รถม้าจากวังหลวงจอดรออยู่หน้าจวนโหวแล้ว
เพราะพระบรมราชโองการเร่งรัดมา แม้แต่คนในเรือนใหญ่ก็ไม่มีเวลาคิดทบทวนถ้อยคำอันน่าตกตะลึงของฉีหลินหยวนที่ว่า "มาสู่ขอ" จึงรีบเปลี่ยนเป็นชุดราชการและชุดฮูหยินขึ้นรถม้าเข้าวังอย่างเร่งด่วน
หลังจวนโหว ยามค่ำคืนกลับปกปิดมุมมืดบางแห่งเอาไว้
ฮวนฉู่ฉู่ หญิงสาวเทียมที่ถูกกักบริเวณอยู่ในเรือนรอง กลับใช้กำไลทองคู่สุดท้ายที่เหลืออยู่เพียงลำพัง ซื้อหัวหน้าคนเฝ้าที่คุมตัวนางไว้ได้
นางเปลี่ยนเป็นชุดสาวใช้ชั้นต่ำที่ไม่สะดุดตา และฉวยจังหวะที่จวนโหววุ่นวาย ลอบหลบออกจากเรือนไปได้
นางประดุจงูพิษเย็นชา แทรกตัวเข้าไปในเกวียนสัมภาระที่จวนโหวใช้ขนส่งเครื่องแต่งกายสำรองของสตรีที่จะเข้าวังอย่างเงียบเชียบ
"เรือนใหญ่คิดจะเหยียบข้าให้จมดิน ฝันไปเถอะ!"
ฮวนฉู่ฉู่ซ่อนตัวอยู่ในเกวียนที่โคลงเคลง กัดริมฝีปากแน่น แววตาภายใต้ดวงตาประดับด้วยความบ้าคลั่งของการเดิมพันครั้งสุดท้าย
"ขอเพียงข้าได้พบองค์ชายสามในงานเลี้ยงวังหลวง ขอเพียงข้าได้เล่าความลับที่เรือนใหญ่คบค้าสำเร็จราชการให้เขาฟัง..."
"เขาจะต้องช่วยข้าไว้แน่! ขอเพียงได้เป็นพระชายารองขององค์ชาย ข้าก็ยังจะเหยียบหวนเว่ยว่านนังแพศยานั่นให้จมดินได้อีก!"
...
พระราชวังหลวง ตำหนักรองที่อยู่ข้างตำหนักไท่เหอ
งานเลี้ยงยังมิได้เริ่มขึ้น เสียงดนตรีบรรเลงลอยละล่องในยามค่ำคืนอย่างไพเราะ
องค์ชายสามเซียวจิ่งหมิงกำลังเดินวนไปมาอย่างกระสับกระส่ายด้วยความวุ่นวายใจอยู่ในตำหนักรอง