จวนติ้งกั๋วโหว่ ห้องพระของฮูหยินผู้เฒ่า
ภายในและภายนอกลานเต็มไปด้วยบ่าวและสาวใช้ แต่กลับไม่มีใครกล้าหายใจดัง
ภายในห้องอบอวลไปด้วยควันธูปหนาทึบ
ควันลอยคลุ้ง จนแสบตา
ที่ระเบียงนอกลาน เสี่ยวเถาพึมพำเบา ๆ
แปลกจริง... สามวันมานี้ฮูหยินผู้เฒ่าแทบไม่ได้กินอะไร กลางคืนห้องครัวยังคงเคี่ยวยาและอาหาร แต่ต่อมาพลันยกไฟออกอย่างเงียบ ๆ
หวนเว่ยว่านเดินผ่านนอกห้องพระอย่างช้า ๆ ก้าวเท้าพลันหยุดชะงัก
แววตาของนางมีประกายสนใจจาง ๆ วาบผ่าน
[โอ้ กลวิธีสุดคลาสสิก อดอาหารแสดงละคร แล้วค่อยแอบกินทีหลัง]
[ฮูหยินผู้เฒ่าผู้นี้ช่างเล่นละครเก่งจริง ๆ]
ภายในห้องพระ
ฮูหยินผู้เฒ่าอิงอยู่บนเตียงนอนไม้จันทน์
บนหน้าผากพันผ้าปิดกว้าง ผิวซีดเหลือง หลับตาสนิท
ริมฝีปากแห้งผากขยับตามจังหวะ ส่งเสียงครางอย่างอ่อนแรง
“กระดูกเฒ่าเช่นข้า มีชีวิตอยู่ก็เป็นเพียงสิ่งกีดขวางสายตาเรือนใหญ่เท่านั้น”
ฮูหยินผู้เฒ่ากระแอมไอสองสามครั้ง เสียงแหบแห้งฟังไม่เพราะหู
“ผู้น้องคนที่สองตอนนี้ล้มหมอนนอนเสื่ออยู่ พวกเจ้าไม่แม้แต่จะเหลือทางรอดให้เขา”
“เมื่อพวกเจ้าไม่ยอมนำร้านค้าออกมาช่วยชีวิตน้องรอง ข้าก็จะอดตายอยู่ที่นี่ในห้องพระวันนี้!”
นิ้วแห้งกร้านของนางกำเบาะนุ่มใต้ตัวแน่น พลันขึ้นเสียงสูงขึ้น
“ถือเสียว่าข้าช่วยน้องรอง คืนชีวิตนี้ให้เรือนใหญ่!”
ป้าหลิวข้างกายถือชามโจ๊กใส คุกเข่าอยู่บนแท่นวางเท้า อ้อนวอนอย่างทุกข์ทรมาน
“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านลองทานสักคำเถิด ท่านอดน้ำอดข้าวมาถึงสามวันแล้วนะ!”
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่แม้แต่จะมอง ยกมือปัดชามนั้นตกพื้น