ตอนฮั่วจิ้งชวนออกเดินทาง ลู่ซีเฉิงไม่ได้ไปส่ง เธอนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงเตาอย่างสบายใจ
ใครใช้ให้ผู้ชายบ้ากามคนนั้นกอดเธอจูบอยู่เกือบทั้งคืนล่ะ เธอง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้นแล้ว เขายังเอาแต่พูดว่า “จูบอีกทีนะ จูบอีกครั้ง” แล้วก็จูบซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จบ พอเธอบ่นว่าเจ็บปาก เขาก็เปลี่ยนไปจูบตรงอื่น สรุปคือไม่ยอมให้เธอได้พักเลย ถ้าไม่เห็นใจว่าเขากำลังจะจากไป ลู่ซีเฉิงคงตบเขาไปตั้งนานแล้ว
ฮั่วจิ้งชวนที่เพิ่งขึ้นเกวียนนึกถึงเมื่อคืน ตอนสาวน้อยงอนจนกัดเขาไปหลายคำ ตอนนี้รอยฟันเล็ก ๆ ยังประทับชัดอยู่บนหน้าอก พอคิดถึงแล้วหัวใจก็ร้อนวูบ อยากกระโดดลงจากเกวียนกลับไปหาเธอเดี๋ยวนั้น
“พี่ชวน กินไข่ไหมครับ” หวังหลินไป๋ยื่นไข่ใบหนึ่งให้
เขาเป็นลูกชายคนเล็กของหวังหม่านถุน ปีนี้อายุ 16 ปี กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นปีสามในอำเภอ โรงเรียนเปิดเทอมแล้ว แต่พ่อบอกให้เขาอยู่เรียนขับรถแทรกเตอร์ก่อน จึงยังไม่ได้ไปรายงานตัว
พ่อกับพี่รองที่เป็นทหารต่างกำชับให้เขาฟังพี่ชวนและทำงานกับพี่ชวน เพราะพี่ชวนเป็นคนมีความสามารถ
“ไม่ต้อง พี่มีแล้ว” ฮั่วจิ้งชวนตบห่อสัมภาระของตัวเองเบา ๆ สาวน้อยต้มไข่ให้เขาหกฟอง ตอนเช้าก่อนออกเดินทาง เขาไม่อยากปลุกเธอ แต่เธอกลับตื่นขึ้นมาเองทั้งที่ยังงัวเงีย ไข่ก็ยังอุ่นอยู่
นอกจากไข่ ซอสเนื้อ เนื้อแห้ง หมั่นโถว และอาหารอื่น ๆ ยังมีเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน ถุงเท้า สบู่ สบู่หอม ยาสีฟันกับแปรงสีฟัน ฮั่วจิ้งชวนมองห่อสัมภาระข้างกายแล้วเผยยิ้มอ่อนโยน