีบสมบัติอีกสองใบ
ไม่มีใครบอกเธอ หยุนซุยซุยเลยไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังมีหีบสมบัติอีกสองใบรอให้เธอไปเจอ
พอวุ่นวายอยู่พักใหญ่ เธอก็หิวแล้ว
เธอไม่สนใจค่าชะตาประเทศเลยสักนิด เธอเพิ่งสามขวบ จะไปรู้อะไรล่ะ?
แต่เธอหิวจนเอามือกุมท้อง มองขวดน้ำสามขวด แม้ดื่มน้ำจนท้องอิ่มแล้วก็ยังรู้สึกหิวอยู่ดี
พอหันไปมองปลาเก๋าดอกแดงที่ใกล้ตาย เธอก็เลียริมฝีปาก “อยากกินปลา! ทำไมเปิดไม่เจอเตาเลยล่ะ คุณลุงไม่ชอบซุยซุยแล้วเหรอ?”
ระบบเกมเอาชีวิตรอด：【......】
หยุนซุยซุยออกแรงหยิบร่มออกจากกล่อง ปรากฏว่าเป็นร่มของคุโรมิที่เธอชอบ เธอดีใจจนรีบกางออก
ฟิ้ว! ร่มคุโรมิขยายใหญ่ขึ้นทันที บดบังเป็ดเหลืองตัวใหญ่ทั้งตัวไว้ได้ แถมยังกันแดดได้จริง ๆ
หยุนซุยซุยที่ถูกแดดแรงแผดเผาจนแก้มแดง รู้สึกถึงความเย็นสบายจากร่มแล้วก็ยิ้มออกมา “สบายจัง ร่มคุโรมิใช้ดีจริง ๆ!”
ท้องร้องจ๊อก ๆ
หยุนซุยซุยมีความสุขได้ไม่นานก็เริ่มคุ้ยหีบไม้ การ์ดใบนั้นที่เธอมองข้ามไปดูเหมือนจะมีความคิดเป็นของตัวเอง มันพยายามมุดเข้าไปในมือเธอ
หยุนซุยซุยขมวดคิ้ว มองการ์ดที่ดูไม่มีประโยชน์ เธอยังอ่านตัวหนังสือบนการ์ดไม่ออกอยู่ดี
ระบบเกมเอาชีวิตรอด：【การ์ดปรุงอาหารสำเร็จในคลิกเดียว หลังใช้ สามารถเลือกอาหารชนิดใดก็ได้ แล้วปรุงให้เป็นอาหารสุกตามที่คุณนึกอยากกิน ใช้ได้ไม่จำกัดจำนวนครั้ง ใช้ได้ตลอดชีวิต และโอนให้ผู้อื่นไม่ได้】
หยุนซุยซุยฟังเข้าใจแล้ว จึงตะโกนเสียงดัง “ปลานึ่งซีอิ๊ว! ปลานึ่งซีอิ๊ว! หนูชอบกินปลานึ่ง แม่ทำปลาได้หอม นุ่ม แล้วก็อร่อยมาก จ๊วบ!”
พูดจบเธอก็อดเช็ดน้ำลายไม่ได้ เกือบกัดลิ้นตัวเองเข้าแล้ว
ชาวแคว้นมังกร：【แม่เจ้า นี่มันของดีชัด ๆ!】
【มีการ์ดใบนี้แล้ว ไม่ต้องจ้างพ่อครัวเลย!】
【เดี๋ยวนะ ระบบมีของดีขนาดนี้ ทำไมเพิ่งเอาออกมาให้ใช้ตอนนี้?】
【ระบบนี่ชักจะไม่น่าโมโหขึ้นทุกวันแล้วสิ!】
พอหมิงเยว่ได้ยินว่าลูกสาวอยากกินปลานึ่งฝีมือตัวเอง เธอก็แทบร้องไห้
ขอแค่ลูกสาวกลับมาได้ เธอยินดีนึ่งปลาให้กินทุกมื้อเลย!
จ้าวหลินหลินมองจนแทบจะน้ำลายไหล มันอร่อยขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?
ระบบเกมเอาชีวิตรอด：【ต้องการใช้การ์ดปรุงอาหารสำเร็จในคลิกเดียวหรือไม่!】
หยุนซุยซุย：“คุณลุงกำลังพูดกับหนูเหรอ?”
ระบบเกมเอาชีวิตรอด：【ใช่】
“ได้เลย!” หยุนซุยซุยถาม “หนูอยากกินปลานึ่งฝีมือแม่ได้ไหม?”
