วันรุ่งขึ้น ลู่ซีเฉิงตื่นแต่เช้า แล้วไปบ้านปังจื่อพร้อมกับปัญญาชนหญิงอีกหลายคน ปังจื่อสะพายกระเป๋าผ้าปะชุน ยืนอยู่บนถนน ดูท่าทางเหมือนกำลังจะไปโรงเรียน แต่กลับไม่ยอมขยับเท้า
พ่อของปังจื่อถือชามนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูพลางดื่มโจ๊ก สายตาจับจ้องลูกชายไปด้วย
ลู่ซีเฉิงเดินเข้าไปลูบหัวปังจื่อ เด็กชายขยับเข้ามาซุกในอ้อมแขนของเธอ เสียงสะอื้นจนแทบพูดไม่ออก “พี่ลู่!”
พ่อของปังจื่อยกชามขึ้น ทำท่าจะขว้างใส่ “ยังมีหน้ามาร้องไห้อีกนะ อายุแค่นี้ก็กล้าโดดเรียนแล้ว ฉันเสียเงินตั้งมากมายส่งแกไปเรียน ไม่ได้ให้ไปเล่นสนุกสักหน่อย!”
“ผมไม่ได้ไปเล่นสักหน่อย!” ตั้งแต่ตื่นนอน ปังจื่อก็โดนพ่อด่า แม่ก็เอาแต่คอยเกลี้ยกล่อม เขาอดกลั้นมานานจนในที่สุดก็ร้องไห้ออกมา ซบอยู่ในอ้อมแขนของลู่ซีเฉิงพลางสะอึกสะอื้น “ผมไม่ได้ไปเล่นนะพี่ลู่!”
“เอาละ ๆ” หลินซูยัดลูกอมผลไม้เข้าปากปังจื่อ “ไม่ร้องแล้ว เธอไม่ใช่ลูกผู้ชายหรอกเหรอ ถ้าเพื่อน ๆ เห็นเข้าจะขายหน้าเอานะ”
“บอกพี่สิว่าไม่ได้ไปเล่น แล้วไปทำอะไรมา ทำไมถึงไม่ไปโรงเรียน” ลู่ซีเฉิงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตาให้เขา ก่อนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ผมไปเก็บถ่านก้อนเล็กมาครับ” ปังจื่อเปิดกระเป๋าสะพาย ข้างในมีถ่านดำ ๆ อยู่เต็มครึ่งกระเป๋า
ลู่ซีเฉิงเอื้อมมือจะหยิบ แต่ปังจื่อรีบห้าม “พี่ลู่ มันสกปรกครับ”
“เก็บของพวกนี้ไปทำไมเหรอ” ชาติก่อนลู่ซีเฉิงไม่เคยใช้ถ่านหิน จึงไม่รู้ว่ามีเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งในเมืองออกมาเก็บเศษถ่านกันในช่วงเช้าของฤดูหนาวโดยเฉพาะ