หลายวันต่อมา ฮั่วจิ้งชวนเข้าไปในตัวอำเภออีกครั้ง เขาส่งเสื้อไหมพรมที่ลู่ซีเฉิงถักเสร็จแล้วไปให้พ่อของเธอ พร้อมเนื้อแห้งอีกส่วนหนึ่ง ส่งไปให้ที่บ้านกับบ้านลุงและอาของเธอด้วย
ฮั่วจิ้งชวนโทรศัพท์หาพ่อสกุลลู่ อธิบายสภาพอากาศทางนี้ให้ฟัง หากหิมะตก รถประจำทางก็จะหยุดวิ่ง พวกเขาอาจเข้าเมืองไม่ได้อยู่หลายเดือน เขารับรองว่าจะดูแลลู่ซีเฉิงอย่างดี ขอให้พ่อสกุลลู่วางใจ
นอกจากลู่ซีเฉิงแล้ว ฮั่วจิ้งชวนไม่เปิดเผยทุกอย่างให้ใครรู้ทั้งหมด แต่เรื่องเตรียมตัวรับฤดูหนาวแบบที่คนชนบททำกัน เขาเตรียมไว้มากกว่าคนอื่นแน่นอน
“กองฟืนไว้เต็มลานบ้านครึ่งหนึ่งแล้ว ใช้ได้สบาย จับไก่มาได้หลายตัว เนื้อหมูกับเนื้อแกะก็มี ผมเข้าไปซื้อข้าวสารดี ๆ ในอำเภอมาบ้างแล้วครับ”
ปลายสาย พ่อสกุลลู่พยักหน้า “ดี ลำบากเธอแล้ว อย่าปล่อยให้เฉิงเฉิงป่วยหรือหนาวจนไม่สบายล่ะ!”
ผู้ชายสองคนที่ยังไม่ได้เป็นพ่อตากับลูกเขยกันต่างก็พูดไม่เก่งนัก พอคุยจบก็วางสายแยกย้ายกันไป
พ่อสกุลลู่กลับมานั่งที่เก้าอี้แล้วถอนหายใจ นี่เขากำลังจะมีลูกเขยคนเล็กแล้วจริง ๆ หรือ? ไม่เต็มใจเลยสักนิด!
ฟังเสียงก็จำคนได้ อย่างที่เหล่าฉินบอก หนุ่มคนนี้ไม่เลวจริง ๆ ลู่กั๋วผิงเคยเจอคนหนุ่มมามาก พอรู้ว่าเขาเป็นผู้อำนวยการโรงงานก็พากันตื่นเต้นจนตัวสั่น ลู่กั๋วผิงไม่ค่อยเข้าใจ พวกเขาต่างก็มีงานมั่นคงเหมือนกัน เขาก็ไม่มีอำนาจจะไล่ใครออก แล้วจะกลัวเขาทำไม?
เวลาเขาไปชนบท พวกผู้ชายชาวนาทำงานก็เก่ง คุยโม้เฮฮาก็เก่ง แต่พอถามเรื่องจริงจังกลับพูดให้เป็นเรื่องเป็นราวไม่ได้สักประโยค พูดไปแล้วก็เพราะมีประสบการณ์น้อย เรียนรู้น้อย