วาจาของพ่อบ้านดังราวสายฟ้าฟาดกลางฤดูหนาว ระเบิดขึ้นภายในเรือนโซ่วอาน
เจ้าสำเร็จราชการฉีหลินหยวน
ยมบาลเดินดินแห่งราชวงศ์ต้าเว่ย ผู้ที่คนทั้งแผ่นดินหวาดกลัวจนขนหัวลุก ครอบครองกองทัพเกราะหนักนับแสน ทรงอำนาจล้นฟ้า
“เขานำคนมาเท่าใด?” หวนเยว่สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก รีบกุมด้ามกระบี่ที่เอวไว้แน่น
“นอกจวนมีทหารเกราะดำแน่นขนัด แม้แต่แมลงวันก็บินหนีออกไปไม่ได้!” พ่อบ้านเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้น
หวนเยว่ใจหนักอึ้ง แววตาพลันเย็นชาแข็งกร้าวขึ้นมาทันใด
“ต้องเป็นองค์ชายสามผู้ชั่วช้านั่น ฟ้องร้องก่อนแล้วจึงทูลเชิญเจ้าสำเร็จราชการมาบุกตรวจค้นจวนโหว!”
เขาหันไปมองบุตรชายคนโตและคนรอง
“ฉางเหิง จิงหยู่ จงคุ้มครองมารดาและน้องสาวของพวกเจ้าไว้ให้ดี! วันนี้ต่อให้ต้องสละชีพ ข้าก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องเส้นผมของเว่ยว่านแม้แต่เส้นเดียว!”
ยามนี้หวนเว่ยว่านกำลังหลบซ่อนอยู่หลังฉากกั้นไม้จันทน์แดงขนาดใหญ่ในห้องโถงใหญ่
นางยังถือขนมเปี๊ยะดอกกุ้ยฮวยที่กินเหลือครึ่งชิ้นไว้ในมือ
[จบแล้วจบแล้ว ยมบาลเดินดินผู้นี้ไม่ได้มาบุกตรวจค้นจวนจริง ๆ ใช่หรือไม่?]