เมืองหลวงถนนสิบลี้ ปูพื้นด้วยผ้าแดง ต่อเนื่องยาวเหยียดไม่รู้จบ
วันนี้เป็นมงคลสมรสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของราชวงศ์ต้าเว่ย — เจ้าสำเร็จราชการผู้กุมอำนาจเหนือแผ่นดิน แต่งงานกับบุตรสาวสกุลหวน ขบวนแห่เจ้าบ่าวยิ่งใหญ่ เปิงมางดังสนั่น ขบวนขนของหมั้นจากหัวถนนยาวไปจรดท้ายถนน มองไปเท่าใดก็ไม่เห็นปลายทาง
ผู้ที่ขี่ม้าสูงเด่นเป็นหัวขบวนคือ “ยมบาลเดินดิน” ฉีหลินหยวน ผู้ทำให้ผู้คนทั่วราชวงศ์ต้าเว่ยสะพรึงกลัว ชายผู้ที่ปกติสุขุมเด็ดขาด โหดเหี้ยมไร้ปรานี เคยเป็นจอมมารนองเลือดในสมรภูมิ ในวันนี้กลับสวมชุดมงคลสีแดงสดปักลวดลายงูเห่าด้วยเส้นทองสีทองอร่ามอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าที่เคยเย็นชาแข็งกร้าวตลอดกาล บัดนี้อ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ ดวงตาแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มบางๆ ของผู้สมหวัง รอยยิ้มนี้เปรียบดั่งหิมะแรก thaw ละลาย สาวน้อยสาวใหญ่ที่กล้าออกมายืนมองสองข้างถนนต่างหน้าแดงระเรื่อ แม้แต่ขุนนางที่ออกมาดูความครึกครื้นก็อดขยี้ตาไม่ได้ สงสัยว่าตนเองเห็นผีไปหรือเปล่า
ส่วนภายในคฤหาสน์แปดคนหามอันหรูหราสุดประมาณนั้น บรรยากาศกลับแตกต่างราวฟ้ากับดิน
เจ้าสาวหวนเว่ยว่านกำลังเอนกายพิงเบาะนุ่มที่ทำจากผ้าไหมซู่จิ่นอย่างไม่เป็นระเบียบ สวมมงกุฎหงส์ที่หนักหลายจินบนศีรษะ มือยังถือขนมเปี๊ยะดอกกุ้ยฮวยที่แอบหยิบจากบ้านเกิดมา กำลังกัดกินทีละคำน้อยๆ
[เฮ้อ แต่งงานเหนื่อยจริงๆ! ยังไม่ทันตีสามก็ถูกลากออกจากที่นอนมาจัดแต่งทรงผม มงกุฎนี่แทบจะกดคอข้าให้หักอยู่แล้ว]