แผนการอันแยบยลของเรือนรอง คำนวณไว้อย่างแนบเนียนจนแทบจะได้ยินเสียงลูกคิดกระทบกัน
ภายในห้องพระของฮูหยินผู้เฒ่า ควันธูปอบอวลไปทั่ว
ฮวนฉู่ฉู่คุกเข่าอย่างนอบน้อมข้างเตียงไม้จันทน์แดง ใช้มือเล็กๆ ทุบขาให้ฮูหยินผู้เฒ่าเบาๆ
‘คุณย่า พี่สาวต้องเร่ร่อนอยู่ภายนอกหลายปี มารยาทคงจะบกพร่องไปบ้าง’
น้ำเสียงของนางอ่อนโยน เจือไปด้วยความเอาใจใส่ที่คิดแทนผู้อื่นเสมอ
‘หลานได้สั่งให้ห้องตัดเย็บเตรียม ‘ภาพร้อยอายุมงคลคู่’ ไว้แล้ว’
‘คงเหลือเพียงตัว ‘อายุ’ ที่อยู่ตรงกลางเท่านั้น ที่ยังไม่ทิ้งเข็ม’
ฮวนฉู่ฉู่หลุบตาลง เอ่ยอย่างนุ่มนวล
‘ไหนจะให้พี่สาวลงมือปักตัวสุดท้ายด้วยตนเอง แล้วปักชื่อของนางไว้ที่มุมภาพ’
‘ทั้งไม่เป็นการรบกวนพี่สาวมากนัก ยังให้เหล่าแขกผู้มีเกียรติในเมืองเห็นถึงความกตัญญูของนางอีกด้วย’
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าด้วยความพอใจ
‘เจ้าคิดได้รอบคอบยิ่ง’
‘ก่อนงานฉลองอายุหมื่นปีในวันพรุ่งนี้ ให้นางปักตัวสุดท้ายให้เสร็จ’
‘หากแม้แต่ความกตัญญูเพียงเท่านี้ยังไม่ยอมทำ ก็เท่ากับไม่เห็นข้าผู้เป็นยายอยู่ในสายตา’
คำสั่งที่แฝงไปด้วยความกตัญญูนี้ ถูกส่งมาถึงเรือนใหญ่ในเวลาอันรวดเร็ว
ชัดเจนว่าอาศัยสถานะผู้ใหญ่กดทับ บีบให้เรือนใหญ่ต้องยอมจำนน ทั้งยังจงใจทำให้เว่ยว่านต้องอับอาย
ฮวนฉางเหิงสีหน้าเย็นชา รับสิ่งของที่ส่งมาจากห้องพระ