เสียงเย็นยะเยือกจนถึงไขกระดูกดังขึ้นข้างหูผู้ดูแลไป๋
หวนจิงหยู่จ้องมองเขาจากเบื้องบน
เสียงเพิ่งจบลง ปลายเท้าของหวนจิงหยู่ก็สะบัดขึ้นอย่างรวดเร็ว
ถ้วยยาเคลือบเขียวที่เคยนิ่งอยู่บนรองเท้าทหารของเขาพลิกกลับกลางอากาศครึ่งรอบ แล้วพุ่งตรงลงสู่พื้น
เสียง "ป๊าด" ดังกังวาน น้ำยาสีน้ำตาลเข้ากระเด็นกระจาย
ฉ่า——
น้ำยาเพิ่งแตะพื้น ก็มีควันขาวฉุนลอยขึ้นทันที กัดกร่อนแผ่นหินเขียวอันแข็งแกร่งให้เป็นรูดำขรุขระ
ผู้ดูแลไป๋มองน้ำพิษที่พ่นควันขาวอยู่นั้น ตกใจจนตาแทบถลน
ถ้าหากสิ่งนี้ถูกกรอกลงท้อง ลำไส้ยังต้องไหม้ทะลุ!
แต่เขารับใช้เรือนรองมานานหลายปี อาศัยอำนาจของตระกูลไป๋ ภายในกระดูกยังมีความหยิ่งผยองอยู่บ้าง
เขาฝืนกลืนน้ำลายลงคอ แข็งคอตะโกนออกมา
"คุณชายรอง! ท่านดูให้ดี ที่นี่คือสมบัติส่วนตัวของตระกูลไป๋!"
"ท่านพาทหารส่วนตัวบุกรุกเรือนชาวบ้านกลางดึก หากพรุ่งนี้เช้าท่านนายของเราไปฟ้องที่สำนักราชเลขาธิการ——"
"ไปฟ้องเถอะ"
พูดยังไม่ทันจบ เสียงหัวเราะเย็นชาค่อย ๆ เล็ดลอดออกมาจากลำคอของหวนจิงหยู่
เขาสะบัดข้อมือ
หอกแดงวาดแสงสีขาวเงินวาบผ่านใต้แสงจันทร์
"อ๊า——"
เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองฉีกผืนฟ้ายามราตรีเหนือคฤหาสน์
หูข้างหนึ่งที่เปื้อนเลือดร่วงลงไปในโคลนน้ำด้วยเสียงดังปุก ยังคงมีไออุ่น ๆ ลอยขึ้น
ผู้ดูแลไป๋เอามือกุมหัวกลิ้งไปมาอย่างเจ็บปวดบนพื้น เลือดไหลทะลักออกตามซอกนิ้ว
"ตระกูลไป๋?"
หวนจิงหยู่หัวเราะเยาะ สายตาเย่อหยิ่งเหมือนมองกองเศษขยะที่เน่าเหม็น
"ในสายตาข้า ตระกูลไป๋ของพวกเจ้าไม่มีความหมายแม้แต่น้อย!"
เขายกเท้าที่สวมรองเท้าทหารหนาหนักขึ้น เหยียบลงบนใบหน้าที่เจ็บปวดบิดเบี้ยวของผู้ดูแลไป๋อย่างไร้ความปรานี
ฝ่าเท้ากดลงแล้วขยี้แรง ๆ บีบครึ่งหน้าเขาลงไปในหลุมโคลน
"มองให้ดี นี่คือน้ำยาบำรุงจิตใจที่นายของเจ้าประทานให้"
ปลายหอกเลื่อนลงชี้ไปที่กองน้ำพิษที่ยังพ่นควันขาวอยู่บนพื้น