เฉินเจวียน พนักงานขายที่เรียนถักเสื้อไหมพรมจากลู่ซีเฉิง เดินเข้ามาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ “ซื้อให้ปัญญาชนลู่เหรอคะ? สบู่มีกลิ่นกุหลาบ กลิ่นดอกท้อ แล้วก็กลิ่นมะลิ เธอชอบกลิ่นไหนคะ?”
ฮั่วจิ้งชวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง กลิ่นกุหลาบเป็นกลิ่นที่เธอใช้บ่อย ส่วนกลิ่นมะลิเป็นกลิ่นที่เธอระบุว่าอยากได้ กลิ่นดอกท้อยังไม่เคยลอง บางทีเธออาจจะชอบเหมือนกัน เขาจึงตอบว่า “เอาอย่างละสองก้อนครับ ครีมบำรุงผิวเอาสองกระปุก แล้วก็สองอย่างนี้ เอาอย่างละขวดด้วยครับ!”
บรรดาผู้หญิงที่ยืนมุงอยู่เบิกตากว้าง ภรรยาของใครกันจะมีสามีใจกว้างซื้อของให้ขนาดนี้? อย่างพวกเธอ แค่ใช้เงินเดือนตัวเองซื้อครีมบำรุงผิวสักกระปุก ยังถูกแม่สามีด่าว่าผลาญเงิน ไม่รู้จักเห็นใจผู้ชาย!
เงินเดือนของผู้ชายเลี้ยงพ่อแม่สามี บางครั้งยังต้องแบ่งไปช่วยพี่น้องกับหลานชาย ส่วนเงินเดือนของพวกเธอใช้จ่ายแค่ในครอบครัวตัวเอง แค่ใจดีกับตัวเองขึ้นหน่อยก็เรียกว่าผลาญเงินแล้วหรือ?
ดูคนนั้นสิ แบบนั้นแหละถึงเรียกว่าผู้หญิงผลาญเงินตัวจริง!
น่าอิจฉาจัง!
พวกเธอไม่ได้คิดว่าฮั่วจิ้งชวนอาจกำลังซื้อของไปฝากคนหลายคนด้วยซ้ำ ที่สำคัญ ใบหน้าแบบเขาดูไม่เหมือนคนใจดีชอบช่วยเหลือใครเลย!
ฮั่วจิ้งชวนซื้อขนม น้ำตาล และผลไม้กระป๋องเพิ่มอีกหลายอย่าง ใช้คูปองจนหมด แล้วเผ่นหนีไปท่ามกลางสายตาของผู้หญิงเป็นกลุ่ม
ภายนอกเขาดูเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง สีหน้าสงบนิ่ง แต่จริง ๆ แล้วการถูกผู้หญิงมากมายรุมล้อมทำให้เขาอึดอัดสุด ๆ!
……
ลู่ซีเฉิง ผู้หญิงผลาญเงิน นั่งผิงไฟอยู่บนเก้าอี้เตี้ยในครัว แกะเมล็ดสนกินอย่างเกียจคร้าน
“อื้ม อร่อยจริง ๆ!” หลินซูหยิบมากำเล็ก ๆ “ไม่คิดเลยว่าเมล็ดสนจะอร่อยขนาดนี้ ปีหน้าเราไปเก็บกันอีกนะ!”