“หัวหน้ากองการผลิต เรียกฉันหรือคะ? เลขาฉี วันนี้ลงชนบทมาทำไมคะ?”
ลู่ซีเฉิงเปิดประตูออกมา แก้มยังแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้นหลังเล่านิทานจบ วันนี้เธอสวมเสื้อบุนวมสีแดงของตัวเอง รอบแขนเสื้อ คอเสื้อ และชายเสื้อขลิบขนสีขาว เสื้อผ้าตัวนี้ตาของเธอซื้อให้ กลัวว่าจะฉูดฉาดเกินไปจนลู่ซีเฉิงไม่ชอบ จึงเลือกผ้าเรียบ ๆ เพียงแต่สีแดงสดเด่นสะดุดตา ทำให้ดูเป็นมงคลเป็นพิเศษ
เด็กคนนี้หน้าตาดีจริง ๆ เลขาฉีอดทอดถอนใจไม่ได้อีกครั้ง ต่อให้ทำอะไรผิดจริง เกรงว่าคนอื่นก็ยังไม่คิดเอาความมากนักเพราะเห็นแก่หน้าตา ยิ่งเป็นคนรักของเธอด้วยแล้ว
“สหายลู่ บรรยากาศข้างในครึกครื้นเชียว เมื่อกี้เล่านิทานอยู่หรือ?” เลขาฉียิ้มแย้ม
“ค่ะ ฉันเล่าเรื่องกองทัพสตรีดอกกุหลาบแดงให้พวกเธอฟัง ชนบทของเราไม่เหมือนในเมือง ไม่มีกิจกรรมบันเทิงอะไร ฉันเลยแสดงให้พวกเธอดูเองค่ะ”
คำว่า “ชนบทของเรา” ทำให้หวังหม่านถุนกับเลขาฉีรู้สึกอบอุ่นใจ ปัญญาชนหญิงที่ลงชนบทคนนี้มองตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นแล้วนี่นา!
“ดีเลย ถ้าต่อไปมีคณะศิลปะลงมาแสดง ฉันจะให้พวกเขามาหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นเป็นที่แรก ถนนลูกรังของหน่วยเราปรับปรุงแล้ว รถก็เข้ามาสะดวก ไม่เหมือนถนนโคลนของบางหน่วย ขับไปได้ครึ่งทางก็จมแหง็กแล้ว”
เรื่องชั้นเรียนอ่านเขียนยังไม่ต้องรีบร้อน ค่อยสังเกตดูอีกหน่อย เลขาฉีถามถึงอีกจุดประสงค์หนึ่งที่มาวันนี้ “ฉันได้ยินว่าสหายฮั่วไปตัวอำเภอ ช่วงนี้คงหาเขาไม่เจอ พอดีมีเรื่องหนึ่ง สหายลู่ช่วยตัดสินใจแทนเขาได้ไหม?”
“เรื่องอะไรคะ?” ลู่ซีเฉิงรวบคอเสื้อเข้าหากัน ฮั่วจิ้งชวนไปเกินสิบวันแล้ว ไม่รู้ว่าเรียนขับรถเป็นยัง ตอนเขาไปบอกว่าจะเรียนได้เร็ว ดูท่าจะคุยโวเสียแล้ว
“เป็นอย่างนี้ คอมมูนกำหนดให้แต่ละหน่วยการผลิตคัดเลือกหัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบหนึ่งคน ฉันเห็นว่าสหายฮั่วเหมาะสม แต่หัวหน้าหน่วยของพวกเธอบอกว่าจะรอเขากลับมา ทว่าต้องส่งชื่อภายในสองวันนี้ ถ้าเธอตัดสินใจแทนได้ ฉันจะกำหนดชื่อเขาเลย”