สีหน้าของฮวนจิงหยู่มืดลงทันที
เขาพลิกดูสองสามหน้า เพียงชำเลืองมองครู่เดียว กลิ่นอายความดุร้ายบนใบหน้าก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้นอีกหลายส่วน
ในบัญชีที่เขียนระบุไว้อย่างละเอียดหนาแน่น ล้วนเป็นบัญชีดำอันมืดมิดที่เรือนรองกระทำไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา—
เงินที่ทางจวนโหวจัดสรรจากกองกลาง ถูกโอนเข้าธนาคารของตระกูลไป๋เป็นงวด ๆ อย่างไร เรือนรองอาศัยชื่อของคฤหาสน์ชิงสุ่ยแอบซื้อที่ดินและร้านค้าในเขตชานเมืองหลวงอย่างไร แม้กระทั่งทอง เงิน เพชรนิลจินดา และของเก่าโบราณที่นางไป๋ส่งไปให้ตระกูลฝ่ายสามีตลอดหลายปีมานี้ ก็ล้วนถูกจดบันทึกไว้อย่างละเอียดชัดเจน
นี่มิใช่สมุดบัญชีอันใด
ชัดเจนว่าคืออาวุธมรณะที่สามารถตรึงเรือนรองให้ตายทั้งเป็นได้
ฮวนจิงหยู่ "ปัง" เสียงหนึ่งปิดสมุดบัญชีลง สอดใส่อกเสื้อโดยตรง แววตาเย็นเยียบเป็นประกาย
"พาตัวไป"
เขาหันกายออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ผู้ดูแลไป๋กับนางกำนัลเหลี่ยวแยกกันควบคุมตัว ปิดปากพวกมันให้แน่นหนา ใครกล้ารั่วไหลแม้เพียงนิดเดียว คืนนี้ข้าจะเฉือนลิ้นมันทิ้งเสียก่อน!"
"ขอรับ!"
เหล่านักรบเสื้อดำตอบรับพร้อมเพรียง
ผู้ดูแลไป๋เดิมทีทรุดตัวลงกับพื้นร่ำไห้โหยหวน พอได้ยินคำว่า "แยกกันควบคุมตัว" สี่ตัว สีหน้าก็ซีดเผือดราวกับกระดาษในพริบตา
เขาดิ้นรนจะพุ่งเข้าไปหา แต่กลับถูกทหารเสือดำสองนายบิดแขนไว้แน่นหนา กดติดกับพื้นอย่างหนักแน่น
"คุณชายรอง! คุณชายรองขอชีวิตด้วย! ข้าน้อยยอมสารภาพทุกอย่าง! ข้าน้อยยังบอกความลับอื่นของคุณหญิงรองได้อีก—"
ฮวนจิงหยู่ไม่แม้แต่จะหันหน้าหา
"ลากลงไป"
เขาพลิกตัวขึ้นม้า ชูทวนยาวขึ้น ปล่อยกายท่ามกลางราตรีและกลิ่นอายสังหาร มุ่งหน้าตรงสู่เมืองหลวง
ศาลต้าลี่ซื่อ คุกใต้ดินอันมืดมิดลึกล้ำ
คบเพลิงบนกำแพงส่งเสียงปะทุเบา ๆ แสงไฟที่กระโดดไหวสะท้อนบนใบหน้าเย็นชาแข็งกร้าวของหวนเยว่