นางไป๋ครุ่นคิดถึงภาพวาดอันลามกอนาจารนั้นไม่รู้จบ
จิตใจว้าวุ่นจนส้นเท้าสะดุดเข้ากับชายกระโปรงพลีตที่ซับซ้อน ร่างทั้งร่างเสียการทรงตัว พุ่งชนไปด้านหลังอย่างแรง
ตรงนั้นมีฉากกั้นหยกแกะสลักคำว่า "หมื่นปีไร้โรคา" ซึ่งนางสั่งคนนำมายังจวนโหวตั้งแต่เนิ่น ๆ เพื่อเอาใจฮูหยินผู้เฒ่า
ฉากกั้นอันหนักอึ้งถูกแรงชนสั่นไหวอย่างรุนแรง
"ระวัง!"
แขกที่อยู่ใกล้ต่างอุทานตกใจ พากันถอยหนี
วินาทีถัดมา ฉากกั้นหยกก็ล้มครืนลงบนพื้นอิฐสีเขียว
"ปัง!"
หยกแตกกระจาย เศษชิ้นเล็กใหญ่กลิ้งกระจัดกระจาย
ฐานของฉากกั้นแตกออกด้วย เสียงกลไกบางอย่างดังแกรกกรากออกมาจากรอยแตกนั้นแผ่วเบา
หวนฉางเหิงช้อนตามองอย่างเยือกเย็น
แทบจะในจังหวะที่เสียงกลไกดังขึ้น เขาก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืนบังเฟิงหว่านอวี้และเว่ยว่านไว้ข้างหลัง
"ทุกคนถอยไป!"
ฮวนจิงหยู่ตวาดเสียงเข้ม ยกเท้าเตะโต๊ะเล็กที่ขวางอยู่ใกล้ ๆ ออกไป พร้อมส่งสัญญาณให้แขกที่อยู่โดยรอบหลีกเลี่ยงด้านหน้าของฉากกั้น
"ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!"
เข็มเงินนับสิบเล่มที่แวววาวเป็นประกายสีน้ำเงินเข้ม ยิงทะลุออกมาจากช่องแคบ ๆ ด้านหน้าฐานเฉียงขึ้นฟ้า
ระยะยิงของกลไกไม่กว้างนัก ครอบคลุมเพียงไม่กี่ก้าวด้านหน้าฉากกั้นเท่านั้น
นางไป๋อยู่ใกล้ที่สุด ไม่อาจหลบหลีกได้ทัน
เข็มสีดำสองสามเล่มเฉียดผ่านชายแขนเสื้อของนาง ในจำนวนนั้นสองเล่มแทงเข้าที่แขนและหัวไหล่อย่างจัง
"อ๊า!"
นางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด โคลงเคลงล้มลงข้างเศษหยกที่เกลื่อนพื้น