ดวงตาคมเย็นเฉียบของเขาจ้องเขม็งไปที่กล่องไม้จันทน์แดงบนโต๊ะ
เส้นผมสีดำที่พันอยู่บนกลไกล็อกทองเหลืองขยับไหวตามลมที่สอดเข้ามาทางช่องหน้าต่าง
หวนฉางเหิงที่กำมีดสั้นไว้ค้างกลางอากาศ
หญิงเจ้าเล่ห์ช่างคิด
ใช้เส้นผมของตัวเองเป็นเครื่องหมายลับ
หากเขาใช้กำลังงัดล็อก แม้จะเบาเพียงใด เส้นผมเส้นนั้นก็จะขาด
พรุ่งนี้คืองานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่า
หากนางไป๋รู้ว่ากล่องถูกคนเปิด จะต้องยกเลิกการมอบของขวัญอย่างแน่นอน
แผนการวางกับดักของเรือนใหญ่ก็จะพังทลายลงสิ้น
จะแจ้งให้รู้ตัวไม่ได้เด็ดขาด
หากต้องการเปลี่ยนภาพพิษโดยไม่ให้ใครรู้ จำเป็นต้องได้กุญแจดอกเดิมมา
หวนฉางเหิงสายตาวาวโรจน์ กวาดตามองไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว
โต๊ะเครื่องแป้ง? ใต้หมอน? หรือช่องลับในตู้โชว์ของมีค่า?
หญิงพิษร้ายนี้คิดรอบคอบนัก สิ่งของสำคัญถึงเพียงนี้ ย่อมซ่อนกุญแจไว้ในที่ที่คาดไม่ถึงที่สุด
ในขณะที่กำลังคิดในใจ ก็มีเสียงคุ้นหูดังขึ้นในหัว
พร้อมกันนั้น ที่เรือนเล็กที่สุดของเรือนใหญ่
เว่ยว่านกำลังนอนแผ่หราไปมาบนเตียงนาง
นางหลับสบาย ขาข้างหนึ่งถีบผ้าห่มบางออกไปแล้ว วางทอดไว้ที่ขอบเตียงอย่างไม่แคร์
คงเพราะตอนเย็นกินไม่อิ่ม ปากของนางจึงขยับซ้ำไปมา ยังมีน้ำลายไหลออกมาในความฝันอีก
[อืม... เป็ดย่างร้านตะวันออกเมืองอร่อยจริงๆ]
[หนังกรอบเนื้อนุ่ม กัดเข้าไปน้ำมันแตกซ่า]
[สาวใช้ตัวน้อย รีบมาห่อแป้งโลตัสให้ฉันหน่อย ใส่ซอสถั่วหวานเยอะๆ...]
เสียงในใจที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ ทำให้หวนฉางเหิงที่อยู่บนชายคาเรือนรองรู้สึกจนใจ