เมืองหลวง จวนองค์ชายสาม
ห้องหนังสือหรูหรา ไฟใต้ดินยังเผาไหม้อย่างอบอุ่น ทว่ากลับไม่อาจกลบไอสังหารที่แผ่คลุมทั่วห้องได้
"ปัง!"
ถ้วยชากระเบื้องชั้นดีถูกกระแทกลงบนพื้นอิฐสีเขียวจนแตกกระจาย
องค์ชายสามเซียวจิ่งหมิงสีหน้าเขียวคล้ำ จ้องเขม็งไปที่หัวหน้าองครักษ์ลับที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
"ไอ้ขี้แพ้! แม้แต่บัญชีเล่มเดียวก็ยังทำลายไม่ได้ ข้าจะเลี้ยงพวกเจ้าไว้มีประโยชน์อันใด?"
หัวหน้าองครักษ์ลับเหงื่อแตกพลั่ก โขกศีรษะลงกับพื้นดังตึกๆ
"ฝ่าบาทโปรดทรงพระพิโรธ! จวนติ้งกั๋วโหว่ป้องกันแน่นหนา สองพี่น้องตระกูลหวนไม่รู้ว่าล่วงรู้ความลับจากที่ใด วางกับดักไว้ก่อนแล้ว สิบเอ็ดเขา...ถูกจับเป็น!”
เซียวจิ่งหมิงผุดลุกขึ้นยืนทันที ชุดคลุมลายมังกรสีเหลืองมงคลตวัดเป็นเส้นโค้งคมกริบกลางอากาศ
"ถูกจับเป็น?"
แววตาฉายแววสังหารอันโหดร้าย
"โหวติ้งกั๋วหวนเยว่ผู้นั้น ดื้อด้านไม่เข้าข่าย หากปล่อยให้เขาสืบสาวมาถึงตัวข้า ฝ่าบาทต้องถลกหนังข้าแน่นอน!"
เซียวจิ่งหมิงเดินวนไปมาอยู่ในห้องหนังสือ สีหน้าไม่แน่นอน
นางไป๋ผู้นี้ช่างโง่เขลา เรื่องดีไม่มีสักอย่าง เรื่องแย่เต็มไปหมด ปีนั้นทำบัญชีปลอมของจวนโหวไว้รั่วไหลเต็มไปหมด วันนี้ยังมาลากข้าตกน้ำอีก
"ส่งคำสั่งลงไป"
เซียวจิ่งหมิงหยุดฝีเท้าทันที แววตาเยือกเย็น
"หากสิบเอ็ดทนไม่ไหว ก็ให้เขาตายในคุกแบบ 'กลัวความผิดจึงฆ่าตัวตาย'”
"อีกอย่าง ส่งคนไปจวนติ้งกั๋วโหว่ เอา'ของขวัญ'ไปให้คนแก่กับยายแก่คนนั้น"
หัวหน้าองครักษ์ลับตัวสั่นเทิ้ม
"ความหมายฝ่าบาทคือ..."
"คนตายเท่านั้นที่ไม่พูดจา ละ ให้พวกนางตายอย่างสะอาด ว่าเป็นเพราะอับอายที่ต้องฆ่าตัวตาย ปิดร่องรอยของข้าให้หมด"
เซียวจิ่งหมิงโบกมืออย่างเย็นชา ราวกับสิ่งที่ตัดสินใจไม่ใช่สองชีวิต แต่เป็นเพียงการปัดฝุ่นบนอาภรณ์
...
จวนติ้งกั๋วโหว่ เรือนรองเรือนด้านข้าง
นางไป๋ถูกกักบริเวณอยู่ในห้องแคบๆ นี้ครบหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ แล้ว