นางไป๋นั่งตัวตรงบนเก้าอี้กลม รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งดูอ่อนโยนและสง่างาม แม้แต่แผ่นหลังยังยืดตรงขึ้นอีกเล็กน้อย
นางชำเลืองมองผู้คนในเรือนใหญ่ที่สีหน้าไร้อารมณ์ คิดเพียงว่าพวกเขากำลังแสร้งทำเป็นใจเย็นทั้งที่ความตายมาเยือนแล้ว
"เปิดได้เลย"
นางไป๋เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แฝงไว้ด้วยความกระตือรือร้นที่ยากจะรอได้
"ภาพร้อยอายุมงคลคู่ที่คุณหนูใหญ่ปักฝีมือหลายวัน ในวันนี้สมควรให้ไทเฮาท่านป้าและท่านผู้ใหญ่ทั้งหลายได้ชื่นชมเสียที"
แขกในห้องโถงใหญ่หยุดสนทนากัน สายตาทั้งหมดถูกดึงดูดไปที่กล่องไม้จันทน์แดงโบราณใบนั้น
สาวใช้รับคำอย่างนอบน้อม ยื่นมือไปจับล็อกทองเหลืองเล็ก ๆ ที่ประณีตบนกล่อง
ได้ยินเพียงเสียง "แกร๊ก" ดังกังวาน ล็อกทองเหลืองก็ถูกเปิดออกอย่างราบรื่น
ฝากล่องค่อย ๆ เปิดขึ้น สาวใช้สองคนยืนคนละข้าง ค่อย ๆ ประคองม้วนภาพวาดภายในกล่องออกมาอย่างทะนุถนอม
ม้วนภาพวาดนั้นทำจากไม้จินหนานเนื้อดี ก่อนคลี่ออกก็แผ่กลิ่นอายความหรูหราให้สัมผัสได้แล้ว
"เร็วเข้า คลี่ให้ไทเฮาท่านป้าได้ชมอย่างละเอียด" นางไป๋เร่งอีกครั้ง
สาวใช้สองคนทำตาม ต่างคนต่างจับปลายด้านหนึ่งของม้วนภาพ แล้วค่อย ๆ คลี่ภาพหนาทึบออกจากกันทีละน้อย
เมื่อม้วนภาพค่อย ๆ หมุนเปิด ภาพบนนั้นก็ปรากฏแก่สายตาทุกคนทีละนิด
บนภาพวาดไม่มีท้อเซียนอันเป็นสิริมงคล หรือเทวดาผู้ให้อายุยืนยาว