คิ้วเรียวยาว ริมฝีปากทรงข้าวหลามตัดที่ไม่บางไม่หนา จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาดำลึกล้ำของชายหนุ่มกำลังจับจ้องเธอไม่วางตา
“ลูกพลับของคุณ!” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น น้ำเสียงอบอุ่นหนักแน่น เป็นเสียงที่เธอคุ้นเคยที่สุด
ลู่ซีเฉิงยิ้มกว้าง “คุณกลับมาแล้ว!”
“อืม!” ฮั่วจิ้งชวนยกตะกร้าบนพื้นขึ้น “ยังเก็บฟืนอยู่เหรอ?”
“เปล่า ฉันช่วยหยวนหยวนเก็บน่ะ หยวนหยวน...” เธอหันไปมอง แต่หลินหยวนหายไปไหนแล้ว คนเรารู้กาลเทศะก็วิ่งหนีไปก่อนแล้ว
“หยวนหยวนไปแล้ว ไม่รอฉันเลย!” ลู่ซีเฉิงพูดเสียงเบา พลางมองชายหนุ่ม
เขาทำงานอยู่บนเขามาหลายวัน แถมนอนไม่พอ ใต้ตาของฮั่วจิ้งชวนจึงคล้ำลง ดวงตาก็แดงก่ำมีเส้นเลือดฝอยขึ้น คางที่เคยเกลี้ยงเกลามีหนวดเคราสั้น ๆ งอกออกมา ดูเซอร์ ๆ ไม่ยึดติดกับกรอบอยู่หลายส่วน
ลู่ซีเฉิงอดขยับเข้าไปหาเขาไม่ได้ แต่กลับถูกหลบ เธอขมวดคิ้ว นี่มันหมายความว่ายังไง?