ระบบเกมเอาชีวิตรอด：【ใช้การ์ดปรุงอาหารสำเร็จในคลิกเดียวแล้ว ขอให้รับประทานให้อร่อย และตกรอบเร็ว ๆ!】
ชาวแคว้นมังกร：【***】
【******】
【*********】
【*****************】
พวกเขารู้ว่าถ้าด่าระบบจะถูกลงโทษ
แต่อยากแสดงความโกรธที่มีต่อระบบออกมาบ้าง เลยได้แต่ใช้เครื่องหมาย * แทนคำด่า
แค่มองก็รู้ว่าชาวแคว้นมังกรด่ากันแรงขนาดไหน
ระบบนี่มันน่าด่าจริง ๆ
ถึงกับพูดเรื่องตกรอบกับเจ้าหนูน้อยที่อายุยังไม่ถึงสามขวบครึ่ง
สมกับเป็นระบบที่ไม่ใช่ระบบดี ๆ จริง ๆ!
หยุนซุยซุยไม่รู้ว่าระบบมีเจตนาร้าย เธอเองก็มองไม่ออกว่าดอกจันสีดำที่ลอยอยู่ตรงหน้าคืออะไร รู้สึกแค่ว่ามันเกะกะลูกตาเหลือเกิน “นี่อะไรกัน น่ารำคาญจัง หายไปได้ไหม?”
วินาทีถัดมา ความเห็นบนหน้าจอก็ถูกปิด
ตรงหน้าหยุนซุยซุยกลับมาเงียบสงบ
ชาวเน็ตในห้องถ่ายทอดสดยังมองเห็นความเห็นบนหน้าจออยู่ เพียงแต่ปิดไม่ให้หยุนซุยซุยเห็นเท่านั้น
หยุนซุยซุยอ่านหนังสือไม่ออก ต่อให้พวกเขาพิมพ์มากแค่ไหนเธอก็ไม่เข้าใจ
แถมก็ไม่ได้ทำให้ชาวแคว้นมังกรเลิกชอบส่งความเห็นกันอยู่ดี
หยุนซุยซุยรู้สึกอุ่นวาบตรงหว่างคิ้ว จึงรู้ว่าการ์ดอะไรนั่นผูกติดกับตัวเองแล้ว เธอยื่นนิ้วเล็ก ๆ ขาวนวลชี้ไปที่ปลาเก๋าดอกแดงซึ่งยังเหลือลมหายใจอีกเฮือกเดียว แต่ตัวยาวกว่าเธอเสียอีก “ขอให้รสชาติเหมือนฝีมือแม่ด้วยนะ!”
วินาทีถัดมา ทุกคนเห็นกับตาว่าปลาเก๋าดอกแดงที่ยังมีชีวิตอยู่กลายเป็นปลานึ่งสุก ภายในมีต้นหอมซอยกับขิงฝอย และราดซีอิ๊วนึ่งปลาไว้เรียบร้อย
หยุนซุยซุยร้อง “ว้าว สุกแล้วจริง ๆ!”
เธอรีบขยับเข้าไปดม “หอมจัง! กลิ่นเหมือนปลานึ่งฝีมือแม่เลย!”
ชาวแคว้นมังกรในห้องถ่ายทอดสดต่างร้องอุทานตาม：【พระเจ้า ทำอาหารให้สุกได้ในคลิกเดียวจริง ๆ ด้วย!】
【แม่เจ้า ตัวใหญ่ขนาดนี้ ซุยซุยจะกินหมดไหมเนี่ย?】
【แหะ ๆ คุณน้าช่วยแบ่งไปกินได้นิดหน่อยไหม?】
【แย่งของกินเด็ก ยังกล้าพูดอีกเหรอ?】
【ก็แค่พูดเล่น ไม่ได้กินจริงสักหน่อย คนข้างล่างอย่าจริงจังนักสิ!】
ชาวญี่ปุ่น：【ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ? ระบบลำเอียงให้เจ้าหนูน้อยแคว้นมังกรคนนี้เกินไปหรือเปล่า ฉัน###】
ชาวแคว้นมังกรเห็นเรื่องสนุกก็พากันยุทันที：【คนข้างบนพูดต่อสิ อย่าใช้รหัสแทนคำด่า กล้า ๆ พูดออกมา พวกเราสนับสนุน!】
【ใช่ ๆ สนับสนุนให้ชาวญี่ปุ่นพูดออกมาตรง ๆ!】
【ไอ้พวกญี่ปุ่น บากะย่าโร่ พวกแกคงกลัวแล้วสินะ ก่อนหน้านี้ปากแข็งนักไม่ใช่เหรอ?】
ชาวญี่ปุ่น：【พวกคนป่วย พวกแกคอยดูเถอะ สักวันพวกแกจะร้องไห้มาขอร้องพวกเรา!】
【อย่าคิดจะให้พวกเราด่าระบบ พวกเราไม่หลงกลหรอก ที่จริงพวกแกต่างหาก!】
วินาทีถัดมา ชาวญี่ปุ่นคนนั้นที่ด่าชาวแคว้นมังกรว่าเป็นคนป่วยก็ถูกเตะออกจากห้องถ่ายทอดสด
จ้าวหลินหลินแทบอยากมุดสายเน็ตไปซัดอีกฝ่ายให้น่วม
บังอาจมาด่าพวกเขาว่าเป็นคนป่วย กำปั้นนี่แข็งเป๊กเลย!
