จวนอ๋องติ้งกั๋ว โถงคลังส่วนตัวอันสำคัญยิ่ง
กล่องไม้แดงใหญ่หลายสิบใบที่พันด้วยแพรแดงถูกเปิดออก เต็มพื้นที่คลังอันกว้างขวาง
แสงตะวันสาดเข้ามาจากหน้าต่างสูง เฉียงตกต้องแท่งทองคำพระราชทาน ทับทิมสีเลือดนกพิราบ และไข่มุกตะวันออกที่เปล่งประกายระยิบระยับ
แสงทองอร่ามนั้นช่างเจิดจ้าเสียยิ่งนัก จนเกือบจะบาดตาคนดู
หวนเว่ยว่านเวลานี้นั่งอย่างไม่รักษาท่าทางท่ามกลางแท่งทองคำก้อนมหึมาหลายก้อน มือถือลูกคิดไม้จันทน์แดงอันเล็ก
"เปรี๊ยะ ๆ—"
ลูกลูกคิดถูกนางดีดจนหมุนวูบวาบ
[รวยแล้ว รวยแล้ว! แค่เงินสดที่ฝ่าบาทพระราชทานมา ก็พอจะซื้อร้านค้าไปเกินครึ่งเมืองหลวงแล้วใช่ไหม?]
[ถนนจูเชวี่ยที่เจริญที่สุดฝั่งตะวันออกของเมือง จะซื้อหมดทั้งเส้นเลยดีไหม?]
[โรงเตี๊ยมฝั่งตะวันตกก็ต้องซื้ออีกสองสามแห่ง จะได้เปลี่ยนรสชาติกินทุกวัน]
[ต่อไปนี้ตื่นเมื่อไรก็ได้ตามใจ เก็บค่าเช่าจนมือแทบเอ็นอักเสบ เรื่องชิงดีชิงเด่นในจวน เรื่องอุบายการเมือง ไปให้พ้น! นี่ต่างหากชีวิตมนุษย์เรา!]
เว่ยว่านในใจกำลังฟุ้งฝันถึงชีวิตแม่บ้านค้าบ้านเช่าอันสวยหรู มุมปากแทบฉีกไปถึงท้ายทอย
"ไม่ต้องคิดคำนวณแล้ว"
เสียงอันอ่อนโยนดั่งน้ำใสจากปากถ้ำดังมาจากหน้าประตูคลัง