แสงเย็นเฉียบของปลายมีดต้องแสงคบเพลิง ทอประกายดังน้ำค้างแข็ง
นางไป๋ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง คุกเข่าลงกับพื้นโดยตรง
นางเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับนัยน์ตาสีแดงฉานน่าสะพรึงของหวนเยว่ เต็มไปด้วยความดุร้าย ราวกับจะเขมือบคนทั้งเป็น
ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มไม่หยุด
"ท่านโหว ท่านโหวคะ เรื่องนี้..."
ใบหน้านางซีดขาว ริมฝีปากสั่นระริก
"ท่านโหว... ข้า ข้าไม่รู้จริงๆ นะเจ้าคะ..."
หวนเยว่จ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา
ปลายดาบยาวตวัดขึ้น
ลูกกุญแจจำลองของคลังนั่น หล่นลงตรงหน้านางไป๋พร้อมเสียงดังกราว
"ไม่รู้?"
"อย่างนั้นกุญแจเล่มนั้นใครเป็นคนมอบให้ไป๋จิ่งเทียน?"
"แม่พิมพ์ดินอีก ใครเป็นคนแกะ?"
นางไป๋อ้าปากจะพูด แต่ลิ้นกลับเหมือนถูกมัดเป็นปม
หวนเยว่ไม่เปิดโอกาสให้นางแก้ตัว สายตาจากใบหน้าซีดเซียวของนางไป๋ เลื่อนไปมองหวนฉางเหิงที่อยู่ด้านหลัง
"คนจากศาลต้าลี่ซื่อ จะมาถึงเมื่อใด"
หวนฉางเหิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คำนับแล้วกล่าว "รออยู่หน้าประตูแล้ว ขอเพียงท่านพ่อมีคำสั่ง"
"เช่นนั้นก็ส่งตัวไปเถอะ"
หวนเยว่เก็บดาบเข้าฝัก น้ำเสียงปราศจากความเวทนาแม้แต่น้อย
"ไป๋จิ่งเทียนขโมยของสำคัญพระราชทาน ให้นำตัวไปยังสำนักปกครองเมืองหลวงเดี๋ยวนี้ เฆี่ยนห้าสิบ เนรเทศพันลี้"
"ส่วนนางไป๋..."
เขาหันไปมองนางไป๋ที่นอนซบกับพื้นตัวสั่นเทา น้ำเสียงเย็นชาราวกับกำลังพูดถึงสิ่งไร้วิญญาณ