เมื่อวานหน้าห้องโถงใหญ่ เรื่องราวชวนชมได้จบลงอย่างเฉียบขาดและเด็ดขาด
เจิ้งซือลั่ง รองเสนาบดีกรมการคลัง ลงมืออย่างแข็งกร้าว รวบตัวเสี่ยวลี่และบัญชีที่เปื้อนเลือดไปพร้อมกัน ส่งเข้าตรากในคุกมรณะของศาลต้าลี่ซื่อโดยตรง
ลุงรองฮวนเฉียวหมายจะวางแผนชิงร้านค้าของเรือนใหญ่กลับกลายเป็นยกหินทับเท้าตัวเอง
ปลอมตราหน่วยราชการ ยักยอกภาษี ล้วนถูกจับผิดเป็นหลักฐานแน่นหนา
ข้าราชการของซุ่นเทียนฟู่รีบเดินทางมาตอนกลางคืน ออกหมายปิดคลังของเรือนรอง สั่งให้เขาคืนเงินที่ยักยอกไปพร้อมดอกเบี้ย
ฮวนเฉียวจะทนรับการโจมตีเช่นนี้ได้อย่างไร?
หายใจไม่ออก สลบไปตรงหน้าโถงใหญ่ด้วยความโกรธจนเลือดขึ้นสมอง
บัดนี้ยังปากเบี้ยวตาเข ครึ่งซีกเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง
แสงแดดยามเช้าต้นฤดูใบไม้ร่วงส่องประกายสดใส สายลมโชยมาความสดชื่น
ฮวนเว่ยว่านหาวหวอดหนึ่งที
พลิกตัวหาท่านั่งที่สบายกว่าเดิมในเก้าอี้โยกนุ่มๆ
บนโต๊ะเล็กข้างกายมีขนมเปี๊ยะปูก้ามปูทอดเพิ่งออกจากกระทะวางอยู่
นางหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งกัดคำหนึ่ง รสชาติหอมกรุ่นเต็มปาก
ชีวิตเช่นนี้ แม้แต่เซียนยังไม่อยากแลก
นอกประตูเรือนมีเสียงฝีเท้ากระฉับกระเฉงดังมา
สามพี่ชายฮวนจ้งจินสะบัดพัดกระดาษลายทองอันเป็นเอกลักษณ์ เดินจ้ำอ้าวเข้ามาในลานบ้าน
วันนี้เขาสวมชุดหรูสีฟ้าน้ำทะเล เอวคาดหยกแกะขาวงามเลอค่า
ดูท่าทางเบิกบานใจเป็นพิเศษ สายตาและรอยยิ้มเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
"ขี้เกียจจัง ไอ้คนบ้านนอกนั่นไม่อยู่ใช่ไหม?"
ฮวนจ้งจินก้มหน้ามองไปรอบๆ ยืนยันว่าชายหนุ่มนักรบที่น่ารำคาญไม่อยู่จริง จึงเดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย