งานเลี้ยงวันเกิดจบลงอย่างน่าอัปยศในที่สุด
ภายในเรือนเก็บฟืนอันห่างไกลของจวนติ้งกั๋วโหว่ เสียงครวญครางดั่งระงมไปทั่ว
นางไป๋ผมเผ้ายุ่งเหยิงนอนแผ่บนกองฟาง แม้บาดแผลพิษที่แขนจะถูกหมอหลวงห้ามไว้ชั่วคราว แต่นางก็เจ็บปวดจนตัวสั่นเทาไม่หยุด
ลุงรองฮวนเฉียวหดตัวอยู่ที่มุมห้อง กอดศรีษะร่ำไห้ไม่หยุด ไม่มีท่าทีองอาจในงานเลี้ยงเมื่อครู่เหลือเลยแม้แต่น้อย
ตรงกันข้ามกับความเงียบงันภายในเรือนใหญ่ของจวนโหว่
ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจัดจนครึ่งซีกแข็งทื่อ
นางเอนกายบนเตียงนางแกะสลัก น้ำลายไหลออกจากมุมปากโดยไม่รู้ตัว มีเพียงแม่นมข้างกายคอยใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดถูให้ทีละน้อย
แม้จะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ดวงตาเพียงข้างเดียวที่ยังขยับได้ของฮูหยินผู้เฒ่ายังคงแฝงไว้ซึ่งความอาฆาตแค้นไม่ยอมแพ้
นางกำลังคิดบัญชีในใจ
ต่อให้ฮวนเยว่สืบรู้ความจริงเรื่องการสลับตัวเด็กเมื่อปีนั้น ต่อให้จับเรือนรองขังไว้ในเรือนเก็บฟืน ก็จะทำอะไรได้?
ตราบใดที่บรรพบุรุษตระกูลโหวติ้งกั๋วยังอยู่ ตราบใดที่ประตูศาลาบรรพบุรุษยังปิดอยู่ เรือนใหญ่ก็ไม่กล้ากระทำการอันน่าลบหลู่ต่อสถานที่แห่งนั้น
บัญชีดำอาวุธที่เกี่ยวข้องกับองค์ชายสาม ถูกซ่อนไว้อย่างปลอดภัยในศาลาบรรพบุรุษ
ตราบใดที่บัญชีลับยังอยู่ องค์ชายสามก็จะปกป้องเรือนรองไว้อย่างแน่นอน
นอกเรือน ใบไม้ร่วงปลิวตามสายลมฤดูใบไม้ร่วง
เว่ยว่านกำลังนอนสบายอยู่บนเก้าอี้โยกใต้ชายคา
มือหนึ่งถือส้มสีเหลืองอร่าม ปอกอย่างประณีต
เปลือกส้มถูกนางฉีกออกทีละนิด วางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนจานเล็กข้างกาย
ฮวนเยว่จัดการความวุ่นวายหน้าเรือนเสร็จ พร้อมกับพาฮวนฉางเหิงบุตรชายคนโตเดินมาจากอีกฝั่งของทางเดิน
สีหน้าของทั้งสองคนแฝงไว้ด้วยความเย็นชา