ตะวันรุ่งโรจน์กลางเวหา ถนนจูเชวี่ยในเมืองหลวงครึกครื้นไปด้วยผู้คน
เสียงกีบม้ากระทบพื้นดินดังระงม ทำลายความวุ่นวายของถนนยาว
แม่ทัพใหญ่ต้งหยวนผู้อ่อนวัยที่สุดแห่งราชวงศ์ต้าถัง ฮวนจิงหยู่ นำทัพทหารม้าเหล็กหนึ่งกอง ฝ่าฝุ่นเดินทางกลับสู่เมืองหลวงอย่างมีชัย
เขานั่งคร่อมม้าสายเลือดเหงื่อโลหิตอันสูงใหญ่
ชุดเกราะเงินลายสัตว์ห้ำหั่นเชื่อมต่อกัน ส่องแสงเย็นเฉียบภายใต้แสงตะวัน
พู่แดงบนหมวกปลิวไสวตามลม เสริมใบหน้าอันองอาจนั้นให้ดูดุดันยิ่งขึ้น
คิ้วยาวเฉียดขมับ ดวงตาคมกริบดุจดวงดาวในยามหนาว
บนหอสูงสองข้างทาง สาวสูงศักดิ์นับไม่ถ้วนต่างเขินอายจนหน้าแดง
แต่ฮวนจิงหยู่มิได้แม้แต่จะมอง
เขากำบังเหียนแน่น มีเพียงความคิดถึงบ้านในใจ
มาถึงหน้าประตูจวนติ้งกั๋วโหว่
ฮวนจิงหยู่ลงจากหลังม้า โยนบังเหียนให้คนเฝ้าประตูที่รีบวิ่งมารับ
อยู่ชายแดนสองปี ทรายเข้าปาก ได้ชีวิตจากการเสี่ยงตาย วันเหล่านั้นเขาทนมามากพอแล้ว
วันนี้ชนะศึกกลับมา ใคร่ครวญเพียงจะไปกราบพ่อแม่ก่อน
แล้วค่อยไปหาน้องสาวที่ตนปกป้องมาตั้งแต่เล็ก ฉู่ฉู่
“ท่านโหวกับฮูหยินอยู่ที่ใด? คุณหนูรองเล่า?”
ฮวนจิงหยู่เดินใหญ่เข้าไปในจวนโดยไม่คิดจะเปลี่ยนชุดเกราะเงินที่สวมอยู่
เพิ่งเดินผ่านประตูแกะสลัก
ร่างบางอ้อนแอ้นก็เดินโซเซเข้ามาหา
“พี่รอง……”
เสียงนี้ปนด้วยน้ำตาคลอเบ้า แฝงไว้ซึ่งความทุกข์ระทมอันมากมาย
ฮวนจิงหยู่เพ่งมอง ฝีเท้าหยุดกะทันหัน
คนตรงหน้าที่ใบหน้าซีดเซียว ผอมลงไปมาก กลับเป็นฮวนฉู่ฉู่
นางสวมเพียงชุดยาวสีขาวนวลเก่ากึ่งใหม่
ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชย ไร้แม้เสื้อคลุมกันลม
ในมือถือถ้วยชาร้อนที่เพิ่งชงเสร็จ ข้อนิ้วแดงก่ำเพราะความร้อน หลังมือมีรอยน้ำร้อนลวกเป็นวงกว้างน่าสะเทือนใจ