ในห้องข้าง เว่ยว่าน (ชื่อตัวละครใหม่) ปรบมือไล่เศษขนมที่ติดอยู่ แล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อให้คอชุ่มชื้น
มองไปยังทิศทางของห้องโถงใหญ่ นางอดที่จะกลอกตาในใจอย่างไม่พอใจไม่ได้ ก่อนจะเริ่มเปิดโปงความลับของคุณยายผู้เฒ่าต่อไปอย่างไร้ความปรานี
[ท่านพ่อผู้น่าสงสาร ตอนนี้คงยังเศร้าอยู่ข้างนอกสินะ ยังคิดไม่ตกหรือว่าทำไมแม่แท้ๆ ของตัวเองถึงได้ทำแบบนี้?]
ที่ระเบียงทางเดินนอกประตู
ฮวนเยว่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นดินที่ปราศจากวิญญาณ ดวงตาแดงก่ำ จ้องมองม่านหนานั้นแน่วแน่
ใช่แล้ว ทำไมเล่า?
เขาทบทวนตัวเองว่าตลอดครึ่งชีวิตที่ผ่านมา เพื่อจวนติ้งกั๋วโหว่ เขาเชื่อฟังทุกอย่าง ไม่เคยขัดใจแม้แต่น้อย
เสือยังไม่กินลูกของตัวเอง นางจะโหดร้ายกับหลานสาวแท้ๆ ของตัวเองได้อย่างไร?!
เว่ยว่านถอนหายใจ เสียงในใจราวกับมีดทื่อๆ ที่ขึ้นสนิม แทงเข้าที่กลางใจของฮวนเยว่อย่างเจ็บปวด
[ตอนที่นางรู้ความจริงเมื่อสิบสามปีก่อน การสลับเด็กก็เกิดขึ้นไปแล้ว]
[ถ้าเปิดโปงความจริง เรือนรองก็หนีไม่พ้น จวนโหว่ก็ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงตามไปด้วย นางผู้เฒ่าที่บริหารบ้านเรือนมานานหลายปี ก็จะต้องถูกกล่าวหาว่าปกครองบ้านไม่เข้มแข็ง]
[ยิ่งไปกว่านั้น นางระแวงตระกูลเฟิงที่อยู่เบื้องหลังมารดาของข้าเสมอ]