ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว ฮั่วจิ้งชวนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าช่วงนี้อารมณ์ของลู่ซีเฉิงไม่ค่อยปกติ เธอเอาแต่นอนอ้อยอิ่ง ไม่อยากขยับเขยื้อน ปกติเธอก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว แต่ตอนนั้นเธอมีความสุข ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ มองแล้วชวนให้คนรู้สึกเบิกบาน
ต่างจากตอนนี้ที่ดูเหม่อลอย ไร้เรี่ยวแรง แม้แต่ตอนเขาพูดด้วย เธอก็แค่พยักหน้าเป็นครั้งคราว ฟังผ่านหูแต่ไม่เข้าหัวใจ
วันนี้ฮั่วจิ้งชวนพาเธอกลับบ้าน ให้เธอนอนขดอยู่บนเตียงเตา ส่วนตัวเองนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ทำม่านผ้าบุนวม
เขาเลาะผ้าห่มเก่าออกผืนหนึ่ง แล้วนำใยฝ้ายข้างในไปตากแดดตอนที่มีแดด ตอนนี้จับตัวเป็นก้อนแข็งแล้ว เขาเคาะ ๆ ตี ๆ พอให้ใช้ได้ จากนั้นก็ยัดใยฝ้ายใหม่เข้าไปอีกหน่อย ตรงกลางรองด้วยขนแกะที่เขาฟอกเองสองชั้น หนาแน่นมาก
“น้องสาว อยากเปลี่ยนเป็นผ้าสวย ๆ ไหม?” ฮั่วจิ้งชวนถาม ผ้าผืนนี้เป็นผ้าหยาบสีเทาเข้ม ใช้มานานเจ็ดแปดปีแล้ว บางจุดสีซีด บางจุดขาดจนต้องปะ ไม่เข้ากับห้องเล็ก ๆ ของเธอเลย
ไม่มีเสียงตอบ
ฮั่วจิ้งชวนเงยหน้าขึ้น ลู่ซีเฉิงกอดเข่า เอาศีรษะพิงอยู่บนหัวเข่า หันข้างมาทางเขา ดวงตาเหม่อลอยไร้จุดโฟกัส ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ฮั่วจิ้งชวนลุกขึ้น นั่งลงบนเตียงเตา ลูบศีรษะเธอ แล้วลองแตะหน้าผาก อุณหภูมิปกติดี “น้องสาว?”
ดวงตาของลู่ซีเฉิงขยับเล็กน้อย สบเข้ากับสายตาของเขา เธอเม้มปาก ก่อนจะพุ่งเข้าไปซุกในอ้อมแขน ใช้แขนโอบเอวเขาไว้
“เด็กดี เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้น บอกพี่สิ” ฮั่วจิ้งชวนใช้มือข้างหนึ่งประคองคางเล็ก ๆ ของเธอขึ้นเบา ๆ เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่ขอบตากลับแดงก่ำ ภาพนี้ทำให้หัวใจเขาแทบแตกสลายยิ่งกว่าเสียงร้องไห้โฮของเธอเสียอีก
ริมฝีปากของลู่ซีเฉิงขยับอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยออกมาได้ประโยคหนึ่ง “ไม่มีอะไรค่ะ แค่คิดถึงบ้าน”
ยิ่งใกล้เทศกาลก็ยิ่งคิดถึงครอบครัว!
นี่เป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน ตลอดยี่สิบปีแรกของชีวิต เธอฉลองปีใหม่กับครอบครัวทุกปี ต่อให้ช่วงที่พ่อแม่หย่ากัน พอถึงปีใหม่ก็ยังต้องกลับมารวมตัวกัน ลู่ซีเฉิงไม่เคยแยกจากครอบครัวเป็นเวลานาน ยิ่งตอนนี้ไม่ใช่การจากกันชั่วคราว แต่คงเป็นการจากลาตลอดกาล