หยุนซุยซุยไม่รู้เรื่องศึกด่าทอกันในห้องถ่ายทอดสด เธอได้กลิ่นปลานึ่งตัวใหญ่หอมฉุยแล้วก็อยากกิน แต่หาอยู่รอบหนึ่งก็ไม่เจอตะเกียบหรือชาม รีบร้อนจนทำอะไรไม่ถูก น้ำลายแทบไหลไม่หยุด
สุดท้ายเธอทำได้แค่ใช้มือหยิบกิน
ก่อนจะใช้มือจับปลา เธอกลัวว่าจะทำขอบเป็ดเหลืองตัวใหญ่สกปรก เลยเอามือล้างกับน้ำทะเล
หมิงเยว่กุมขมับ “น้ำทะเลนั่นยังไม่สะอาดเท่ามือเธอเลย!”
จ้าวหลินหลินว่า “ซุยซุยเอ๊ย เวลาแบบนี้ไม่ต้องสะอาดขนาดนั้นก็ได้ ใช้มือกินไปเลย!”
ชาวแคว้นมังกร：【ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึกปวดใจขึ้นมานะ!】
【เจ้าหนูน้อยรักความสะอาดเกินไปแล้ว!】
【ก่อนกินยังรู้จักล้างมือ การอบรมสั่งสอนดีมากเลย! แต่ว่านะ น้ำทะเลนั่น......】
【ช่างเถอะ กินของไม่สะอาดบ้างก็ไม่ถึงกับป่วยหรอก!】
【ใช่ ๆ!】
ชาวญี่ปุ่น：【ขอให้ได้ครบชุด อาเจียน ท้องเสีย แล้วก็ปวดท้อง!】
ชาวแคว้นมังกรโมโหจนด่ากลับ：【ไอ้เวร ขอให้คนญี่ปุ่นพวกแกอาเจียน ท้องเสีย แล้วก็ปวดท้องกันทั้งประเทศ!】
【นี่มันเด็กนะ ยังมีใจร้ายได้ขนาดนี้!】
【เดรัจฉาน!!!】
หลังจากยั่วโมโหชาวแคว้นมังกรจนทุกคนเต้นเร่า เขาก็รู้สึกสะใจสุด ๆ
กำลังจะพิมพ์คำสาปแช่งอีกสักสองสามคำให้ชาวแคว้นมังกรเดือดดาล วินาทีถัดมาก็ถูกจ้าวหลินหลินปิดปากและเตะออกจากห้อง
เขาเข้าไปในห้องถ่ายทอดสดไม่ได้เป็นเวลา 24 ชั่วโมง
จ้าวหลินหลินว่า “ในที่สุดก็สงบสักที!”
หยุนซุยซุยเอามือน้อย ๆ ที่เปียกชื้นเช็ดกับเสื้อผ้า พอเช็ดจนแห้งแล้วก็ยื่นมืออย่างระมัดระวัง ดวงตาจับจ้อง น้ำลายสอ ก่อนจะหยิกเนื้อปลาชิ้นหนึ่งที่นุ่มไร้ก้างและไม่ร้อน แล้วใส่ปาก ทันทีที่ได้ลิ้มรส หยุนซุยซุยก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น “อร่อยมาก!”
เหนือศีรษะของเธอมีแถบความคืบหน้าสีเขียวปรากฏขึ้น
ชาวแคว้นมังกรในห้องถ่ายทอดสด：【นี่.....นี่มันอะไร?】
【ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!】
【ระบบเกิดข้อผิดพลาดหรือเปล่า?】