“หัวหน้ากองการผลิต สบายใจได้เลยค่ะ!” ลู่ซีเฉิงหาที่ดินเรียบ ๆ วางขาตั้งภาพให้มั่น ครั้งนี้ไม่เหมือนตอนสร้างถนน เพราะเน้นคนเป็นหลัก แต่คราวนี้เธอจะเน้นวาดทิวทัศน์
หิมะที่ยังละลายไม่หมด พงหนามแห้งตาย ลมหนาว และโคลนตมที่ขุดขึ้นมาจากหนองบึง เธอจะใช้ทิวทัศน์ถ่ายทอดความยากลำบากในการบุกเบิกพื้นที่รกร้าง
ส่วนคนก็มีเพียงเสื้อคลุมฟางสีน้ำตาลเข้มกับเชือกป่านเส้นหนา ๆ ที่ผูกต่อกันเป็นสาย
ลู่ซีเฉิงวาดภาพได้เร็วมาก แต่เพราะไม่คุ้นเคยกับที่นี่ จึงต้องใช้เวลาสังเกตอยู่พักใหญ่ กว่าจะวาดภาพร่างเสร็จหนึ่งภาพก็ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง เธอเก็บภาพไว้ ตั้งใจว่าอีกสองสามวันจะกลับมาวาดเพิ่ม แล้วให้หัวหน้ากองการผลิตเลือกภาพที่ชอบด้วยตัวเอง
ตอนกำลังจะกลับ เธอเหลือบเห็นร่างที่คุ้นตาอยู่บ้าง พอมองให้ชัดก็อุทานในใจว่า เอ๊ะ ทำไมเป็นเสิ่นอันหนิงล่ะ?
งานแบบนี้อย่าว่าแต่พวกปัญญาชนหญิงเลย แม้แต่ผู้หญิงในกองการผลิตก็ยังไม่มาทำ แล้วเธอมาทำได้ยังไง?
แผลน้ำค้างแข็งบนใบหน้าของเสิ่นอันหนิงยังไม่หาย เธอใช้ผ้าโพกศีรษะคลุมไว้ครึ่งหนึ่ง สวมรองเท้าฟางที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำหิมะ มือมีแผลหลายแห่งจากหนามเกี่ยว ท่าทางก็เชื่องช้า จนผู้ชายที่ผูกเชือกป่านทำงานเป็นทีมเดียวกับเธอด่าไม่หยุด
การบุกเบิกพื้นที่คิดแต้มแรงงาน โดยใช้เชือกป่านหนึ่งเส้นแบ่งเป็นหนึ่งทีม ยิ่งถางพื้นที่ได้มาก แต้มแรงงานก็ยิ่งสูง พอเสิ่นอันหนิงทำให้พวกเขาช้าลง คนอื่นก็ย่อมได้รับผลกระทบ แม้เธอจะเป็นผู้หญิง แต่พวกผู้ชายก็ไม่ได้เห็นใจเธอเลยแม้แต่น้อย
“ปัญญาชนเสิ่น รีบไปหน่อยสิ ดูพวกเราสิ ช้ากว่าคนอื่นตั้งเท่าไรแล้ว ผู้ชายของเธอไปไหน ทำไมไม่มาช่วย?” ชายคนหนึ่งพูดอย่างหงุดหงิด สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