คนหายไปแล้ว จะปล่อยไว้ไม่สนใจก็ไม่ได้ หวังหม่านถุนยังต้องจัดคนออกตามหา ส่วนฮั่วจิ้งชวนในฐานะหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนย่อมต้องเป็นคนแรกที่นำทีม
“ผู้หญิงไม่ต้องไป ให้ผู้ชายออกตามหาก็พอ” ฮั่วจิ้งชวนบอกหวังหม่านถุน
“อืม บอกให้ทุกคนใส่เสื้อผ้าหนา ๆ ด้วย” หวังหม่านถุนก็คิดเช่นนั้น หากผู้หญิงออกไป แล้วคนยังหาไม่เจอ กลับเป็นฝ่ายป่วยเพราะหนาวเสียก่อน
จริง ๆ แล้ว อากาศหนาวจัดแบบนี้ ต่อให้เป็นผู้ชายก็ยังทนไม่ไหว
“จุดคบเพลิงเพิ่มอีกหน่อย กองการผลิตของเรายังมีน้ำมันก๊าดอยู่บ้าง จิ้งชวน นายไปเอามา” หวังหม่านถุนไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วรีบเดินจากไป เหล่าปัญญาชนชายกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหนา ๆ ก่อนจะรีบร้อนออกไปเช่นกัน เหลือปัญญาชนหญิงไม่กี่คนที่มองหน้ากันไปมา
“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!” ปัญญาชนหญิงคนหนึ่งอดบ่นไม่ได้
ใช่น่ะสิ นี่มันเรื่องอะไรกัน!
พรุ่งนี้ก็เป็นวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว คืนนี้นอนหลับให้สบาย พรุ่งนี้ฉลองปีใหม่กันดี ๆ แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังต้องลุกขึ้นมาวุ่นวายออกตามหาคนอีก ใครจะไม่บ่นบ้างล่ะ
ยายแก่ที่เชื่อเรื่องงมงายบางคนคงยังพูดอีกว่า นี่เป็นลางไม่ดี
“วันแรกก็ไม่สงบแล้ว ปีหน้าทั้งปีจะอยู่กันยังไงเนี่ย!”
ฮั่วจิ้งชวนพาคนออกตามหาตามถนนที่มุ่งไปยังคอมมูน บนถนนมีรอยเท้าอยู่จริง แต่หิมะหนาเกินไป รอยเท้าก็ไม่ได้มีแค่ของพวกเขา ตรงทางแยกยังมีรอยล้อรถอีก จึงยากจะแยกว่ารอยเท้าไหนเป็นของใครและมุ่งหน้าไปทางไหน
พวกผู้ชายถือคบเพลิงเดินตัวสั่นไปตลอดทาง “หัวหน้า เราต้องไปหาถึงไหนกัน ไปถึงคอมมูนเลยไหม ถ้าหาในคอมมูนไม่เจอล่ะ?” หรือจะต้องไปตามหาถึงอำเภอด้วย?
ต่อให้ไม่มีหิมะตก เดินไปคอมมูนด้วยสองขาก็ยังต้องใช้เวลาสองชั่วโมง ตอนนี้อย่างน้อยก็สี่ชั่วโมง แถมยังไม่แน่ว่าจะมีแรงเดินไปถึง
ฮั่วจิ้งชวนหันกลับไปมองคนกลุ่มใหญ่ที่ตามหลังมา คิ้วและใบหน้าของทุกคนจับเป็นเกล็ดน้ำแข็ง แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ต่างกัน แทบจะกลายเป็นมนุษย์หิมะไปแล้ว กลางคืนหนาวกว่ากลางวันมาก พออยู่กลางแจ้งมาเกินชั่วโมง เสื้อคลุมก็แข็งโป๊กแล้ว แต่ข้างในเขายังมีเสื้อไหมพรมกับเสื้อกั๊กขนแกะ แล้วคนพวกนี้ใส่อะไรกันอยู่ข้างใน?