หลังแดดแรงติดต่อกันหลายวัน อุณหภูมิก็พุ่งสูงขึ้นหลายองศา ลู่ซีเฉิงถอดเสื้อคลุมทหารตัวใหญ่ที่ทั้งหนาหนักออก แล้วเปลี่ยนมาสวมเสื้อบุนวมธรรมดา
ช่วงนี้เธอค่อนข้างยุ่งพอตัว ที่พักปัญญาชนถึงคิวเธอกับหลินหยวนช่วยกันทำอาหารพอดี นอกจากนี้ พอตกเย็นเธอยังต้องไปบ้านฮั่วจิ้งชวนเพื่อนึ่งหมั่นโถวหนึ่งหม้อ หวังชุนไฉกับพวกอีกหลายคนกลับจากที่ดินรกร้างทุกวัน ก็จะแวะมาช่วยฮั่วจิ้งชวนขุดฐานรากบ้านวันละสองชั่วโมง ลู่ซีเฉิงจึงแบ่งหมั่นโถวให้คนละสองลูก
“หยวนหยวน ขอบใจนะ!” ลู่ซีเฉิงกับหลินหยวนช่วยกันยกฟืนมัดหนึ่งจากลานหน้าบ้านตระกูลฮั่วเข้าไปในครัว
พวกเธอทำอาหารเย็นของที่พักปัญญาชนเสร็จก่อน จากนั้นหลินหยวนก็ค่อยตามลู่ซีเฉิงมาทำอาหารที่นี่
“เรื่องแค่นี้เอง เธอก็ให้คุกกี้ฉันกินออกบ่อย!” หลินหยวนเดินไปหลังเตาแล้วจุดไฟ “รีบทำให้เสร็จ จะได้กลับกันเร็ว ๆ เดี๋ยวมืดแล้วเธออยู่ข้างนอกคนเดียวจะไม่ปลอดภัย”
หลินหยวนรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง เพราะเธอไม่ได้คิดรอบคอบถึงขนาดนั้น เป็นแฟนของเฉิงเฉิงต่างหากที่ฝากฝังพวกเธอซึ่งเป็นปัญญาชนหญิงไว้ก่อนจากไป ให้ช่วยดูแล อย่าปล่อยให้เฉิงเฉิงอยู่ข้างนอกคนเดียวตอนกลางคืน
“อื้ม ฉันนึ่งหมั่นโถวไว้เยอะหน่อย กลับไปกินด้วยกันนะ” ลู่ซีเฉิงจัดหมั่นโถวกลมอวบวางบนซึ้งอย่างคล่องแคล่ว
“เฉิงเฉิง เธอไม่ใช่ทำแป้งไม่เป็นเหรอ แล้วทำหมั่นโถวออกมาดีขนาดนี้ได้ยังไง?” หลินหยวนมองหมั่นโถวธัญพืชหยาบที่มีสีต่างกันเพียงอย่างเดียว ส่วนรูปทรงกับขนาดเหมือนกันทุกลูก แล้วถามอย่างสงสัย