ฟ้าสางเพียงเล็กน้อย จวนติ้งกั๋วโหว่ก็ครึกครื้นขึ้นมาแล้ว
แพรแดงผูกประดับระเบียงทางเดินทั่วทุกแห่ง เวทีงิ้วหน้าลานก็จัดเตรียมเสร็จเรียบร้อย
บ่าวสาวและบ่าวรับใช้ต่างวุ่นวายกันไม่ติดดิน หน้าจวนรถม้าคับคั่ง แขกที่มาร่วมอวยพรต่างหลั่งไหลกันไม่ขาดสาย
เสียงอึกทึกครึกครื้นไปด้วยความเบิกบานใจ
ท่ามกลางความวุ่นวายนี้ ภายในห้องเรือนรองกลับตึงเครียดราวกับสายธนูที่พร้อมจะขาด
“คุณหนู! คุณหนูผู้เป็นที่รัก! โปรดปล่อยมือเถิด ท่านแม่กับพี่รองรออยู่หน้าประตูจนใจจะขาดแล้ว!”
สาวใช้ตัวน้อยร้อนใจจนเหงื่อตก ทอดแขนกอดเอวของเว่ยว่านไว้แน่น แล้วออกแรงดึงออกมาอย่างสุดชีวิต
เว่ยว่านสวมเพียงชุดนอนหลวมๆ แต่กลับกอดเสาเตียงไว้แน่นราวกับปลาหมึกยักษ์ ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด
“ข้าไม่ไป! ตกลงกันแล้วว่าจะให้ข้าปล่อยวาง วันนี้ข้างนอกคนมากมาย ออกไปก็มีแต่ทุกข์!”
นางหลับตาคร่ำครวญ เมื่อคืนในระบบทบทวนแผนของเรือนใหญ่จนดึกดื่น บัดนี้ง่วงนอนจนอยากอยู่กับฟูกเตียงตลอดไป
ม่านประตูถูกคนผลักออกอย่างแรง
เฟิงหว่านอวี้และฮวนจิงหยู่เดินนำกันเข้ามาเป็นแถว
ทั้งสองคนต่างถือถาดใหญ่คนละใบ สีหน้าล้วนเคร่งขรึมยิ่งนัก ดูราวกับแม่ทัพที่กำลังจะออกศึก
“เวลาป่านใดแล้วยังนอนอยู่อีก!”
เฟิงหว่านอวี้เดินเข้ามาอย่างไม่พอใจนัก พลางคว้าผ้าห่มของเว่ยว่านเปิดออก
นางวางถาดไม้แดงหนักอึ้งลงบนโต๊ะอย่างแรง เกิดเสียงดัง “ปัง” อู้อี้
ภายในถาด มีรองเท้าปักลายผ้าไหมสีน้ำเงินครามวางอยู่คู่หนึ่ง
บนหน้ารองเท้าไม่เพียงปักลายดอกโบตั๋นอันวิจิตรด้วยเส้นไหมสีทองเท่านั้น ปลายรองเท้ายังฝังไข่มุกตะวันออกขนาดเท่าลูกตามังกรอีกเม็ดละข้าง
ที่ร้ายแรงที่สุดคือ พื้นรองเท้าสูงถึงสามนิ้ว ด้านส้นเรียวและยาวยิ่งนัก