วันรุ่งขึ้น ลู่ซีเฉิงตื่นขึ้นหลังนอนเต็มอิ่ม พอลืมตาก็เห็นใบหน้ากลม ๆ ของหลินหยวนที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง จึงสะดุ้งโหยง “หยวนหยวน เป็นอะไรไป?”
หลินหยวนงอนิ้วทั้งห้าราวกับกรงเล็บ อยากบีบคอเธอให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น “ลู่ซีเฉิง เธอบอกว่าท่านอนดีนักไม่ใช่เหรอ นี่เรียกว่าท่านอนดีตรงไหน?”
ลู่ซีเฉิงรู้สึกผิด พูดอึกอัก “ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าท่านอนฉันไม่ดี!”
หลินหยวนทั้งโมโหทั้งจนใจ “เธอนอนคนเดียว ก็ต้องไม่มีใครบอกอยู่แล้วสิ!”
ไม่ใช่เสียหน่อย ฮั่วจิ้งชวนนอนกับเธอ เขายังไม่เห็นพูดอะไรเลย
ลู่ซีเฉิงแอบมองสีหน้าของหลินหยวน ก่อนยิ้มประจบให้แล้วรีบลุกขึ้นสวมเสื้อไหมพรม จากนั้นก็ทำตัวประจบประแจงช่วยนวดเข่าให้ “นอนต่ออีกหน่อยสิ นอนอีกหน่อยนะ”
หลินหยวนกลั้นยิ้มไม่ไหว “จะนอนอะไรอีก ใกล้เที่ยงแล้ว แฟนเธอวิ่งมาสามรอบแล้วนะ” ดูสิ เสื้อผ้าเธอก็แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว
“หา? สายขนาดนี้แล้วเหรอ!” ลู่ซีเฉิงมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดส่องลอดเข้ามาจริง ๆ
“ใช่น่ะสิ ใครจะรู้ว่าเธอจะนอนเก่งขนาดนี้” หลินหยวนผลักเธอ “รีบลุกเถอะ เดี๋ยวพวกเราก็กินข้าวกันแล้ว”
พูดจบเธอก็ออกไปก่อน ในห้องเหลือเพียงลู่ซีเฉิงกับหลิวเสี่ยวเฉ่าที่คลุมโปงอยู่ตรงมุมห้อง ลู่ซีเฉิงฮัมเพลงพลางแต่งตัวไปตามลำพัง
ครู่ต่อมา ร่างสูงใหญ่ของฮั่วจิ้งชวนก็ปรากฏขึ้นตรงประตู เขาเอ่ยแซว “ในที่สุดก็ยอมลุกแล้วเหรอ?”
ลู่ซีเฉิงเงยหน้าขึ้นยิ้ม “อืม มาช่วยฉันเอาผ้าห่มกลับไปหน่อยสิ”
ฮั่วจิ้งชวนเดินเข้ามา พับผ้าห่มที่เธอม้วนเป็นก้อนให้เรียบร้อย แล้วยกออกไป เขาเดินนำหน้า ลู่ซีเฉิงเดินตาม ทั้งคู่กลับไปยังกระท่อมหลังเล็กก่อน
หลังพวกเขาออกไปแล้ว หลิวเสี่ยวเฉ่าจึงค่อย ๆ โผล่หัวออกจากผ้าห่มอย่างเชื่องช้า เธอไม่รู้ว่าลู่ซีเฉิงนอนดิ้นหรือเปล่า แต่ครั้งหนึ่งเธอเคยค้างคืนที่บ้านตระกูลลู่ เป็นช่วงฤดูหนาวเช่นกัน นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้นอนบนเตียงอุ่นนุ่มขนาดนั้น เธอหลับสนิทจนแย่งผ้าห่มของลู่ซีเฉิงไปหมด ทำให้ลู่ซีเฉิงหนาวจนเป็นหวัด หลังจากนั้นบ้านตระกูลลู่ก็ไม่เคยให้เธอค้างอีกเลย
เดิมทีเธอคิดว่าครั้งนี้ลู่ซีเฉิงนอนเตียงเตากับหลินหยวน คงต้องมีเรื่องขัดแย้งกันเหมือนกัน ไม่นึกเลยว่า…