“เปิดประตู!”
เสียงตวาดของผู้พิพากษาศาลต้าลี่ซื่อสะท้อนก้องอยู่ในหมอกหนาทึบ
ทหารเฝ้าประตูจวนโหวมิได้กีดขวาง เมื่อเสียงเพลาประตูหมุนครืด ๆ สองบานประตูสีแดงชาดก็ค่อย ๆ เปิดออกสู่สองข้าง
เสียงเกราะกระทบกันอย่างเป็นระเบียบดังขึ้น
องครักษ์ราชสำนักชุดเกราะทองหลายสิบนายถือทวนยาวกรูกันเข้ามาในลานหน้า รีบควบคุมประตูรั้วหลายจุดไว้โดยพลัน
องครักษ์ที่เหลือยังคงเฝ้าอยู่นอกจวน ปิดล้อมจวนติ้งกั๋วโหว่ไว้มิดชิด
ฉีจื่ออังสวมชุดมังกรสี่เล็บ ตามหลังผู้พิพากษาศาลต้าลี่ซื่อ ก้าวเท้าอย่างช้า ๆ ข้ามธรณีประตูเข้ามา
สายตาของเขาค่อย ๆ กวาดมองจวนอันเก่าแก่ร้อยปีที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เขาต้องเกรงขามถึงสามส่วน แววตาแฝงไว้ซึ่งความเยือกเย็นที่ยากจะเก็บงำ
เพียงวันนี้การตรวจสอบเป็นไปอย่างราบรื่น จวนติ้งกั๋วโหว่ก็ยากที่จะตั้งมั่นอยู่แดนตะวันตกได้ดังเช่นเก่าก่อน
ผู้พิพากษาศาลต้าลี่ซื่อสั่งให้องครักษ์บางส่วนปิดล้อมประตูรั้วไว้ แล้วนำเจ้าหน้าที่รองสองนายไปยังห้องโถงใหญ่ของจวนโหว
ฉีจื่ออังเดินอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าเผยความเย็นชาที่แทบกลั้นไม่อยู่
วันนี้ในนามเป็นการตรวจสอบตามรับสั่งของศาลต้าลี่ซื่อ ทว่าเขารอคอยจังหวะนี้มาทั้งคืนแล้ว
ภายในห้องโถงใหญ่ บรรยากาศกลับเงียบสงบอย่างน่าประหลาด
เมื่อคืน องครักษ์ลับที่สะกดรอยตามฮวนฉู่ฉู่ได้ส่งข่าวกลับมาแล้ว