เจ้าหมาป่าตัวใหญ่คงไม่มีโชคได้สวมกางเกงที่แฟนตัวน้อยเย็บให้ในเร็ว ๆ นี้ เขานั่งอยู่ในโรงอาหารของโรงงานเครื่องจักร กัดหมั่นโถวที่ป้ายซอสเนื้อไว้คำโต แล้วเคี้ยวอย่างเอาเป็นเอาตาย
หวังหลินไป๋กับอู๋เจี้ยนกั๋วนั่งตรงข้ามเขา ต่างก็หดมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบขวดซอสเนื้อกลับมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนก้มหน้าซดน้ำแกงหัวไชเท้า อาหารของโรงงานในตัวอำเภอก็มีแค่นั้น ไม่ค่อยมีน้ำมัน ทั้งคู่มีฐานะทางบ้านในชนบทถือว่าดี ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เรียนหนังสือจนอ่านออกเขียนได้ ที่บ้านต่างเตรียมเสบียงแห้งมาให้ อู๋เจี้ยนกั๋วเอาแป้งแผ่นที่แม่ทำมาไม่น้อย แข็งโป๊ก อิ่มท้องก็จริง แต่จะไปอร่อยเท่าซอสเนื้อที่พี่ชวนเอามาได้ยังไง
ซอสเนื้อนั่นมันเยิ้ม รสเข้ม ทั้งเค็มทั้งหอม แค่ป้ายลงบนแป้งแผ่นนิดเดียว อู๋เจี้ยนกั๋วก็ไม่ต้องตักกับข้าวแล้ว
ฮั่วจิ้งชวนไม่ใช่คนขี้เหนียว ตอนลู่ซีเฉิงทำซอส เธอก็นึกถึงว่าเขาจะกินร่วมกับคนอื่น จึงทำเผื่อไว้เป็นพิเศษ
ตอนแรกทั้งคู่กินกันอย่างเอร็ดอร่อย แต่พอวันเวลาผ่านไป สีหน้าพี่ชวนก็ยิ่งแย่ลงทุกวัน พวกเขาเลยไม่กล้ากินอีก
พี่ชวนกลัวว่าจะไม่พอกิน เลยไม่พอใจหรือเปล่า?
ฮั่วจิ้งชวนวางขวดซอสเนื้อที่เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งลงตรงหน้าพวกเขาอย่างแรง “กิน กินให้หมด พรุ่งนี้ตื่นตอนตีห้า ฉันจะสอนพวกนาย” นิ้วที่กำขวดอยู่ส่งเสียงลั่นกร๊อบ ๆ
หวังหลินไป๋กับอู๋เจี้ยนกั๋วทั้งน้อยใจทั้งกลัว มองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนคว้าขวดไปกินอย่างตะกละตะกลาม