จดหมายลับถูกคลี่ออก ตัวอักษรบนนั้นคมกริบราวกับตะปูเหล็กและงูเลื้อย คล้ายลายมือที่เขียนในชีวิตประจำวันของหวนเยว่ราวกับแกะกันออกมา
เหล่าขุนนางในราชสำนักแตกตื่นตะลึงงัน แม้แต่องค์จักรพรรดิเองก็เริ่มคลางแคลงพระทัย สายพระเนตรทอดไปยังหวนเยว่
"หวนเยว่ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้อีกเล่า?"
เซียวจิ่งหมิงเห็นองค์จักรพรรดิเริ่มหวั่นไหว ก็ดีใจอยู่ในใจ ค่อยๆ รุกเร้าต่อไป
"ฝ่าบาท จดหมายลับฉบับนี้เป็นลูกที่สกัดได้นอกเมือง! หวนเยว่เพื่อความมั่งคั่งและเกียรติยศของจวนโหว ถึงกับกล้าขายชาติเพื่อความร่ำรวย อาชญากรรมเช่นนี้มิอาจให้อภัยได้!"
หวนเยว่มองเขาด้วยสายตาเย็นชา ถึงกับมีอารมณ์หยิบจอกสุราขึ้นจิบเล็กน้อย
"องค์ชายสาม ลายมือนี่เหมือนข้าจริงๆ"
"เพียงแต่ ในกฎของจวนติ้งกั๋วโหว่เรา ไม่เคยมีคำว่า 'ขายชาติ' อยู่ในนั้น"