สายลมยามราตรีพัดผ่านถนนใหญ่ เปลวไฟจากคบเพลิงพลิ้วไหวอย่างรุนแรง
หน้าประตูเรือนใหญ่แห่งจวนติ้งกั๋วโหว่ ทหารเสือดำหลายสิบนายยืนเรียงแถวเป็นระเบียบ เกราะเหล็กเปล่งประกายเย็นเยียบภายใต้แสงไฟ กดดันจนทั่วบริเวณเงียบสงัด
ฮวนจิงหยู่สวมเกราะเบาสีดำ มือหนึ่งถือบังเหียน หลังตรงราวกับเสาเข็ม
เขากำลังจะขึ้นม้า แต่ด้านหลังกลับมีเสียงฝีเท้าอันเร่งรีบดังเข้ามา
"พี่รอง! พี่รองอย่าเพิ่งไป!"
หวนเว่ยว่านสวมรองเท้านุ่มขนกระต่าย อุ้มกระติกน้ำร้อนไว้ในอ้อมแขน วิ่งออกมาจากประตูใหญ่ราวกับก้อนขนปุยกลมกลิ้ง
ฮวนจิงหยู่รีบดึงบังเหียนม้าไว้ กลัวว่าฝุ่นจากกีบม้าจะเข้าตานาง
"ลมเย็นขนาดนี้ เจ้าวิ่งออกมาทำไม? รีบกลับไปนอนข้างในเสีย"
ปากว่าเช่นนั้น แต่สายตากลับอ่อนโยนผิดปกติ
หวนเว่ยว่านวิ่งมาถึงหน้าม้า ชักมันหวานร้อนที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันอย่างมิดชิดออกมาจากแขนเสื้อกว้าง
ยัดใส่อกของฮวนจิงหยู่
"ดึกดื่นขนาดนี้ กินเสียหน่อย จะได้มีแรงทำงาน!"
นางเงยหน้าขึ้นยิ้มจนตาหยี
แต่ในใจกลับบ่นระงมราวกับเสียงกลองศึก
[เร็วเข้าเร็วเข้า! ผู้ดูแลไป๋คนนั้นใจดำมือหนัก ไปช้าไป ครอบครัวของนางกำนัลเหลี่ยวคงไม่รอด!]
[พี่รองบุกเลย! คืนนี้ต้องทำให้เรือนรองจมดินให้ได้!]
เดิมทีฮวนจิงหยู่มีสีหน้าเคร่งขรึม แต่พอได้ยินเสียงตะโกนก้องเช่นนั้น มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะยกขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
เขาคว้ามันหวานนั้นมากัดคำโตโดยไม่ปอกเปลือก
ร้อนจนต้องเป่าปาก แต่กลับรู้สึกอบอุ่นไปทั้งกาย
"ได้! พี่รองฟังเจ้า"