ในห้องลับของเรือนใหญ่
ประตูหินหนาๆ ค่อยๆ ปิดลง ตัดขาดเสียงทั้งปวงจากภายนอก
ฮวนฉางเหิงสีหน้าหนักอึ้งราวกับน้ำนิ่ง โยนสายไหมทองคำนั้นลงบนโต๊ะไม้จันทน์แดงอย่างแรง
ภายใต้แสงตะเกียงสลัว สายไหมทองคำเปล่งประกายเย็นเยียบ ดั่งงูพิษที่แลบลิ้น
"สาม มาดูนี่"
ฮวนจ้งจินกำลังเล่นลูกคิดหยกในมืออย่างไม่ใส่ใจ พอได้ยินก็หยุดมือ
เขาเดินเข้ามา หยิบสายไหมทองคำขึ้นมาหนึ่งเส้นวางไว้ที่ปลายจมูก
เพียงได้กลิ่น ดวงตาหงส์ที่มักเรืองรองด้วยรอยยิ้มเกียจคร้านของเขาก็หรี่ลงทันที
"กลิ่นเมล็ดแอปริคอตขม"
น้ำเสียงของฮวนจ้งจินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทีละคำทีละคำ
"ยาพิษร้ายแรงที่ต้มจากยาต่างแดงผสมสารหนู"
ฮวนจิงหยู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ โกรธจัด ชักกระบี่ที่เอวออกมา
"นังแม่มาร! หล่อนกล้าใช้เส้นสายพิษนี้ฆ่าเลินเล่อ! ข้าจะไปฟันเรือนรองให้แหลก!
"หยุด!" ฮวนฉางเหิงตวาดเสียงเขียว
สายตาของเขาลึกซึ้ง ดั่งบึงน้ำเย็นที่มองไม่เห็นก้น
"รอง ชักกระบี่เข้าฝักก่อน"
ฮวนฉางเหิงมองกล่องไม้บนโต๊ะ สายตาจริงจัง
"หากเรือนรองคิดเพียงจะฆ่าเลินเล่อ คงไม่ต้องลำบากบังคับนางปักภาพอายุวัฒนะ"
ฮวนจิงหยู่ข่มความโกรธไว้
"พี่ใหญ่หมายความว่า... ที่แท้พวกนางต้องการฆ่าฮูหยินผู้เฒ่า?"
"เกรงว่าจะไม่เพียงเท่านั้น"
ฮวนจ้งจินหยิบภาพอายุวัฒนะที่ยังไม่เสร็จบนโต๊ะขึ้นมา ตรวจดูบริเวณว่างตรงกลางอย่างละเอียด
ผ้าปักตรงนั้นมิได้เชื่อมติดกับรอบข้าง เป็นชิ้นผ้าปักชิ้นเล็กที่แกะออกได้
ตำแหน่งที่เว้นไว้สำหรับชื่อที่มุมขวาล่างก็เช่นกัน
สีหน้าของฮวนจ้งจินค่อยๆ หมองคล้ำลง
"พวกนางให้เลินเล่อปักตัวอักษรอายุวัฒนะตัวสุดท้ายด้วยมือตนเอง แล้วลงชื่อ"
"เมื่อแม่บ้านเก็บภาพไป นางป้าสะใภ้รองก็จะแกะชิ้นผ้าปักสองชิ้นนี้ไปเย็บเข้ากับภาพอายุวัฒนะที่ซ่อนเข็มพิษไว้จริงๆ"
ฮวนจิงหยู่หน้าสะเทือน
ฮวนจ้งจินวางภาพอายุวัฒนะลงบนโต๊ะ น้ำเสียงเย็นชา