“เท่าไรเหรอ?”
“หนึ่งเมตรเก้าสิบ” ลู่ซีเฉิงตอบเสียงอ้อยอิ่ง ที่จริงเขาสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบเอ็ด แต่เลขหนึ่งฟังไม่เพราะ เลยตัดทิ้งให้เขาหน่อย
ใคร ๆ ก็พูดว่าส่วนสูงที่ต่างกันสิบสองเซนติเมตรเหมาะที่สุดสำหรับชายหญิง ไม่ว่าจะกอดหรือจูบก็เข้ากันพอดี แต่เขาสูงขนาดนี้ ทำอะไรก็ไม่สะดวก
“ตาเธอแล้ว” ฮั่วจิ้งชวนลงจากตาชั่ง ก่อนจะเกี่ยวแขนรวบลู่ซีเฉิงขึ้นไปวางบนตาชั่งอย่างง่ายดาย
“คุณช่วยวัดส่วนสูงให้ฉันก่อนสิ” ลู่ซีเฉิงยกเท้าข้างหนึ่งขึ้น พยุงตัวไว้กับแขนของฮั่วจิ้งชวน แล้วยื่นไม้บรรทัดให้เขา เธอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองสูงขึ้นหรือยัง
ฮั่วจิ้งชวนเห็นตัวเลขบนหน้าจอขยับไม่หยุด จึงย่อตัวลงไปดูขีดสเกลบนไม้บรรทัดให้เธอก่อน
“หนึ่งเมตรหกสิบสี่” ฮั่วจิ้งชวนบอกตัวเลข พลางอุ้มเธอมานั่งบนตัก ช่วยสวมถุงเท้าผ้าฝ้ายกับรองเท้าแตะให้
แค่ครู่เดียว เท้าก็เย็นแล้ว
“จริงเหรอ?” ดวงตาของลู่ซีเฉิงเป็นประกายวาบ ตอนทะลุมิติมาเธอสูงแค่หนึ่งเมตรหกสิบสอง เพิ่มขึ้นสองเซนติเมตรแน่ะ ถ้าใช้วิธีรายงานส่วนสูงแบบดารายุคหลัง ตอนนี้เธอก็สูงหนึ่งเมตรหกสิบห้าแล้ว เป็นส่วนสูงมาตรฐานเลย
อย่างนี้เธอกับฮั่วจิ้งชวนก็สูงต่างกันยี่สิบห้าเซนติเมตร ยังพอรับได้ เธอยังสูงขึ้นได้อีกนี่นา!
“อืม ยังไม่ได้ชั่งน้ำหนัก ยืนดี ๆ” ฮั่วจิ้งชวนประคองเธอให้ยืนมั่นคง ก่อนก้มลง แล้วคิ้วของเขาก็ขมวดแน่น
“เท่าไรเหรอ?” ลู่ซีเฉิงมองไม่เห็นเพราะเขาบังอยู่ เธอเอียงตัวมอง “สี่สิบหก ว้าว ฉันหนักตั้งสี่สิบหกกิโลแล้ว!”