กรอบแจ้งเตือนสีแดงเลือดเปล่งประกายวาบหวามอยู่ตรงหน้าหวานเว่ยว่านไม่หยุดหย่อน
ชั่วอึดใจถัดมา ห้องหนังสือตรงหน้าก็เลือนหายไป
ห้องพระอันมืดมัวเข้ามาแทนที่
ฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อสิบสามปีก่อนนั่งอยู่ใต้พระพุทธรูป มือหนึ่งนับสายลูกประคำไม้จันทน์แดง
นางไป๋คุกเข่าอยู่แทบเท้านาง สีหน้าซีดเผือด แขนกอดกล่องไม้เก่าๆ ไว้แน่นแนบอก
“ท่านแม่ ลูกสะใภ้ก็แค่คิดสั้นไปชั่วขณะ……”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองนางอย่างเย็นชา แล้วดึงกระดาษเหลืองซีดสองแผ่นออกจากกล่องไม้
บนกระดาษแผ่นหนึ่ง พอจะเลือนลางเห็นตัวอักษรอยู่สองสามตัว——
เมื่อนางเฟิงคลอดบุตร ให้สลับตัวคนทันที
เว่ยว่านหรี่ตาลงเล็กน้อย
เห็นเพียงฮูหยินผู้เฒ่าส่งกระดาษนั้นไปยังเปลวเทียน
เปลวไฟปีนขึ้นไปตามมุมกระดาษอย่างรวดเร็ว
นางไป๋เงยหน้าขวับ ดวงตาเต็มไปด้วยความตะลึงงัน
แต่ฮูหยินผู้เฒ่าแม้แต่คิ้วก็ไม่ขยับ
“เรื่องวันนี้ จงเก็บไว้ในท้องให้มิด”
“ลูกใหญ่ของข้า อย่าได้เอ่ยแม้สักคำ”
ภาพพลันเลื่อนหาย
เถ้ากระดาษที่ไหม้ดำตกลงไปในกระถางธูป
สายลูกประคำไม้จันทน์แดงในมือฮูหยินผู้เฒ่าหมุนเบาๆ เกิดเสียงกระทบกันกังวาน
แล้วภาพทั้งหมดก็สลายหายไปในพริบตา
เว่ยว่านยืนอยู่ที่ห้องหนังสืออีกครั้ง ถูกแสงแดงจ้าทำให้ตาแสบระคายเคือง
[ดึกดื่นขนาดนี้ ของกินยามดึกสักชิ้นก็ไม่มี ยังจะจำใจฉายหนังสารคดีเก่าๆ ให้ข้าดูอีก]
นางขยี้ตา ไม่แม้แต่จะมองพวกคนในห้องที่แววตากำลังคุกรุ่นด้วยความอาฆาต
หันหลังเดินก้าวย่างแผ่วเบา พลางพึมพำว่า “ง่วงเหลือเกิน” แล้วเล็ดลอดกลับไปยังเรือนเล็กตามทางเดิม
เหลือเพียงคนกลุ่มนั้น ยืนจ้องเสื้อเลือดเปื้อนด้วยแววตาอาฆาตที่เดือดพล่านจนถึงขีดสุด
รุ่งเช้าวันถัดมา ในเรือนรองมีเสียงกังวานดังขึ้นหนึ่งครั้ง
ถ้วยชากระเบื้องติ้งเหยาเนื้อดีถูกกระแทกลงบนกรอบประตูอย่างแรง เศษถ้วยกระเด็นเกลื่อนพื้น
นางไป๋ยืนอยู่กลางห้อง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง สีหน้าอัปลักษณ์ยิ่งนัก
“คนเป็นๆ คนหนึ่ง จะหายไปทั้งคนได้อย่างไร!”