ห้องเรียนดอกทานตะวันน้อยของปัญญาชนหญิงแซ่ลู่เปิดแล้ว!
หลินซูกับเจียงลี่ลี่พาปังจื่อไปโรงเรียนก่อน เดิมทีลู่ซีเฉิงก็อยากไปด้วย แต่ทั้งคู่เห็นว่าเธอเดินช้า เลยไม่ยอมให้ไป ลู่ซีเฉิงจึงอยู่สอนหนังสือให้เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หลายคนในโกดัง
ฤดูเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิยังไม่เริ่ม เจ้าหน้าที่กองการผลิตจึงยังไม่ได้จัดสรรงานเฉพาะให้ใคร แต่ทุกวันนี้มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งอยู่ในโกดังทุกวัน ทั้งฟั่นเชือกป่าน ทำเสื่อฟาง มัดไม้กวาด และสานตะกร้า งานพวกนี้ลู่ซีเฉิงทำไม่เป็นสักอย่าง เธอแค่มาขอยืมสถานที่เท่านั้น
“ปัญญาชนหญิงแซ่ลู่ พูดช้าหน่อยสิ พวกเราจะได้ฟังไปด้วย” คุณป้าคนหนึ่งกำลังฟั่นเชือกป่านอย่างคล่องแคล่ว มือไม่ต้องมองด้วยซ้ำ สายตาจับจ้องมาทางพวกเธอไม่วาง
“งั้นฉันเล่าให้อีกรอบนะคะ” วันนี้ลู่ซีเฉิงเล่าเรื่องกองทัพสตรีดอกกุหลาบแดงให้พวกเธอฟัง นี่เป็นภาพยนตร์ที่ออกฉายในช่วงต้นทศวรรษ 1960 ดัดแปลงจากเหตุการณ์จริง ชาวชนบทไม่เคยได้ดูมาก่อน
“เมื่อคนแดง ใจก็แดง เคียวกับขวานสร้างโลกอันแดงฉานที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาและฮึกเหิม โลกใบนี้ประกาศต่อมวลมนุษยชาติอย่างองอาจว่า ในอนาคต โลกจะต้องเป็นของธงแดง!”
ลู่ซีเฉิงถือไม้กวาดไว้ในมือแล้วโบกอย่างแรง ใช้แทนธง สายตาทอดมองไปเบื้องหน้า ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเธอในเวลานี้ช่างเจิดจ้าและเด็ดเดี่ยว เสี่ยวเสียเป็นคนเริ่มปรบมือดังแปะ ๆ
“พี่ลู่เล่าได้ดีมากเลยค่ะ!”
“ใช่ เล่าได้ดีจริง ๆ ฉันฟังจนร้องไห้เลย!” พวกผู้หญิงต่างพากันเช็ดน้ำตา พวกเธอจมดิ่งไปกับเรื่องราว ตอนที่ตัวเอกตกอยู่ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด พวกเธอก็รู้สึกราวกับถูกตาข่ายผืนใหญ่คลุมเอาไว้แน่น ดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด ไม่มีทางขึ้นฟ้า ไม่มีทางลงดิน