แสงแดดยามบ่ายส่องเฉียงลอดประตูที่พังเสียหายเข้ามา ตกกระทบบนร่างของคนทั้งสองที่กอดกันอยู่บนโต๊ะ
ลู่ซีเฉิงเอนซบอยู่ในอ้อมแขนของฮั่วจิ้งชวน เปียผมสวยประณีตคลายออก เส้นผมแนบแก้ม ทำให้ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มขนาดเท่าฝ่ามือดูงดงามน่าทะนุถนอมยิ่งขึ้น
มือใหญ่ของฮั่วจิ้งชวนปัดปอยผมที่มุมปากเธอออก ก่อนแตะริมฝีปากเธอเบา ๆ แล้วก็ถูกงับอีกครั้ง
“ฉันจะไปต้มน้ำอาบ เธอจะนั่งอยู่ตรงนี้หรือไปนอนบนเตียง?” กลิ่นอายบนตัวเขามีแต่น้ำร้อนเท่านั้นที่จะชะล้างออกได้
ลู่ซีเฉิงไม่พูดอะไร ฮั่วจิ้งชวนยิ้มบาง ๆ พลางอุ้มเธอขึ้นแนบอก ลุกขึ้นเดินไปมาในห้อง “ตอนกลางวันไม่ได้นอนหรือ? งีบสักหน่อยดีไหม?”
ลู่ซีเฉิงพาดตัวบนไหล่เขา ซบศีรษะลงกับบ่า ราวกับลูกแมวน้อยที่ถูกแกล้งจนหมดแรง “ฉันจะอาบน้ำ คุณทำฉันสกปรกหมดแล้ว!”
รูม่านตาของฮั่วจิ้งชวนหดวูบ คำพูดไร้เดียงสาของเธอมักทำให้เขาเผลอคิดไปไกล
“งั้นฉันต้มน้ำเพิ่มอีกหน่อย” เสียงของเขาแหบพร่า “เราไปอาบด้วยกัน”
ลู่ซีเฉิงเกาะติดเขาราวกับโคอาลาตัวน้อย ตอนเขารินน้ำ เธอก็ขี่หลังเขาอยู่ พอต้มน้ำ เธอก็ห้อยอยู่ในอ้อมแขน ฮั่วจิ้งชวนลูบศีรษะเธอ พลางกระเซ้าเสียงเบา “ทำไมติดฉันขนาดนี้?”
พอต้มน้ำเสร็จ ฮั่วจิ้งชวนก็ยกอ่างไม้ใบใหญ่ใส่น้ำ อ่างอาบน้ำของคนในหมู่บ้านใช้กันมานาน ด้านในจึงมีคราบสกปรกหนาเตอะ แต่อ่างของฮั่วจิ้งชวนสะอาดมาก เพราะเขาไม่ค่อยได้ใช้ และทุกครั้งหลังใช้ก็จะขัดล้าง
เขายกอ่างเข้าไปในห้อง แล้วหิ้วน้ำร้อนมาอีกกาและน้ำเย็นอีกถัง ก่อนหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่เอี่ยมสองผืนยื่นให้ลู่ซีเฉิง “ฉันอยู่ข้างนอก ถ้าน้ำไม่พอก็เรียกนะ”